Hooggevoelig? 5 tips om met prikkels om te gaan…

20181130_155133

Fotografie: Natascha Deijmann

In het afgelopen jaar hebben meerdere mensen mij verteld dat ze hooggevoelig zijn en daar last van hebben. Ook in de media lees ik het steeds vaker dat mensen zichzelf hooggevoelig noemen en dat als probleem zien. Ik denk daar iets anders over namelijk:

Heb je last van je hooggevoeligheid of heb je last van de vele prikkels die dagelijks op je afkomen?

Is de hooggevoeligheid een ‘zwakte’ of  geeft jouw lichaam & geest juist een teken dat je andere (levens)keuzes kunt gaan maken?

Als ervaringsdeskundige op het gebied van overprikkeling en ‘sensory overload’ kan ik bevestigen dat er op dit moment in deze tijd niet aan te ontkomen is: er komt zoveel aan informatie op ons af dat het systeem, bij sommigen, op crashen staat. En dat betekent een burn-out.

Hooggevoelige mensen zijn juist hele goede waarnemers. Dat kun je als kracht zien en niet als probleem. Het wordt pas een probleem als je alle ‘waarschuwingen’ van je lichaam & geest negeert en er niets mee doet.

Kun je er echt zelf keuzes in maken?

Kun jij je leven onderzoeken en een ommezwaai maken in je denken en doen?

20181130_155140

Fotografie: Natascha Deijmann

Mensen die hooggevoelig zijn reageren anders op de prikkels in en om hen heen dan mensen met een gemiddelde of lage prikkelgevoeligheid. Deze laatste groep heeft vaak geen idee waar de hooggevoelige het over heeft…dat is ze niet kwalijk te nemen want hun waarneming is anders.

Het maakt ook niet uit wat de ander ervan vindt; het belangrijkste is dat jij bereidt bent om je dagelijkse leven te onderzoeken en daarin veranderingen aan te brengen zodat jij je weer beter gaat voelen.

Tip 1: Zoek de prikkels!

Er zijn prikkels waar je niet onderuit kan komen zoals het dagelijkse verkeer, geluiden van buren, vliegtuigen die over vliegen e.d. Maar er zijn ook een heleboel prikkels waar je wel zelf voor kiest en waar jij dus controle over hebt. Misschien kun je eens een lijstje gaan maken van wat er allemaal op je afkomt dagelijks. Het is belangrijk om je bewust te worden van de prikkels waar je zelf voor kiest en die je zintuigen overstimuleren.

Tip 2: Bang voor de stilte?

Veel mensen hebben moeite met stilte en hebben daarom continu een apparaat aan waar geluid uit komt of waarmee ze verbinding zoeken met anderen: muziek, televisie, tablet, smartphone….

Hoe voel jij je als je alleen bent en het is helemaal stil?

Het kan wijs zijn om te onderzoeken waarom je bepaalde gewoontes hebt en wat voor gevoelens en gedachten je daarmee probeert te vermijden.

20181130_155128

Fotografie: Natascha Deijmann

Tip 3: Wat voel je eigenlijk?

Mensen vertellen mij dat ze hooggevoelig zijn en dan vraag ik me af:

Oké…maar wat voel je dan?

  • heb je ergens pijn?
  • voelt je hoofd druk?
  • slaap je slecht?
  • heb je soms ( of vaak) het gevoel dat je gek aan het worden bent?
  • voel je irritatie naar anderen en/of naar je omgeving?
  • ben je constant moe?
  • heb je behoefte om jezelf te verdoven?

Misschien is het goed om eens echt op te schrijven wat je voelt. Maar ook hoe jij je voelt…wat zijn de gevolgen van die zintuiglijke overprikkeling voor jou in je dagelijkse functioneren.

Eerder schreef ik al dat er heel veel prikkels zijn waar je geen controle over hebt. Toch kan het geen kwaad om eens te onderzoeken wat jouw omgeving met je doet.

Ik heb zelf heel lang in een flat in de Randstad gewoond waar de vliegtuigen ieder kwartier over mijn hoofd heen vlogen doordat ik zo dicht bij Schiphol woonde. Ook moest ik dagelijks met de trein van en naar mijn werk waarbij het zo druk was dat ik iedere dag moest staan tussen alle mensen. Tijdens mijn werkdagen kwam ik in aanraking met veel mensen die allemaal iets van me wilden en wat ik niet altijd kon bieden.

Uiteindelijk heb ik, na meerdere burn-outs, andere levenskeuzes gemaakt qua werk en wonen. Dit veranderproces heeft ongeveer 3 jaar geduurd. Ik woon en werk nu midden in de natuur in een heel klein huisje ( heb eindelijk een tuin!) en heb een minimalistische leefstijl omdat dit mij goed doet.

20181130_155152

Fotografie: Natascha Deijmann

Tip 4: Puzzeltijd!

Neem iedere dag de tijd om te ontprikkelen. Ik noem dat zelf ‘puzzeltijd’ omdat ik vaak, na contact met andere mensen, tijd nodig heb om alle prikkels te verwerken. Wat is er gezegd, welke energie (=spanningen)  heb ik overgenomen van de ander en wat voel ik nu zelf aan spanning?

Tijdens het ontprikkelen hoef je niet perse in de stilte een beetje te zitten wachten op een wonder…dat kan ook op een creatieve manier door bijvoorbeeld muziek te gaan maken of luisteren waar jij ontspannen van wordt, door te tekenen, schilderen, dagboek schrijven, haken, bakken, tuinieren etc. Het is belangrijk dat je alleen bent en niet in contact met anderen dus eventjes op jezelf en de telefoon op stil zetten.

Bij ontprikkelen gaat het erom dat je een tijdje bij jezelf stilstaat. Puzzeltijd nemen betekend dat jij het filter in je hoofd de gelegenheid geeft om alle overtollige informatie weg te filteren en dat wat wel belangrijk is  goed op te slaan.

Tip 5: Leven vanuit dankbaarheid

Vroeger had Oprah het al over haar ‘dankbaarheids-dagboek’. Dat zei me toendertijd ook niet zoveel. Ik zag de link niet met mijn eigen leven en vond dat ik niet zoveel had om dankbaar voor te zijn. Tegenwoordig snap ik het wel…er wordt ons immers iedere dag weer een nieuwe kans gegeven om er te zijn. Te leven. Te mogen genieten van wat de schepping ons geeft aan zuurstof, voeding, water. Alles wat we nodig hebben, is er. En daarnaast de prachtige dingen in de natuur om ons heen…als je de tijd neemt om te kijken, voelen, luisteren, horen.

Ik kwam een video tegen waarin Louie Schwartzberg, een fotograaf, laat zien waarom we mogen leven uit dankbaarheid.

Als je gaat leven vanuit dankbaarheid, dan zul je al snel merken dat je ook gaat leven vanuit acceptatie. Het kunnen accepteren van je eigen beperkingen (en die van anderen) maakt dat je al minder eisen aan jezelf gaat stellen.

Zonder al die eisen komt er eindelijk ruimte voor een andere kijk op het leven: wat mag ik bijdragen? Hoe mag ik er zijn? Verbinding zoeken met de natuur, het accepteren van wie je bent en compassie voelen voor jezelf maakt uiteindelijk dat je ook meer compassie hebt voor de mensen om je heen.

20181130_155240

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

The Cross Project…een creatieve manier om God te zoeken

IMG_5450
Fotografie: Natascha Deijmann…The Cross Project

Soms is het fijner om een gebed op te schrijven…een brief aan God waarin je Hem verteld wat je dwars zit, waar je vragen over hebt, waar je naar zoekt, wat je pijn doet of wat je niet begrijpt. Een liefdesbrief vanuit je hart.

In dit kunstproject schrijf ik deze brieven en verwerk ze in het schilderij. Het kruis staat voor dankbaar zijn maar ook voor open willen staan om te leren.

De kleuren staan voor de emoties en gedachten die door me heen gaan…ik heb ze beschreven in mijn brief maar laat ze ook zien in de beeldtaal van het schilderij.

Laag over laag verschijnen en verdwijnen de kleuren van mijn hart en hoofd.

Boos, bang, blij, bedroeft…God kent ons hart en het maakt dus niets uit wat ik schrijf in mijn brief. Ik ben helemaal mezelf als ik de brief schrijf en daarna langzaam verscheur en op het canvasdoek plak.

Het is een gesprek tussen Hem en mij.

En soms zijn er tranen…over dat wat voorbij is gegaan. Over dat wat verloren is en wat niet meer terug gevonden kan worden. Over bang zijn voor de dag van morgen maar ook tranen van verbonden zijn met Hem en je niet meer alleen voelen….ik hoef me geen zorgen meer te maken.

The Cross Project Natascha Deijmann
Fotografie: Natascha Deijmann…The Cross Project

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha

‘De glazen wand’…een gedichtenbundel over autisme en alleen-zijn (gratis PDF)

20180825_093334
‘De glazen wand’…nieuwe gedichtenbundel over autisme & alleen-zijn (gratis PDF)

Deze gedichtenbundel gaat over het kerngevoel wat ik, vanuit autisme, met me mee draag….een diepe en intense beleving van alleen-zijn.

Soms is dit fijn omdat ik me, in mijn eentje, geen autist voel. Immers, autisme uit zich vooral in het contact met anderen. Zelf ervaar ik mijn wereld als normaal…

Vaak is het niet fijn omdat ik niet wil kiezen voor isolement…ik leef in een wereld met andere mensen die ik niet kan vermijden. Tegelijkertijd confronteert deze wereld mij voortdurend met mijn autisme…men ziet mij als degene die niet normaal is.

Het gevoel achter een glazen wand te leven is universeel bij mensen in het autisme-spectrum…ik wil er graag bij horen maar het lukt me niet.

Ik zie jou maar jij ziet mij niet….

Ik word niet verstaan en kan me niet verstaanbaar maken….

‘De glazen wand’ staat voor het intense gevoel van alleen-zijn in een wereld die geen rekening houdt met autisme.

Je kunt de gedichtenbundel gratis downloaden als PDF:

Van de drukte naar de rust…na de verhuizing

20180126_090345

Fotografie: Natascha Deijmann

Het is een grote stap om, als je heel lang getrouwd bent geweest, uit je oude omgeving te vertrekken naar een ander deel van het land en daar een nieuw begin te maken in je eentje. Spannend. Eng. Avontuur. Hoop.

20180126_090447

Fotografie: Natascha Deijmann

Vanuit mijn autisme heb ik een natuurlijke neiging om zo snel mogelijk vaste patronen te gaan vormen in mijn dagelijkse leven: het geeft me houvast en het geeft me ook het gevoel dat ik ergens ‘thuis’ hoor. Omdat ik als kind enorm vaak verhuisd ben, heb ik ook geleerd om dit te kunnen doen.

  • de eerste week probeer ik mijn nieuwe omgeving zo snel mogelijk in kaart te brengen. Wat zit waar? Hoe kom ik er? Kan ik met de fiets, lopen?
  • de tweede week probeer ik me te ‘vestigen’ : ik heb al een vaste wandelroute gemaakt zodat ik iedere dag een zelfde route kan wandelen, ik maak kennis met de buren, ik ga een huisarts zoeken, ik heb een vaste supermarkt gevonden, ga voor de eerste keer naar de kerk en ben lid geworden van de bieb.

20180121_170212

Fotografie: Natascha Deijmann

In huis bouw ik ook routines op omdat ik anders telkens de draad kwijtraak. Waar ligt wat? Hoe werkt het nieuwe gasfornuis? Waar zitten de lichtknoppen? Welke geluiden hoor ik allemaal? Ik plak briefjes aan de muur om de dingen te kunnen automatiseren.

Het moeilijkste deel van deze verhuizing vind ik…aan anderen vertellen hoe ik me erbij voel…

Want vaak weet ik dat eigenlijk niet. Of ik weet niet hoe ik moet reageren als mensen ernaar vragen. Ben ik dapper omdat ik nu helemaal alleen in een nieuwe woonomgeving zit waar ik niemand ken?

Wat is ‘dapper’?

Hoe leg ik uit dat ik me niet ‘dapper’ voel maar dat ik dit allemaal op mijn gevoel heb gedaan. En als het allemaal mislukt…ben ik dan i.p.v. ‘dapper’ niet ‘dom’ geweest?

20180121_171130

Fotografie: Natascha Deijmann

Wat ik heel fijn vind van deze verhuizing is dat het een nieuw begin is….aan deze plek hangen geen herinneringen van verdriet en mislukking. Ik heb juist hoop op een betere manier van leven dan in mijn oude omgeving. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Tijdens het wandelen zie ik de Waddenzee iedere dag veranderen: eb en vloed, wolken, zon, mist, storm….en toch blijft die zee ook weer dezelfde. Het geeft me de stabiliteit die ik nu wel nodig heb en even niet in mezelf kan vinden.

20180114_165835

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Verbonden maar toch alleen?

Verbonden maar toch alleen?

Op internet kwam ik een interessante video tegen van Sherry Turkle die verteld over de invloed van de huidige technologie op onze menselijke, sociale verbinding. Zij gelooft dat wij, de mensen, de technische ontwikkelingen te ver laten gaan en het daarmee de kans geeft om, wie we zijn, te veranderen. In plaats van meer verbondenheid voelen we ons juist vaker alleen.

In de periodes dat ik in een rouwproces zat, merkte ik dat mensen het makkelijker vinden om via de telefoon een berichtje te sturen…”Sterkte, hoor!”

Ik had het echt fijner gevonden als mensen langs waren gekomen om een echte ontmoeting te hebben. Troost bieden is zoveel meer dan alleen een berichtje op de computer.

De video is Engelstalig.

Zelf vraag ik me ook vaak af welke invloed de mobiele telefoon en het internet heeft op mijn dagelijkse weg als christen. Er zijn voordelen en nadelen die, ieder voor zich, kan bedenken.

In 1 Korintiers 12 vergelijkt de apostel Paulus de gemeente (= christenen wereldwijd maar ook bijv. in een kerk) met een lichaam.

1 Korintiers 12:12

” Een lichaam is een eenheid die uit vele delen bestaat; ondanks hun veelheid vormen al die delen samen een lichaam. Zo is het ook met het lichaam van Christus.

https://bijbel.eo.nl/bijbel/1-korintiers/12#1CO-012-012

Verbonden maar toch alleen?

Maar als we allemaal delen zijn van een lichaam en we als afzonderlijke delen niet kunnen functioneren…wat zegt dat dan over de huidige tijd waarin iedereen zo bezig is met de smartphone, internet, social media?

Ik vraag mezelf dan af of ik deze technologie gebruik om God te eren, prijzen en te dienen of dat ik de hele dag bezig ben met mezelf te amuseren….voel ik me nog verbonden met andere mensen?

Daarom heb ik zelf bepaalde keuzes gemaakt die me ondersteunen bij mijn intentie om dichtbij God te blijven leven. Dingen waarvan ik zelf bepaal of die me helpen of juist dwarsbomen in het samen-zijn met de Here Jezus. Dat heeft tot gevolg dat ik soms als ‘ouderwets’ gezien wordt door anderen.

Waarom zit jij niet op Facebook?

Waarom zit jij niet op WhatsApp?

( ….is het nu mijn eigen ‘schuld’ dat mensen mij buitensluiten of sluit ik mezelf buiten?)

Verbonden maar toch alleen?

Om nog even terug te komen op de video van Sherry Turkle…

Voel jij je nog verbonden met anderen ?

Uiteindelijk gaat het er in mijn leven om dat ik kies voor verbinding met de Here God…hoe ik dat ook doe.

  • ik gebruik You Tube om mee te zingen en God te prijzen door muziek
  • ik gebruik WordPress om een blog te maken
  • ik gebruik Pinterest als social media om de liefde voor God te delen.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha