Het dragen van een ‘masker’ als overlevingsstrategie…

20170528_125033

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Een tijdje geleden was ik in het Singer museum in Laren om de tentoonstelling Cuban Art Now te bezoeken.

Ik kwam daar de maskers van Eduardo Ponjuan tegen die me deden denken aan het ‘masker’ wat ik, als ongediagnosticeerde autistische vrouw, lang heb moeten dragen om te verbergen hoe afwijkend ik me voelde ten opzichte van de mensen om me heen. Ik wist immers al vanaf hele jonge leeftijd dat ik anders was. Daar werd ik ook op aangesproken, op gecorrigeerd, voor gepest en door buitengesloten. Gaandeweg leerde ik dat het dragen van een soort masker er in ieder geval voor zorgde dat ik minder opviel in groepssituaties zoals in het gezin, op school en later ook op het werk.

20170528_125025

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Het dragen van een masker maakte mij somber en verdrietig

Iedere dag voel je dat je niet jezelf kan/ mag zijn. Ik durfde het ook niet want ik wist niet wat er met me aan de hand was…was ik gek? Waarom was ik zo anders dan de anderen?

Het dragen van het masker is iets wat langzaam groeit, een proces dat zich opbouwt in allerlei strategieën op het gebied van communicatie:

  • Een groot deel van de tijd deed ik me ‘dommer‘ voor dan ik ben. Ik gebruikte geen moeilijke woorden en deed net alsof ik er niets van snapte zodat ik geen bedreiging vormde voor de kinderen met wie ik omging. Slechte schoolrapporten waren minder belangrijk voor me dan zorgen dat ik niet gepest werd op school.
  • Ik stelde heel veel vragen aan de ander onder het mom van ‘interesse’ terwijl ik heel vaak helemaal geen interesse had in hun leven…de dingen die andere vrouwen deden vond ik helemaal niet boeiend! Shoppen, allerlei tv programma’s, tijdschriften, muziek, uitgaan e.d. Ik zorgde er voor dat ik kon meepraten…
  • Ik zorgde ervoor dat ik veel ‘meekletste’ met de andere meisjes/ vrouwen zodat het niet zou opvallen dat ik eigenlijk helemaal geen zin had om te praten. Stil zijn, verlegen zijn waren eigenschappen die ( in mijn sociale omgeving) niet werden gewaardeerd. Na zulke sociale situaties was ik doodmoe en had ik een hekel aan mezelf…wat een domme praatjes!
  • Ik deed niets waarmee ik kon opvallen en verborg mijn talenten op het gebied van creativiteit en het maken van kunst…ik zorgde ervoor zo min mogelijk ‘in beeld’ te zijn bij anderen.
20170528_125040

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Ik ben anders en dat is oké

In 2015 hoorde ik, op 44-jarige leeftijd, dat ik autistisch ben. Wat een opluchting! Ik mocht mijn ‘masker’ laten vallen en dat heb ik dan ook vrij abrupt gedaan. Ik ben vanaf dat moment iedere dag mezelf geweest en dat blijft ook zo. Het gevolg was dat ik kunstenaar ben geworden en mijn werk in de zorg beëindigd heb; dat hoorde bij mijn oude leven.

Toch moest ik wel door een leerproces heen waarin ik leerde om me kwetsbaar op te stellen zonder bang te zijn voor andere mensen en om met compassie naar anderen en mezelf te kijken.

Ik ben anders maar niet minder. Ik ben anders en dat is oké. Ik ben anders en ik aanvaard dat jij dat niet begrijpt. Ik ben anders en ik ben precies degene die ik wil zijn.

 

Bedankt voor het lezen!

Groeten, Natascha

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s