Stilstand…

Gedicht

Je probeerde de tijd stil te zetten

stilte, rust

je probeerde af te remmen

tot stilstand te komen

in je hoofd

je lichaam

je leven.

Nu is het leeg

er is alleen nog zwart

het is donker geworden

je kijkt niet meer naar voren

maar om je heen

in de hoop iets van licht te zien.

Alles wordt kleiner en smaller

je bent het overzicht kwijt

hoe heb je het overleefd?

al die haast, het lawaai, de verwachtingen

er moeten zijn

in de hoop gezien en gehoord te worden.

Ben je nog dezelfde mens?

wil je nog die chaos?

Opgeslokt door het zwarte gat

voel je eindelijk verdriet

je kijkt om je heen

en ziet het licht verschijnen.

Kom, zeg ik, kom maar…

Gedicht

Ik had niet kunnen bedenken

dat jij zo zou verdwijnen

je visie, je passie, de liefde

ik had niet kunnen bedenken

dat jij zelf kwijt zou raken.

Je bent niet meer zichtbaar

niet in beeld

je kiest ervoor om te vervagen

een schim in het bestaan van anderen

schaduwen in je hoofd

maken het duister.

Ik blijf je roepen

ik blijf je zoeken

ik wil niet accepteren dat je onzichtbaar wilt zijn.

In stilte leef je

zonder honger of dorst

geen gevoel meer in je hart

is het een straf?

is het een lijden, een beproeving?

Schaduwen in je hoofd

maken het duister.

Kom, zeg ik, kom maar

ik zie je, ik hoor je

maar ik kan je niet tegenhouden

als je vluchten wil.