Mijn eerste doos waterverf…autisme-beeldtaal in 1999

20181010_112754

Zo voelt het om vast te zitten in depressie….wat is er toch met mij?

In 1999 kreeg ik van iemand een doos waterverf en heb ik, tijdens een burn-out, iets geprobeerd te verbeelden van hoe ik me toendertijd voelde. Schilderen en tekenen had ik niet echt gedaan en het ziet er dan ook allemaal nogal eenvoudig uit.

Toch heb ik deze tekeningen bewaard en kwam ik ze laatst weer tegen. Ik wil ze delen vanwege de beeldtaal die ik toen had. Het duurde toen nog 16 jaar voordat er werd vastgesteld dat ik autistisch ben.

20181010_112012

Ik leef vanuit verstand ( = groen) en mijn hart is intens verdrietig ( = zwart) en de wereld om me heen zijn brokstukken van gevoelens van al die andere mensen, waar ik niets van lijk te begrijpen ( = oranje)….

20181010_112052

Ik voel me niet zoals ik zou willen…verstand en gevoel samen in balans. De depressie zorgt voor al die lagen van onbegrip tussen mij en de anderen. Het lukt me niet om te praten zonder het masker op te zetten en al mijn gevoel te verbergen…En soms lukt het me niet om het masker op te zetten…te moe.

20181010_112135

Mijn wereld bestaat uit puzzelstukken en ik moet iedere dag weer al die puzzelstukjes bij elkaar zoeken. Groen staat voor alle feiten die ik waarneem en oranje staat voor alle emotionele dingen die ik waarneem. En ik…ik sta er eigenlijk buiten. Ik neem het alleen maar waar en moet eerst puzzelen, puzzelen, puzzelen. Ik moet het immers allemaal begrijpen, toch?

20181010_112744

Aan de andere kant van de glazen wand zijn de anderen. Ik wil daar ook wel zijn maar het lukt me niet…ik herken mezelf niet in hen. Ik hoor hun woorden vaak wel maar begrijp ze niet. Ik zie hun sociale omgang met elkaar maar begrijp het niet…Ze maken me bang.

20181010_112734

De wereld is eng…ik wil niet naar buiten. Ik wil niet praten. Ik ben bang.

20181010_112718

Als ik iedere dag moedig probeer door te lopen en me niet meer bang laat maken door de wereld om me heen….kom ik dan uit de donkere tunnel in het licht? Is er hoop voor mij? Kan ik van overleven naar ‘leven’?

Nawoord:

Het is gelukt! Ik ben moedig doorgelopen en heb leren leven in deze wereld die voor mij, tot op vandaag, nog steeds erg moeilijk te begrijpen is. 

 

Bedankt voor het kijken!

Shalom, Natascha

Een gezicht in scherven…

IMG_5428
Fotografie: Natascha Deijmann

Een paar weken geleden is mijn kelder onder water gelopen waardoor ik al mijn schilderijen naar boven moest tillen…goed moment om alles weer eens te bekijken!

Ik kwam een van mijn eerste schilderijen tegen uit mijn eerste serie ‘Fragmented’. Het was vlak nadat er was vastgesteld dat ik autistisch ben en ik heb hierin de emoties verwerkt in beeldtaal.

Het stelt een persoon voor, een gezicht, wat in scherven uit elkaar valt. Een masker wat ik zolang had gedragen om te verbergen hoe anders ik was dan de mensen om me heen…

Het is gemaakt op canvasdoek met acrylverf en papier. De foto laat niet goed zien hoe intens de kleuren zijn maar het blauw en oranje vormen een interessante kleurcombinatie die ik heel mooi vind.

Binnenkort zal ik dit schilderij te koop zetten op http://www.kunstinzicht.nl maar nu nog even niet….ik wil nog even genieten van dit schilderij omdat het me laat zien dat ik, nu 3 jaar later, heb leren leven zonder masker.

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Gedicht: Wees jij mijn stem…

IMG_5352
Fotografie: Natascha Deijmann

Wees jij mijn stem

Wees jij mijn stem

zodat ik gehoord wordt.


Wees jij mijn ogen

zodat ik gezien wordt.


Wees jij mijn oren, mijn lichaam

zodat ik alles mee beleef.


Zie mij…

Hoor mij…

bevestig mij en noem me bij mijn naam.

want ik besta.


Ondanks mijn beperkingen

ben ik geliefd, gewenst

ben ik van nut en doe ik mee.


Ik wil graag mijn eigen baas zijn.

macht over mijn leven

wat ik wil kiezen,

want dat maakt mij mens, net als jij.


Wees jij mijn kracht, blijf sterk

zodat ik leven kan

zoals ik dat het liefste zou willen.


Ik dank je ervoor

met mijn humor, mijn eigenheid

mijn eerlijkheid, mijn puurheid.

Door jou kan ik mijn eigen baas zijn….



Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Outsider in de kunstwereld…laat zien wie je bent!

20180503_194026
Fotografie: Natascha Deijmann

Regelmatig scan ik het internet af op nieuws in de Nederlandse Outsider Art wereld en verbaas me iedere keer weer dat dit nieuws er dan gewoon niet is.

Het gebrek aan belangstelling van de reguliere kunstwereld voor de bijzondere kunst van outsiders blijft me fascineren….is die kunstacademie nu echt zo belangrijk?

Moeten creativiteit/ beeldend vermogen/ techniekkennis en materiaalgebruik nu echt aangeleerd en gevormd worden?

Wat ik wel kan begrijpen is dat als kunstenaars de kunstacademie doen, ze dan een netwerk in de reguliere kunstwereld opbouwen en de ‘regels’ leren voor het aanvragen van subsidies e.d. die gegeven worden om cultuur aan te moedigen. Er worden handige vriendschappen aangegaan. Ook kunnen ze een naam opbouwen door het meedoen met competitieve wedstrijden waarbij ze grote prijzen kunnen winnen.

Win/win voor de ‘echte’ kunstenaar….toch?

20171128_120725
Fotografie: Natascha Deijmann

Binnen Nederland kom ik telkens weer die beperkende visie op Outsider Art tegen van kunstenaars met een verstandelijke beperking die, als nuttige dagbesteding, schilderijen aan het maken zijn. Of die eenzame, geïsoleerde chronische psychiatrische patiënt die verwarde kunst maakt…klopt dit nu echt?

Toch worden deze schilderijen door de zorginstellingen de markt opgedaan en (soms) verkocht tegen hoge prijzen. Krijgen de kunstenaars dit geld zelf gestort op de bankrekening die ze (misschien) hebben?

Een andere visie die ik tegenkom is dat autistische kunstenaars op een bepaalde manier kunst zouden maken, in isolement, niet communicerend en alleen datgene waardoor ze geobsedeerd zijn (of gepreoccupeerd om het wat liever te zeggen).

Is dat echt zo? Of wordt de autistische kunstenaar hier weer eens stereotype neergezet?

20180311_172234
Fotografie: Natascha Deijmann

Omdat mensen toch graag willen weten in welk ‘hokje’ ik zit kies ik er bewust voor om mezelf binnen de ( internationale) Outsider Art wereld te plaatsen met de kunst die ik maak omdat ik niet voldoe aan de eisen van de reguliere kunstwereld. 

Dat wil ik ook niet omdat ik namelijk mijn eigen kunst wil blijven maken en geen commerciële of trendgevoelige kunst. Kunst die iedereen mooi vindt of kan herkennen. Ik identificeer me meer met kunstenaars zoals Ai Weiwei, een Chinese kunstenaar die met zijn kunst ook politiek activist is.

Of Banksy die met humor en ironie een statement maakt.

Kunst (Art) + actie voeren = Artivist

Outsider in de kunstwereld…laat zien wie je bent!

Ik wil hierbij dan ook iedere kunstenaar die zich een ‘Outsider’ voelt oproepen om zich te laten zien op het internet door een eigen website of blog te maken, foto’s van je werk te publiceren op social media, video’s te maken en op You Tube of Vimeo te zetten…alles wat je maar kan verzinnen om te laten zien dat Outsider Kunst ook kunst is!

Vertel je verhaal door te schilderen, tekenen, muziek te maken, te dansen, te knippen, plakken, fotograferen, gedichten te maken…door keramiek, houtbewerking, metaalbewerking, door collages te maken, verhalen te schrijven, cartoons, film en video…het maakt niet uit. Laat zien wie je bent….en laat je niet meer buitensluiten.

20180330_105745
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Autimiteit….een gedichtenbundel over Autisme & Liefde (gratis PDF)

20180421_154921
Fotografie: Natascha Deijmann

Ik schrijf al meer dan 20 jaar mijn emoties in dichtvorm van me af…soms om het voor mezelf uit te puzzelen maar ook om met de ander te communiceren of om emoties te delen die ik ze niet verbaal kan vertellen.

Verleden jaar had ik het plan om een aantal van deze gedichten zelf uit te geven maar het is er niet van gekomen…nu publiceer ik ze dan via deze website in een PDF onder de titel: AUTIMITEIT.

20180421_154902
Fotografie: Natascha Deijmann

Deze gedichten gaan over de wederzijdse frustratie die mensen kunnen voelen in een liefdesrelatie waarbij de een vanuit autisme leeft en de ander een neurotypisch mens is d.w.z. niet autistisch is. Maar het gaat ook over het zoeken naar manieren om elkaars liefde wel te herkennen, erkennen, vinden en vasthouden….

Of dat nu gaat over ouders en kinderen, broers en zussen of mensen in een liefdesrelatie…het gevoel elkaar niet te kunnen ‘verstaan’ roept veel emoties op waarbij de perceptie is dat dit vooral door de autist veroorzaakt wordt onder de noemer ‘gebrek aan emotionele wederkerigheid’.

Vanuit mijn eigen belevingswereld kan ik vertellen dat ik ook regelmatig het idee heb dat de ander niet emotioneel wederkerig is naar mij. Ik zie dat niet als bewust en expres maar als een natuurlijk gevolg van neurodiversiteit of…we zijn nu eenmaal niet hetzelfde en spreken echt een andere taal.

20180421_154916
Fotografie: Natascha Deijmann

Met het delen van deze gedichtenbundel wil ik iedereen dan ook bemoedigen om door te gaan met het zoeken naar manieren om elkaars taal te leren. 

Net zoals een Zweed en een Chinees moeten zoeken naar een manier om in de Engelse taal te kunnen samen-zijn zal in een relatie met een autist/ niet-autist gezocht moeten worden naar een variant op een andere, gezamenlijke taal.

In een wereld die steeds sneller gaat en vaak onveilig aanvoelt is het juist belangrijk om elkaar te blijven liefhebben en elkaar vast te houden vanuit de liefde.

20180421_154854
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha