Gedicht: Plotseling is alles anders…

Plotseling is alles anders…

Ik ben zo bang

bang voor het onverwachte

die plotselinge wending

van bekend naar onbekend

voel dat ik wil vluchten

instinctief

mijn lichaam alert

weg, weg, weg

maar waar moet ik heen?

Ik wil hier blijven.

Ik wil niets onverwachts

alles moet hetzelfde blijven

zoals ik het fijn vind

zoals ik het nodig heb

om niet meer bang te hoeven zijn.

Mijn denken staat stil

alleen mijn hart dat bonst

trillende armen en benen

ik kijk

observeer

weg, weg, weg

maar ik blijf staan

kan niet in beweging komen

alles staat stil

langzamer gaat de tijd

ik zit vast in de angst

weet niet wat ik moet doen

ik ben zo bang.

Bang voor het onverwachte

een geur, een geluid, iets wat ik zie

plotseling is alles anders

van bekend naar onbekend

angst, ga weg van mij

ik wil hier blijven, in rust

ik wil rust.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

De dag van morgen…over de waarde van stille tijd voor christenen

De dag van morgen…over de waarde van stille tijd voor christenen

Afgelopen week lag er ijs op het Wad. De nacht was koud geweest en in de vroege ochtend ging ik naar de zee om daar stille tijd te houden.Die tijd is meestal niet stil want vaak zing ik hardop of ga ik in gesprek met de Here God. En ondertussen kijk ik, voel ik, ruik ik en luister ik naar die wonderlijke schepping die Hij ons gegeven heeft…

Ik ben geen Farizeeër, zo iemand die denkt dat ze de wijsheid in pacht heeft en je met de Bijbel om de oren slaat. Of iemand die de anderen wil leren wat ze moeten doen om in de hemel te komen…Nee, ik kan alleen maar schrijven over mijn eigen leerproces en de dingen waar ik over nadenk in mijn leven als christen. Zo denk ik vaak aan de toekomst en sta ik soms te weinig stil bij vandaag. Op deze manier stille tijd houden helpt me daarbij…

Openbaring 1: 8

‘Ik ben de alfa en de omega’, zegt God, de Heer, ‘Ik ben het die is, die was en die komt, de Almachtige’

Openbaring 22: 13

‘Ik ben de alfa en de omega, de eerste en de laatste, het begin en het einde’

De dag van morgen…over de waarde van stille tijd voor christenen

Ik haal veel troost uit deze woorden van de Here God: dat Hij het begin en het einde is.

Dat confronteert me iedere keer weer met mijn eigen kleinheid als Zijn kind. Want ik ben maar een mens, gebroken, dat iedere dag weer haar best probeert te doen. En als ik Zijn kind ben…en Hij is de eerste en de laatste….dan hoef ik niet bang te zijn.

Een paar jaar geleden kwam ik deze video tegen die me ontroerde…vanuit het hart gezongen…

Dit is de tekst:

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Schilderen zonder angst…prioriteit geven aan zelf-expressie

20170916_150327
Fotografie: Natascha Deijmann

Ik maak kunst zonder angstig te zijn voor afwijzing, veroordeling of om uitgelachen te worden. Ik ben regelmatig bang geweest voor dingen maar niet als ik  kunst maak. Er is geen stemmetje in mijn hoofd dat me influistert dat ik ‘er niets van kan’ of dat wat ik maak ‘niet goed genoeg is’. Ik heb die stem nog nooit gehoord.

Maar als ik met andere kunstenaars in gesprek ben, dan hoor ik deze angstgevoelens telkens weer terug…

  • ik ben niet origineel in mijn kunst…anderen zijn veel beter, leuker, creatiever dan ik
  • ik ben technisch niet vaardig genoeg
  • ik wil anders schilderen dan ik nu doe maar het lukt me niet…ik vindt het moeilijk om me te ontspannen of om iets anders te proberen
  • ik zit vast
  • ik wil abstract maar weet niet hoe
  • ik schilder al een tijdje niet meer…
  • ik zou nooit kunnen doen wat jij doet

Ik heb niet vaak een kunstenaar meegemaakt die tevreden is met wat hij/zij maakt en die zelf zegt: ik vind het echt super leuk wat ik gemaakt heb!

Ook kom ik ( vooral op internet) kunstenaars tegen die alleen maar maken wat commercieel interessant is/ wat goed verkoopt. Maar is dit dan nog kunst of ben je dan meer een productiewerker met canvasdoeken en acrylverf/?

Binnen de wereld van de Outsider Art kun je kunstenaars vinden die vooral werken vanuit hun emotie, vanuit de stemmen in hun hoofd, vanuit de positie van buitenbeentje…kunst maken op basis van intuïtie, persoonlijke behoeften en een diep verlangen naar zelfexpressie.

20160919_112046 (2)
Fotografie: Natascha Deijmann

Kunstenaars die alleen werken met potlood of pen. Kunstenaars die alleen in zwart/wit werken of die de puzzels in hun brein omzetten in levensgrote puzzels op doek of papier. Kunstenaars die honderden werken maken gebaseerd op een onderwerp wat hen blijft boeien.

Er zijn genoeg kunstenaars geweest in de geschiedenis die in hun eigen beeldtaal probeerden te verbeelden wat ze voelden, dachten of meemaakten:

20170925_104519
Fotografie: Natascha Deijmann

Om te kunnen schilderen zonder angst is het misschien belangrijk om te onderzoeken wat jij wilt uiten:

Wat wil je eruit laten komen?

Waar wil je over vertellen?

Is het werken met verf en penseel het juiste medium daarvoor?

Heb je misschien gedichten of verhalen in je die je beter kan opschrijven dan ze proberen te schilderen?

Heb je een onderwerp wat je enorm boeit maar wat misschien beter gefotografeerd of gefilmd kan worden dan het te schilderen?

Hou je van kleuren maar komt datgene wat je wilt verbeelden niet goed uit met verf? Is het werken met textiel dan niet een andere manier om datgene wat in jou zit te verbeelden?

20170517_071705
Fotografie: Natascha Deijmann

Ik lees veel over kunst. Maar ik lees nog meer over creativiteit en het creatieve proces want dat vindt ik erg boeiend.

Wat maakt dat de ene kunstenaar zich volledig overgeeft aan datgene in hem/haar wat er in zit (en wat er uit moet) en wat maakt dat de andere kunstenaar vastloopt in angstgevoelens en zich alsmaar geremd voelt door (zelf)afwijzing?

Voor mij geldt vooral dat ik kunst maak vanuit de stelling:

Er is maar 1 regel…er zijn geen regels!

En dat betekent dat ik kunst maak zonder dat ik me ‘ergens’ aan moet houden. Ik hoef me niet aan de ‘realistische waarneming’ te houden. Ik mag een blauwe zon met groene wolken schilderen als ik dit wil. Ik mag 63 schilderijen maken die gaan over tranen. Ik mag acrylverf mengen met koffieprut en verbaasd zijn over het effect.

Het kan niet mislukken als het een experiment is.

Het kan niet mislukken als ik, datgene wat ik gemaakt heb, weg kan gooien of lekker kan verscheuren.

Op het moment dat je prioriteit geeft aan zelfexpressie en het verbeelden van datgene wat in je zit in je eigen beeldtaal maakt het niet meer uit wat de buitenwereld daarvan vindt.

Men kan er een mening over vormen, je feedback geven of het afwijzen…het maakt niet uit want daar gaat het niet om. Het gaat erom dat jij iets hebt laten zien van jezelf in de kunst die je maakt of dat nu met verf en penseel is of met een andere kunstvorm…en dat is niet iets om bang voor te hoeven zijn.

20180707_100305
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Waarom ‘sociale’ regels zoveel verdriet kunnen geven…

20170517_071628

Meestal blijf ik, na ieder sociaal contact, achter met de vraag: Is dit goed gegaan?

Ik weet het vaak niet zeker en dat maakt me onzeker. Want ik wil graag zeker weten dat de ander mij goed begrepen heeft en dat er geen problemen van komen die ik niet in heb kunnen schatten.

In het dagelijkse leven ga ik nu nog maar met weinig mensen omdat ik nu alleen thuis werk maar toen ik nog werkte voor een organisatie was het een dagelijkse last. Ik ging, noodgedwongen, om met een groot aantal mensen ( cliënten en betrokkenen, collega’s, stagiaires, leerlingen en alle andere mensen die je tegenkomt in een grote instelling voor verstandelijk gehandicapten) en was er iedere dag die onzekerheid: Heb ik de ander goed begrepen en zij mij?

20170530_145002

Tijdens mijn diagnose-traject, 2 jaar geleden, ben ik werkeloos geworden en heb geen baan gevonden omdat ik open ben over mijn autisme. Een aantal keren werd ik, in de proeftijd, weggestuurd nadat ik het verteld had. Het heeft me erg verbaasd hoe fel en negatief de reacties waren! Dat had ik niet verwacht in de zorgsector…

Ook in mijn sociale contacten vraag ik nu na wat de ander bedoelt. Als ze niet weten dat ik autistisch ben, dan zeg ik dat erbij. Ik geef de ander zo de kans om rekening met mij te houden.

Ik schaam me niet ( meer) voor mezelf. Ik ben niet meer stil maar spreek me uit.

  • Heb ik nu goed begrepen dat jij….zei tegen mij?
  • Bedoel je dat….?
  • Je gaat te snel voor mij…wil je het nog een keer herhalen?
  • Ik begrijp helemaal niets van wat je zegt…kun je het me op een andere manier uitleggen?
  • Kun je het even voor me tekenen/ opschrijven op een papiertje?

20170530_143616

De sociale regels van de neurotypische (= niet-autistische) wereld staan niet ergens in een handboek beschreven.

Jammer, zou handig zijn geweest. Ik heb inmiddels geleerd dat niet-autisten deze sociale regels ‘aanvoelen‘ d.w.z. het wordt ze al vanaf jonge leeftijd aangeleerd door de groep mensen om hen heen. Autisten voelen deze sociale regels dus niet of minder aan…ik herken dit zeker.

Zelf heb ik meer moeite met sociaal contact met andere, niet-autistische, vrouwen dan dat ik dit met mannen heb. Ik ervaar mannen als duidelijker, directer en minder veroordelend dan de vrouwen die ik tegen gekomen ben in mijn leven. Maar dat is persoonlijk, natuurlijk. Daarnaast kan ik moeilijk gezichten ‘aflezen’ en heb ik moeite met het herkennen van emoties van anderen maar ook van mezelf.

Omdat ik 44 jaar geleefd heb zonder te weten dat ik autistisch was, heeft dit voor heel veel verdriet gezorgd.

IMG_5318

Wat mij helpt om verdriet te voorkomen zijn de volgende gedachten:

  • Ik weet dat ik ( de autist) in de minderheid ben en dus de ‘afwijkende’ ben in dit sociaal contact. Als ik de communicatie niet begrijp ligt dat aan mij. Dat accepteer ik. Het is oké.
  • Ik heb het recht om vragen te stellen, om duidelijkheid te vragen, om hulpmiddelen in te zetten, om een time-out te nemen, om de wijze van communicatie te veranderen (bijv. e-mailen i.p.v. telefoneren) en om de kans te krijgen om miscommunicatie ‘recht te zetten’.
  • Mensen komen en mensen gaan…als iemand niet meer met mij wil omgaan omdat ze de omgang met mij te lastig vinden dan is dat oké. Het is beter voor mij om met mensen om te gaan die beseffen dat ik ‘anders’ ben en die dit als een waardevolle aanvulling zien op hun eigen leven. Mensen die oprecht geïnteresseerd zijn en moeite willen doen om een gezellig en harmonische relatie op te bouwen.

Heb jij ook verdriet gehad omdat je de ‘sociale regels’ niet goed begrijpt?

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Gedicht: Geheimen…

IMG_5304
Gedicht: Geheimen…

Geheimen

Het voelt aan als gevaar

ik wordt er bang van

ik wil wegduiken

mijn oren dichtstoppen

en toch komt het regelmatig op mijn pad.

Geheimen

zijn fluisterende woorden

met verdriet in zich verborgen

het oordeel ligt al vast

er is altijd iemand slachtoffer

geheimen

verzwegen verhalen.

Ik krijg pijn in mijn buik

ben meer een mens van openheid

het voelt aan als gevaar

maakt me bang

ik wil wegduiken

al dat verdriet erin verborgen

ik heb mijn oren dichtgestopt.

Gedicht: Geheimen…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha