Op de ‘weg naar nergens’…intuïtief schilderen vanuit een muzikale beleving

Soms zit er een popliedje uit je jeugd in je hoofd…een stuk muziek wat je toendertijd alsmaar wilde horen. Van de week waren de Talking Heads weer terug met hun geweldige song ‘Road to Nowhere’ (1985) en kwamen de beelden van de videoclip met een alsmaar rennende David Byrne weer terug.

Als de videoclip voorbij kwam bij Toppop dan rende ik, voor de TV, met David Byrne mee…ik had toen nog geen idee waar het liedje over ging maar ik vond het helemaal geweldig om met hem mee te doen.

Nu, 34 jaar later, spreekt de tekst me nog steeds aan en heb ik het gebruikt om een drieluik te maken met mijn eigen beeldverhaal van mijn versie van ‘ Weg naar Nergens’ .

Op de ‘weg naar nergens’…intuïtief schilderen vanuit een muzikale beleving

Well we know where we’re going
But we don’t know where we’ve been
And we know what we’re knowing
But we can’t say what we’ve seen
And we’re not little children
And we know what we want
And the future is certain
Give us time to work it out

Op de ‘weg naar nergens’…intuïtief schilderen vanuit een muzikale beleving
Op de ‘weg naar nergens’…intuïtief schilderen vanuit een muzikale beleving

We’re on a ride to nowhere
Come on inside
Taking that ride to nowhere
We’ll take that ride
Maybe you wonder where you are
I don’t care
Here is where time is on our side
Take you there, take you there

Heel lang had ik ook het gevoel dat ik op een weg liep die nergens naar toe ging maar op een gegeven moment werd het me steeds duidelijker…dit is de weg waarop ik ga lopen.

Daarom heb ik dit drieluik de naam Road to Heaven gegeven.

Op de ‘weg naar nergens’…intuïtief schilderen vanuit een muzikale beleving

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Hooggevoelig? 5 tips om met prikkels om te gaan…

20181130_155133

Fotografie: Natascha Deijmann

In het afgelopen jaar hebben meerdere mensen mij verteld dat ze hooggevoelig zijn en daar last van hebben. Ook in de media lees ik het steeds vaker dat mensen zichzelf hooggevoelig noemen en dat als probleem zien. Ik denk daar iets anders over namelijk:

Heb je last van je hooggevoeligheid of heb je last van de vele prikkels die dagelijks op je afkomen?

Is de hooggevoeligheid een ‘zwakte’ of  geeft jouw lichaam & geest juist een teken dat je andere (levens)keuzes kunt gaan maken?

Als ervaringsdeskundige op het gebied van overprikkeling en ‘sensory overload’ kan ik bevestigen dat er op dit moment in deze tijd niet aan te ontkomen is: er komt zoveel aan informatie op ons af dat het systeem, bij sommigen, op crashen staat. En dat betekent een burn-out.

Hooggevoelige mensen zijn juist hele goede waarnemers. Dat kun je als kracht zien en niet als probleem. Het wordt pas een probleem als je alle ‘waarschuwingen’ van je lichaam & geest negeert en er niets mee doet.

Kun je er echt zelf keuzes in maken?

Kun jij je leven onderzoeken en een ommezwaai maken in je denken en doen?

20181130_155140

Fotografie: Natascha Deijmann

Mensen die hooggevoelig zijn reageren anders op de prikkels in en om hen heen dan mensen met een gemiddelde of lage prikkelgevoeligheid. Deze laatste groep heeft vaak geen idee waar de hooggevoelige het over heeft…dat is ze niet kwalijk te nemen want hun waarneming is anders.

Het maakt ook niet uit wat de ander ervan vindt; het belangrijkste is dat jij bereidt bent om je dagelijkse leven te onderzoeken en daarin veranderingen aan te brengen zodat jij je weer beter gaat voelen.

Tip 1: Zoek de prikkels!

Er zijn prikkels waar je niet onderuit kan komen zoals het dagelijkse verkeer, geluiden van buren, vliegtuigen die over vliegen e.d. Maar er zijn ook een heleboel prikkels waar je wel zelf voor kiest en waar jij dus controle over hebt. Misschien kun je eens een lijstje gaan maken van wat er allemaal op je afkomt dagelijks. Het is belangrijk om je bewust te worden van de prikkels waar je zelf voor kiest en die je zintuigen overstimuleren.

Tip 2: Bang voor de stilte?

Veel mensen hebben moeite met stilte en hebben daarom continu een apparaat aan waar geluid uit komt of waarmee ze verbinding zoeken met anderen: muziek, televisie, tablet, smartphone….

Hoe voel jij je als je alleen bent en het is helemaal stil?

Het kan wijs zijn om te onderzoeken waarom je bepaalde gewoontes hebt en wat voor gevoelens en gedachten je daarmee probeert te vermijden.

20181130_155128

Fotografie: Natascha Deijmann

Tip 3: Wat voel je eigenlijk?

Mensen vertellen mij dat ze hooggevoelig zijn en dan vraag ik me af:

Oké…maar wat voel je dan?

  • heb je ergens pijn?
  • voelt je hoofd druk?
  • slaap je slecht?
  • heb je soms ( of vaak) het gevoel dat je gek aan het worden bent?
  • voel je irritatie naar anderen en/of naar je omgeving?
  • ben je constant moe?
  • heb je behoefte om jezelf te verdoven?

Misschien is het goed om eens echt op te schrijven wat je voelt. Maar ook hoe jij je voelt…wat zijn de gevolgen van die zintuiglijke overprikkeling voor jou in je dagelijkse functioneren.

Eerder schreef ik al dat er heel veel prikkels zijn waar je geen controle over hebt. Toch kan het geen kwaad om eens te onderzoeken wat jouw omgeving met je doet.

Ik heb zelf heel lang in een flat in de Randstad gewoond waar de vliegtuigen ieder kwartier over mijn hoofd heen vlogen doordat ik zo dicht bij Schiphol woonde. Ook moest ik dagelijks met de trein van en naar mijn werk waarbij het zo druk was dat ik iedere dag moest staan tussen alle mensen. Tijdens mijn werkdagen kwam ik in aanraking met veel mensen die allemaal iets van me wilden en wat ik niet altijd kon bieden.

Uiteindelijk heb ik, na meerdere burn-outs, andere levenskeuzes gemaakt qua werk en wonen. Dit veranderproces heeft ongeveer 3 jaar geduurd. Ik woon en werk nu midden in de natuur in een heel klein huisje ( heb eindelijk een tuin!) en heb een minimalistische leefstijl omdat dit mij goed doet.

20181130_155152

Fotografie: Natascha Deijmann

Tip 4: Puzzeltijd!

Neem iedere dag de tijd om te ontprikkelen. Ik noem dat zelf ‘puzzeltijd’ omdat ik vaak, na contact met andere mensen, tijd nodig heb om alle prikkels te verwerken. Wat is er gezegd, welke energie (=spanningen)  heb ik overgenomen van de ander en wat voel ik nu zelf aan spanning?

Tijdens het ontprikkelen hoef je niet perse in de stilte een beetje te zitten wachten op een wonder…dat kan ook op een creatieve manier door bijvoorbeeld muziek te gaan maken of luisteren waar jij ontspannen van wordt, door te tekenen, schilderen, dagboek schrijven, haken, bakken, tuinieren etc. Het is belangrijk dat je alleen bent en niet in contact met anderen dus eventjes op jezelf en de telefoon op stil zetten.

Bij ontprikkelen gaat het erom dat je een tijdje bij jezelf stilstaat. Puzzeltijd nemen betekend dat jij het filter in je hoofd de gelegenheid geeft om alle overtollige informatie weg te filteren en dat wat wel belangrijk is  goed op te slaan.

Tip 5: Leven vanuit dankbaarheid

Vroeger had Oprah het al over haar ‘dankbaarheids-dagboek’. Dat zei me toendertijd ook niet zoveel. Ik zag de link niet met mijn eigen leven en vond dat ik niet zoveel had om dankbaar voor te zijn. Tegenwoordig snap ik het wel…er wordt ons immers iedere dag weer een nieuwe kans gegeven om er te zijn. Te leven. Te mogen genieten van wat de schepping ons geeft aan zuurstof, voeding, water. Alles wat we nodig hebben, is er. En daarnaast de prachtige dingen in de natuur om ons heen…als je de tijd neemt om te kijken, voelen, luisteren, horen.

Ik kwam een video tegen waarin Louie Schwartzberg, een fotograaf, laat zien waarom we mogen leven uit dankbaarheid.

Als je gaat leven vanuit dankbaarheid, dan zul je al snel merken dat je ook gaat leven vanuit acceptatie. Het kunnen accepteren van je eigen beperkingen (en die van anderen) maakt dat je al minder eisen aan jezelf gaat stellen.

Zonder al die eisen komt er eindelijk ruimte voor een andere kijk op het leven: wat mag ik bijdragen? Hoe mag ik er zijn? Verbinding zoeken met de natuur, het accepteren van wie je bent en compassie voelen voor jezelf maakt uiteindelijk dat je ook meer compassie hebt voor de mensen om je heen.

20181130_155240

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Mislukt kunstwerk?…Gebruik het dan als mixed media materiaal

20180928_102329
Fotografie: Natascha Deijmann

Experimenteren met materialen en technieken maakt een groot deel uit van mijn kunstenaarspraktijk. En soms kom ik tot een punt waarvan zelfs ik zeg…dit is mislukt!

Zo had ik het idee om een collage te maken van verschillende soorten papier die ik eerst bewerkt had met acrylverf en oliepastel krijt. Ik had alles op twee oude canvasdoeken geplakt ( die ik dus ook aan het hergebruiken was) en was lekker bezig totdat ik steeds meer het gevoel kreeg dat deze collages er helemaal niet uit gingen zien zoals ik dat zelf mooi vond!

Na twee dagen observeren besloot ik om de doeken los te scheuren en te gaan knippen en scheuren…

Belang van het experiment

Ik heb geen moeite met het verknippen en verscheuren van werk dat ik gemaakt heb omdat ik het creatief proces belangrijker vindt dan het product.

Als ik kunst maak dan is mijn eigen beleving van wat ‘mooi’ is of van wat ik ‘af’ vindt prioriteit. Omdat ik nog maar 3 jaar schilder, gun ik mezelf deze leermomenten. Experimenteren vind ik dan ook essentieel voor mijn ontwikkeling als kunstenaar.

Sensorische en tactiele invloeden

Ik besloot een doek te scheuren en het andere doek wat netter te knippen. De manier waarop ik vaak papier integreer in het schilderen is grof en robuust omdat ik sensorische en tactiele invloeden meeneem in het maken van een werk. Vanuit mijn autistische manier van waarnemen, hou ik ervan als een schilderij textuur en structuur heeft. Dat ik volop kan zien en voelen aan een schilderij, heel dichtbij mag komen en het een beetje kan naspeuren op details…dat maakt het werk voor mij waardevol.

Een schilderij achter glas is helemaal niets voor mij…ik wil kunnen zien, aanraken, ruiken…alles waardoor de kunst voor mij tot leven komt…

Uiteindelijk bracht mijn mislukte collages toch weer interessant papier voort wat ik vast weer ga gebruiken in een ander werk. Alles in mijn speciale papierbak!

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha

Kunstenaar als ondernemer…waarom is het zo lastig om kunst te verkopen?

IMG_5176

Fotografie: Natascha Deijmann

Sinds verleden jaar kom ik ervoor uit: Ik ben een kunstenaar!

Geweldig maar ik had niet kunnen bedenken dat je als kunstenaar tegelijkertijd ook (internet) ondernemer zou moeten zijn. Ik had zelf nog het ouderwetse idee dat kunst verkocht werd via exposities en dat galerieën je daarbij zouden begeleiden.

Maar al snel ontdekte ik dat ik veel geld kwijt ben als ik mijn kunst wilde exposeren via een galerie…het kostte me honderden euro’s. Het is een markt geworden om kunstenaars nog armer te maken. En niet heel veel mensen gaan meer een kijkje nemen in een galerie of kunstmarkt.

Je wordt, min of meer gedwongen, om zelf te gaan ondernemen maar komt er dan achter dat niet iedere creatief die specifieke vaardigheden bezit…althans ik niet.

De vaardigheden die ik, tot nu toe, heb moeten leren zijn:

  • het bouwen van een persoonlijke website met blog en het onderhouden daarvan
  • het beheren van een online portfolio
  • het op een ‘leuke’ manier fotograferen van schilderijen en al die foto’s klaar maken voor het plaatsen op internet
  • social media accounts aanmaken en onderhouden ( Pinterest en Tumblr)
  • leren hoe een expositie werkt en daarin weerbaar durven zijn
  • het leren prijzen van mijn kunst zonder daarbij de realiteit te verliezen
  • het leren promoten van mijn kunst zonder me daarin ‘onbescheiden’ te voelen
  • om leren gaan met positieve en negatieve feedback op de kunst die ik maak
  • leren over ‘branding’ of ‘hoe zet ik mezelf neer als kunstenaar?’ ( ben ik nog niet uit, eigenlijk)

Commerciële kunst

Het lastigste is wel dat ik, als kunstenaar die vooral op het creatieve maakproces gefocust ben, de schilderijen als commercieel product moet zien. Tenminste…dat wordt verwacht want ik moet immers een product verkopen om er een inkomen uit te kunnen halen.

Tegelijkertijd leven we in een samenleving die ons bombardeert met beelden via de tv, smartphone, tablets en reclame om ons heen. Tegen de lunch zijn veel mensen al overprikkeld door deze informatie overload.

En tussen al die beelden zitten mijn beelden…de foto’s van de schilderijen die ik plaats op internet in de hoop dat, in die luttele seconden, de kijker iets voelt bij mijn kunst.

Ik ben een product en jij bent een product…

In deze recensie van het NRC wordt al geschreven over de commerciële kant van kunst en op internet zijn er meerdere geluiden te horen over de huidige waarde van kunst maar ook over de betekenis van de hedendaagse kunst.

Zelf vind ik het moeilijk om mezelf in een hokje te stoppen. Dat moet wel want het huidige hokje is namelijk de zoekterm van vandaag:

Outsider Artist?

Abstract & Mixed Media Kunstenaar?

Missionaire Kunst?

Beeldmaker?

Op internet geldt namelijk de gulden regel dat je wel ‘gevonden’ moet kunnen worden, toch?

De kunst-kijker als kunst-koper

Het is lastig om een schilderij ( of andere kunstvorm) goed weer te geven op een foto als je zelf geen professioneel fotograaf bent en je ook niet het geld hebt om je kunst professioneel te laten fotograferen. We roeien met de riemen die we hebben…en als kunst-kijker zie je dan een foto die niet helemaal weergeeft hoe een schilderij in de realiteit aanvoelt. Er zit een grote zintuiglijke factor aan het ervaren van een kunstwerk en die ervaring komt niet echt over op internet.

Daarnaast zijn de prijzen vaak onduidelijk en moet je, als koper, best veel handelingen uitvoeren om een aankoop te doen. Klikken met je muis is makkelijk maar wat krijg je voor je zuurverdiende centen?

Als je de kunstenaar bezoekt in zijn/ haar atelier en kunt zien hoeveel uren er in het maakproces zit, over het werk kunt praten en vragen kan stellen…is dat niet veel leuker?

Mijn leerproces als ondernemend kunstenaar is nog maar net begonnen en is vaak spannend en uitdagend en dat is belangrijk want ik wil mezelf blijven ontwikkelen maar me ook niet laten beïnvloeden door de commercie. Ik vind dat het kopen van kunst bereikbaar moet zijn voor alle mensen…en daar blijf ik mijn best voor doen.

IMG_4796

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha

3 redenen om niet ontmoedigd te raken door kunst van andere kunstenaars…

IMG_4716 (2)
Fotografie: Natascha Deijmann

Regelmatig hoor of lees ik dat mensen het leuk vinden om, via social media, naar de kunst van andere kunstenaars te kijken maar dat het ze tegelijkertijd kan ontmoedigen. Het idee ontstaat dan anderen altijd beter zijn, leuker zijn, creatiever zijn….het kan mensen zo ontmoedigen dat ze maar helemaal niet meer gaan schilderen of tekenen.

Ik zie dit als een onderdeel van de ‘tijdgeest’ en als onvermijdelijk in een wereld die gedomineerd wordt door social media waarbij iedereen kan kijken naar het leven van anderen. Zelf heb ik daarom bewuste keuzes gemaakt over welke social media ik wel en niet wil gebruiken. Die keuze is gebaseerd op persoonlijke voorkeur met als basis:

Ik ben vrij om te kiezen. Ik hoef niet mee te doen….

Daarom wil ik deze groep mensen bemoedigen met mijn 3 redenen om niet ontmoedigd te raken van de kunst van andere kunstenaars:

Reden 1: Ga gewoon lekker je eigen gang!

Qua social media gebruik ik WordPress voor deze blog en maak verder alleen gebruik van Pinterest en Tumblr om mijn kunst te delen met anderen. Ik ga daarin gewoon lekker mijn eigen gang want ik vindt het belangrijker dat ik zelf zinvol bezig ben dan dat ik me depri ga voelen als ik andere mensen ‘bekijk’.

Daarbij is het wel essentieel dat ik voor mezelf bepaald heb wat mijn leven zinvol maakt.

Voor mij is het communiceren via kunst, de beeldtaal, erg belangrijk. Daarnaast vindt ik het belangrijk om aan andere mensen te laten zien hoe helend het kan zijn om kunst te maken. 

Reden 2: Ga uit van het experiment…je geeft jezelf zo ruimte voor talentontwikkeling

Als kunstenaar ga ik ervan uit dat alles wat ik maak experimenteel is zodat ik, tijdens het werken, van gedachten kan veranderen. Als ik start met een bepaald idee in mijn hoofd dan geef ik mezelf toestemming om dat idee, tijdens het schilderen, los te laten.

Op het moment dat ik onzeker wordt van het schilderij dan doe ik iets rigoureus….ik ga erover heen met witte gesso en start helemaal opnieuw!

Ik heb namelijk geen zin om over mijn eigen werk te twijfelen en te zeuren. Ik wil me er goed bij voelen en als dat niet zo is, dan geeft mijn keuze voor het experiment mij toestemming om dat idee in mijn hoofd los te laten.

  • Als ik niet experimenteer, kan ik ook niet ontdekken wat mij ligt en wat mij niet ligt aan materialen en technieken.
  • Als ik niet experimenteer, kan ik ook niet ontdekken welke vorm van kunst, welke inhoud en welke beeldtaal bij mij past.

Reden 3: Kijken naar de kunstenaarspraktijk van andere mensen kan heel inspirerend zijn…maar zorg dat je de focus op je eigen werk blijft houden.

Het kan heel ontmoedigend zijn als je jezelf vergelijkt met anderen: hoe ver ze al zijn in hun maakproces, hoeveel geld ze verdienen met de verkoop van hun kunst, hoe leuk hun atelier is en waarom ziet hun leven er op die video veel aantrekkelijker uit dan die van mij?

Ik vergelijk mezelf niet met anderen omdat ik denk dat dit geen enkele zin heeft.

Mijn levenspad is zo uniek dat vergelijking gewoon niet opgaat. Het levenspad van de anderen is ook uniek…en dat is juist interessant. Ik kan inspiratie opdoen maar hoef ze niet te kopiëren. Ik kan wel van ze leren en daardoor zelf groeien in mijn ontwikkeling.

Ik ga uit van mijn eigen uitdagingen en beperkingen. Ik ga uit van mijn eigen levensvisie en levensbeschouwing. Mijn emoties ( en de manier waarop ik die wel/niet kan uiten) zijn van mij. De manier waarop ik naar mijn omgeving kijk, hoe ik ruik, hoe ik voel, hoe ik proef en wat ik hoor is uniek. Dat verwerk ik in mijn beeldtaal.

Daarom zijn mijn schilderijen en gedichten helemaal vanuit mezelf gemaakt. En daar neem ik verantwoordelijkheid voor.

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha