Kunstenaar, durf te experimenteren!

20180327_185930

Fotografie: Natascha Deijmann

Ik heb gemerkt dat mijn rationaliteit en emoties nogal gescheiden kunnen zijn. Zelf denk ik dat dit met mijn autisme te maken heeft. Het heeft effect op de manier waarop ik met het kunst maken omga…

Ik hecht vooral veel waarde aan het experimenteren met materialen en technieken zonder dat ik hierin emotioneel gehinderd wordt door de angst voor wat anderen eventueel van mij zouden denken/vinden. Niet omdat het me niets zou kunnen schelen…ik denk er gewoon helemaal niet aan. Het zit niet in mijn belevingswereld.

 

De waarde van het experimenteren tijdens het maken van kunst is voor mij essentieel omdat het een vast onderdeel is van mijn creatief proces: het proces waarin ik van een emotie ga naar een idee naar een uitvoering en uiteindelijk naar een eindproduct.

Tijdens het experimenteren loop ik bijvoorbeeld tegen een blokkade aan:

  • papier dat niet blijft plakken
  • kleuren die in de mix verdwijnen
  • een paneel wat helemaal krom trekt omdat ik teveel water heb gebruikt
  • ik heb iets over geschilderd met gesso en nu is de compositie weg…opnieuw beginnen
  • ik start met een kleurenpalet en eindig met totaal andere kleuren

Ik gooi zelden iets weg maar hergebruik alles weer in een ander kunstwerkje.

20180328_112421

Fotografie: Natascha Deijmann

Mijn kunst begint dus eigenlijk altijd met een ‘emotie’. In mijn geval kan dat van alles zijn: een gevoel dat die dag de hoofdrol speelt of iets wat ik heel mooi vindt in de natuur. Het kan ook een emotie zijn uit het verleden dat ik die dag oppak op te verwerken of een thema waar ik over aan het puzzelen ben…in ieder geval zet ik de emotie vaak om in een bepaald kleurenpalet en de materialen die ik kies.

Tijdens het werken aan een serie heb ik mezelf al enigszins beperkt in het materiaal gebruik. Voor de serie Solo gebruik ik bijvoorbeeld alleen canvaspanelen van 25 x 25 cm. Deze beperking geeft houvast tijdens het experimenteren.

 

Juist de blokkades tijdens het werken vind ik erg waardevol omdat ze een soort natuurlijke pauze veroorzaken waarin ik even uit de flow moet komen om een oplossing te bedenken.

Het is me opgevallen in het contact met andere ( amateur) kunstenaars dat mensen zich zo druk kunnen maken over anderen terwijl dit vooral in hun eigen gedachten een rol speelt: wat doe ik nu dom…vinden anderen me dom? Oh, het lukt me niet…zien anderen dat ik er niets van maak? Men veroordeeld zichzelf en is bang dat de ander dit ook doet.

Het is voor mij heel wonderlijk om te zien hoe de neurotypische mens zich bezighoudt met hoe hij/ zij overkomt op de ander. Terwijl ze tegelijkertijd helemaal geen idee hebben wat de ander nu werkelijk van ze vindt….want dat wordt meestal niet hardop gezegd. Toch?

Uiteindelijk maakt het me zelfs niet uit wat mensen van mijn kunst vinden: mooi, lelijk, onbegrijpelijk, te abstract, te kleurig, te druk, niet aantrekkelijk, te experimenteel, onduidelijk, te veel van dit of te weinig van dat….Ik vindt het fijn om bemoedigd te worden maar een waardeoordeel is voor mij niet belangrijk.

Kunst is beeldtaal.

Kunst is mijn manier van communiceren omdat in de kunst die ik maak geen ‘fouten’ zitten terwijl ik in sociale situaties wel veel ‘fouten’ maak.

Kunst is de taal die mijn voorkeur heeft omdat ik een beelddenker ben.

Kunst is een manier om aan andere te laten zien welke emoties een rol spelen terwijl ik die emoties niet verbaal kan verwoorden in een gesprek.

Kunst is mijn manier om te overleven in een niet-autistische wereld die vaak onbegrijpelijk is voor mij.

Kunst is mijn taal.

20180328_112307

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

 

Fragmented:…autisme in beeldtaal

20170524_142533

Met mijn serie Fragmented wil ik mijn innerlijke belevingswereld verbeelden. De wereld waarin ik, soms, ten onder ga door alle details die ik waarneem via het horen, zien, voelen, ruiken en proeven.

Fragmented betekent in het Nederlands…gefragmenteerd.

Het is enorm lastig om aan niet-autisten uit te leggen hoe het is om zo gefragmenteerd te moeten leven. In een gesprek kan ik zomaar de helft niet meekrijgen…niet omdat ik psychiatrisch niet in orde ben maar omdat mijn zintuiglijke waarneming zo anders werkt dan bij die niet-autistische ander. Ook verwerk ik de informatie op een andere, langzamere manier. Soms snap ik pas drie dagen na het gesprek wat de ander nu echt bedoelde of ik blijk het weer helemaal verkeerd te hebben gehoord…Ik zie gefragmenteerd, ik hoor in fragmenten, ik voel dingen soms wel en soms niet, ik ruik het ene wel en het andere niet en soms proef ik niet eens wat ik eet…

Het is eerder neurologisch en lichamelijk dan dat er een psychiatrisch label op geplakt kan worden.

20170524_142601

Maar hoe leg ik het uit in woorden als ik zelf niet de juiste woorden kan vinden?

20170524_142544

Omdat ik zelf een beelddenker ben, probeer ik het te laten zien in abstracte beelden:

  • de chaos
  • de vele lagen in communicatie
  • de details in mijn omgeving waar ik helemaal in op kan gaan
  • het lawaai van de wereld dat me zo moe maakt
  • de vele prikkels die op me af komen en waartegen ik me zo moeilijk kan beschermen

20170524_142551

Autisme is wat het is: ik heb een ander brein dan iemand die niet autistisch is. Dat geeft onbegrip en afwijzing. Als kunstenaar in het autisme- spectrum wil ik, op alle mogelijke manieren, proberen om toch contact te blijven maken door, in mijn eigen beeldtaal, te laten zien dat ik anders ben maar niet minder…

IMG_4710 (3)

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha