Kom, zeg ik, kom maar…

Gedicht

Ik had niet kunnen bedenken

dat jij zo zou verdwijnen

je visie, je passie, de liefde

ik had niet kunnen bedenken

dat jij zelf kwijt zou raken.

Je bent niet meer zichtbaar

niet in beeld

je kiest ervoor om te vervagen

een schim in het bestaan van anderen

schaduwen in je hoofd

maken het duister.

Ik blijf je roepen

ik blijf je zoeken

ik wil niet accepteren dat je onzichtbaar wilt zijn.

In stilte leef je

zonder honger of dorst

geen gevoel meer in je hart

is het een straf?

is het een lijden, een beproeving?

Schaduwen in je hoofd

maken het duister.

Kom, zeg ik, kom maar

ik zie je, ik hoor je

maar ik kan je niet tegenhouden

als je vluchten wil.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s