Rust…

Gedicht

Ik kijk om me heen

de wereld is zwart

ik spits mijn oren

geluiden, soms zacht

soms hard.

Ik duik dieper in mezelf

daar is het warm en zacht

mijn gedachten zijn van mij

niemand wist ooit wat ik dacht.

Alarmbellen rinkelen in mijn hoofd

wees, zijn, doe wat je weet

ik lijk als verdoofd

maar doe wat ik altijd al deed.

Zal er een plekje zijn

waar ik, ik ben en jij, jij?

Is er ooit een dag zonder pijn?

Een dag van rust voor mij….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s