Waarom ‘sociale’ regels zoveel verdriet kunnen geven…

20170517_071628

Fotografie: Natascha Deijmann

Meestal blijf ik, na ieder sociaal contact, achter met de vraag: Is dit goed gegaan?

Ik weet het vaak niet zeker en dat maakt me onzeker. Want ik wil graag zeker weten dat de ander mij goed begrepen heeft en dat er geen problemen van komen die ik niet in heb kunnen schatten.

In het dagelijkse leven ga ik nu nog maar met weinig mensen omdat ik nu alleen thuis werk maar toen ik nog werkte voor een organisatie was het een dagelijkse last. Ik ging, noodgedwongen, om met een groot aantal mensen ( cliënten en betrokkenen, collega’s, stagiaires, leerlingen en alle andere mensen die je tegenkomt in een grote instelling voor verstandelijk gehandicapten) en was er iedere dag die onzekerheid: Heb ik de ander goed begrepen en zij mij?

20170530_145002

Fotografie: Natascha Deijmann

Tijdens mijn diagnose-traject, 2 jaar geleden, ben ik werkeloos geworden en heb geen baan gevonden omdat ik open ben over mijn autisme. Een aantal keren werd ik, in de proeftijd, weggestuurd nadat ik het verteld had. Het heeft me erg verbaasd hoe fel en negatief de reacties waren! Dat had ik niet verwacht in de zorgsector…

Ook in mijn sociale contacten vraag ik nu na wat de ander bedoelt. Als ze niet weten dat ik autistisch ben, dan zeg ik dat erbij. Ik geef de ander zo de kans om rekening met mij te houden.

Ik schaam me niet ( meer) voor mezelf. Ik ben niet meer stil maar spreek me uit.

  • Heb ik nu goed begrepen dat jij….zei tegen mij?
  • Bedoel je dat….?
  • Je gaat te snel voor mij…wil je het nog een keer herhalen?
  • Ik begrijp helemaal niets van wat je zegt…kun je het me op een andere manier uitleggen?
  • Kun je het even voor me tekenen/ opschrijven op een papiertje?
20170530_143616

Fotografie: Natascha Deijmann

De sociale regels van de neurotypische (= niet-autistische) wereld staan niet ergens in een handboek beschreven.

Jammer, zou handig zijn geweest. Ik heb inmiddels geleerd dat niet-autisten deze sociale regels ‘aanvoelen‘ d.w.z. het wordt ze al vanaf jonge leeftijd aangeleerd door de groep mensen om hen heen. Autisten voelen deze sociale regels dus niet of minder aan…ik herken dit zeker.

Zelf heb ik meer moeite met sociaal contact met andere, niet-autistische, vrouwen dan dat ik dit met mannen heb. Ik ervaar mannen als duidelijker, directer en minder veroordelend dan de vrouwen die ik tegen gekomen ben in mijn leven. Maar dat is persoonlijk, natuurlijk. Daarnaast kan ik moeilijk gezichten ‘aflezen’ en heb ik moeite met het herkennen van emoties van anderen maar ook van mezelf.

Omdat ik 44 jaar geleefd heb zonder te weten dat ik autistisch was, heeft dit voor heel veel verdriet gezorgd.

IMG_5318

Fotografie: Natascha Deijmann

Wat mij helpt om verdriet te voorkomen zijn de volgende gedachten:

  • Ik weet dat ik ( de autist) in de minderheid ben en dus de ‘afwijkende’ ben in dit sociaal contact. Als ik de communicatie niet begrijp ligt dat aan mij. Dat accepteer ik. Het is oké.
  • Ik heb het recht om vragen te stellen, om duidelijkheid te vragen, om hulpmiddelen in te zetten, om een time-out te nemen, om de wijze van communicatie te veranderen (bijv. e-mailen i.p.v. telefoneren) en om de kans te krijgen om miscommunicatie ‘recht te zetten’.
  • Mensen komen en mensen gaan…als iemand niet meer met mij wil omgaan omdat ze de omgang met mij te lastig vinden dan is dat oké. Het is beter voor mij om met mensen om te gaan die beseffen dat ik ‘anders’ ben en die dit als een waardevolle aanvulling zien op hun eigen leven. Mensen die oprecht geïnteresseerd zijn en moeite willen doen om een gezellig en harmonische relatie op te bouwen.

 

Heb jij ook verdriet gehad omdat je de ‘sociale regels’ niet goed begrijpt?

 

Bedankt voor het lezen!

Groeten, Natascha

 

4 gedachtes over “Waarom ‘sociale’ regels zoveel verdriet kunnen geven…

  1. Hallo Natascha,
    Jouw verhaal klingt precies als mijn leven. Ik heb ook veel tijd verspild met het analyseren van sociale contacten. Heb ik dit goed gedaan? Wat werd daarmee bedoeld? Waarom vind ik het zo moeilijk om vrienden te maken? Waarom vind iedereen mij zo vreemd? Zoveel dat ik niet wist, en niemand kon mij zeggen wat ik precies “fout” deed. ( Maar ik was wel “fout”) Net zoals jij, vond ik mannen iets makkelijker in de omgang, zolang het maar platonisch was. Maar als de situatie romantisch werd, ging alles mis omdat ik geen idee had wat er van mij verwacht werd. Gelukkig ben ik getrouwd (uiteindelijk!!) met een kerel die niets aan de toeval overliet en die gewoon zei wat hij wilde.

    Like

  2. Hoi Rosa, Ik lees met heel veel interesse en plezier jouw blogpagina’ ‘s. Het is voor mij persoonlijk heel verhelderend. Ik heb onlangs ook de diagnose autisme gekregen. Ik ben 52 jaar en heb nooit gedacht dat dit op mij van toepassing zou zijn. Het is voor mij nu heel fijn dat alles verklaarbaar is en dat ik niet dom, lui, verlegen etcetera ben maar dat er dus een andere reden is waarom ik het gewoon niet kan. Ik ben ook erg bezig met schilderen en tekenen dus jouw schilderijen zijn ook een bron van inspiratie.
    Bedankt voor het delen,
    Groetjes X Caro

    Like

    • Graag gedaan Caro…en als je een onderwerp hebt waarover je graag zou willen lezen; laat het me dan even weten. Misschien kan ik er dan een blogartikel over maken. Zelf hoop ik dat er steeds meer autistische kunstenaars hun werk gaan delen op internet…samen staan we sterk!
      Groetjes Natascha

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s