Gedicht: Klein meisje

Ik was een klein meisje/ onhandig, verlegen maar bijdehand/ zong in mijn hoofd een eigen wijsje/ en ging voor een ieder aan de kant./ Aan de zijlijn keek ik toe/ hoe iedereen een leven ging bouwen/ ik wilde alleen dat er iemand van mij zou houden./ Maar kleine meisjes worden groot/ het kind in ons gaat een keer dood/ zal de volwassene een beter mens zijn?/ Of hebben grote mensen ook wel eens last van ‘kinderpijn’ ?

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s