Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Contact maken met kunst

Door de gevolgen van trauma kunnen mensen ‘op slot ‘gaan. Voor sommige mensen is het maken van kunst een essentieel middel om in verbinding te kunnen komen met datgene wat in hen verborgen is maar ook met hun sociale omgeving.

Ze zeggen wel eens “woorden schieten tekort..” en bij trauma kan dit heel beperkend werken.

Hoe breng ik de emoties die ik heb onder woorden?

Hoe kan ik de ander duidelijk maken wat er met mij aan de hand is?

Hoe kan ik zelf begrijpen wat er, binnen in mij, gewond is geraakt?

Kunst is natuurlijk leuk om naar te kijken maar is veel meer dan entertainment. Het is een wereld vol materialen, beelden, symbolen, klanken en kleuren die mensen kunnen helpen om zich weer te verbinden. Om weer een stukje vertrouwen te vinden, diep in zichzelf, om te durven delen wat er gebeurt is, wat er gebroken is en waar ze nu zijn op hun levensreis.

De kunstenaar is een mens die zich kwetsbaar op durft te stellen…in de openheid de levensvragen deelt, het zoeken naar de zin van de dingen en de gebrokenheid van de wereld communiceert in beelden, vormen, taal of muziek. De ander herkent zichzelf soms in dit verhaal en kan zodoende verbinding voelen met de kunstenaar. Het kan de ander aanzetten tot het onderzoeken van zijn/ haar eigen trauma, er zorg voor zoeken of ook het pad van de kunst te gaan bewandelen.

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Mensen die moeten leven met een gebroken lichaam of een gebroken geest kunnen soms een weg uit de levenspijn vinden door het maken van kunst. Het schilderen, het schrijven, het maken van muziek kan helend zijn en hoeft niet perse begrepen te worden door de ander. Het enige wat deze kunstenaar nodig heeft is aanvaarding van de ander:

Accepteer wie ik nu ben en laat los wie ik had kunnen zijn…of wie ik, in jouw ogen, zou moeten zijn

Vaak zijn de gevolgen van trauma blijvend…er is iets gebroken in de ziel van de mens die ernstig lijden heeft meegemaakt. Dat kleine deeltje kan niet meer functioneren zoals voorheen. Er is iets veranderd en dat kan zorgen voor meer authenticiteit.

Ik ben mens, in al mijn gebrokenheid, vol emoties, gedachten, ideeën, hoop en verlangens.

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Leven vanuit aanvaarding geeft een leven vol compassie…

Leven vanuit aanvaarding geeft een leven vol compassie…

Als ik (probeer) te leven vanuit een houding van ‘aanvaarding’ dan hoeft dat niet te betekenen dat ik passief door het leven ga. Het uitgangspunt is niet dat ik geen hoop meer heb of dat ik fatalistisch geworden ben. Nee, het leven vanuit aanvaarding betekent voor mij dat ik in het heden leef.

Niet teveel met het verleden bezig ben en niet teveel op de toekomst gefocust ben…ik ben er nu, daar waar ik ben, in de omstandigheden waarin ik ben.

En in dit heden kan ik om me heen kijken naar mijn leven.

Wie ben ik nu?

Wat zijn mijn mogelijkheden?

Wat zijn mijn uitdagingen?

Ik zie mezelf als van een afstand. Soms ben ik echt aan het worstelen met het leven. Soms voel ik me tevreden met wie ik ben en wat ik dagelijks doe. Ik zie een mens die hard zijn best doet. Ik mag trots op haar zijn en soms een beetje boos op haar zijn….maar vooral mag ik ook compassie voor haar voelen. Immers, het is best moeilijk om mens te zijn in deze periode in de tijd.

Leven vanuit aanvaarding geeft een leven vol compassie…

Als ik me bewust geworden ben van alle moeite die ik doe om overeind te blijven en ik voel compassie met mezelf, dan kan ik ook beter begrijpen hoe de ander ook zo leeft. Ik kan gaan oefenen met het aanvaarden van de ander….

Wie is die ander nu?

(niet zoals hij/zij vroeger was en ook niet hoe hij/zij worden kan na allerlei ‘verbeteringen’…)

Welke mogelijkheden heeft deze persoon?

Welke uitdagingen kent deze persoon?

Ik kan van alles denken over andere mensen en misschien heb ik allerlei ideeën over hoe zij ‘beter’ zouden kunnen leven maar ik leef vanuit aanvaarding en daarmee accepteer ik de ander volledig zoals hij/ zij is.

Ik mag kijken vanaf een afstand en compassie voelen voor hem of haar. Maar ik hoef niet in te grijpen door ze te willen veranderen of door ze te helpen een ‘beter’ persoon te worden. Wie ben ik om te (ver)oordelen?

Compassie is iets anders dan mede-lijden. Ik hoef niet met iemand mee te lijden maar ik kan wel mijn empathie laten zien.

Als ik de ander kan aanvaarden, dan kan ik me ook verbinden met hem of haar. Ik zie die andere mens en ik hoor wat hij/zij zegt. Die ander is in beeld bij mij, zonder dat ik de rol van redder, hulpverlener of leraar hoef te spelen. Ik ga uit van de kracht die de ander zelf heeft.

Deze video van Brene Brown heeft een Nederlandse ondertiteling:

Er zijn ook andere woorden die het begrip compassie weergeven:

Erbarmen

Ontferming

Mededogen

Barmhartig

Het is een leerproces wat met vallen en opstaan gaat….

Ik leef vanuit aanvaarding en daarmee accepteer ik mezelf. Ik oordeel niet over mezelf. Ik veroordeel mezelf niet (meer). Ik vergeef mezelf. Ik geef wat ik kan geven.

Ik leef vanuit aanvaarding en daarmee accepteer ik de ander. Ik probeer niet te oordelen over de ander. Ik probeer de ander niet te veroordelen. Ik vergeef de ander. Ik geef de ander wat ik wil en kan geven.

Leven vanuit aanvaarding geeft een leven vol compassie…

Lukas 6: 36

‘ Wees barmhartig zoals jullie Vader barmhartig is.

Oordeel niet, dan zal er niet over je geoordeeld worden. Veroordeel niet, dan zul je niet veroordeeld worden. Vergeef, dan zal je vergeven worden. Geef, dan zal je gegeven worden; een goede, stevig aangedrukte, goed geschudde en overvolle maat zal je worden toebedeeld. Want de maat die je voor anderen gebruikt, zal ook voor jullie gebruikt worden.’

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha