Prosopagnosie…het niet herkennen van gezichten in beeldtaal

 

20170318_141211

Fotografie: Natascha Deijmann

Gezichtsblindheid

Een tijdje terug kreeg ik, bij mijn kunstopleiding, de opdracht om iets te doen met het thema Maskers. En dat bracht mij op het idee om, via een beeldwerk, te laten zien hoe het dagelijkse leven er voor mij uit ziet met prosopagnosie of gezichtsblindheid.

Al vanaf mijn kinderjaren herken ik de gezichten van mensen niet, vooral als ik die mensen tegenkom op een plek waar ik ze niet verwacht.

  • ik kan mijn eigen zus zo voorbij lopen als ik haar tegen kom in een winkel
  • ik kan mijn beste vriend niet herkennen als ik hem voorbij zie fietsen ( hij rijdt meestal in een auto)
  • ik herkende geen collega’s als ik ze buiten tegen kwam
  • ik sta gerust bij de kassa in de rij naast mijn buurvrouw en herken haar niet

Als mensen mij groeten op straat, in een winkel of waar dan ook dan heb ik geen idee wie ze zijn. Ik heb dan ook vaak terug gehoord van mensen: ” Zag je me niet zwaaien? Hoorde je me niet? ” Tegenwoordig roep ik automatisch ‘Hallo’ terug in de hoop dat ik ze niet beledig als ik doorloop.

Prosopagnosie is niet gemakkelijk uit te leggen aan andere mensen.

Ik krijg regelmatig het gevoel dat mensen me niet eens geloven maar goed, dat laat ik direct los want ik kan daar niets mee. Het is vooral heel lastig als ik in nieuwe situaties kom met nieuwe mensen zoals bij een baan of een cursus. Ik heb mezelf dan ook aangeleerd om mensen op een andere manier te kunnen ‘onthouden‘.

 

20171218_113903

Fotografie: Natascha Deijmann

Mijn strategie:

  1. Ik maak een soort selectie van mensen die ik MOET herkennen en mensen die ik niet perse hoef te onthouden ( het is wel handig als je je eigen baas herkend of je huisarts)
  2. Ik focus me vooral op lichaamsbouw, stemgeluid, geur, kleur van het haar + kapsel, kledingstijl, tatoeages, sieraden e.d.
  3. ik gebruik een standaard smoes als mensen me staande houden: “o, hoi! Ik zit/loop gewoon te dromen, joh. Sorry dat ik je niet zag!” en ” Echt, heb ik je helemaal niet gezien? Sorry joh, ik was zo in gedachten…”

In de klas moest ik uitleggen waarom ik een stroom van mensen zonder gezicht had geschilderd. Het is echt een lastig concept voor mensen want ze zien dat je gewoon kunt kijken; je bent niet slechtziend of blind….misschien is het te abstract voor mensen. Prosopagnosie wordt in ieder geval wel vaker waargenomen bij mensen in het Autisme Spectrum.

Herken jij iets in mijn verhaal?

Ik heb een aantal links voor je verzameld:

 

 

20171030_120247

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s