De kunstenaar met autisme…een eigen manier van kunst maken

Het meest gelezen artikel op deze website gaat over autisme en de relatie met kunst: Hoe zien autistische kunstenaars de wereld? Het verbaast me niet want er is weinig informatie te vinden over kunst & autisme. Misschien moeten we het ook niet als een aparte groep zien? Ik heb me dat oprecht afgevraagd maar ben tot de conclusie gekomen dat het niet gaat om het scheiden van groepen maar om de manier waarop autisten de wereld om hen heen en binnen in hen waarnemen. Een autisme-brein is nu eenmaal anders dan een neuro-typisch brein en dat geeft ook een andere manier van kunst maken.

Maar wat is nu precies kunst?

Kunst is (volgens mij)…alle creatieve uitingen waarbij de maker communiceert met de wereld om hem/ haar heen. Een manier van verhalen vertellen in beeldtaal of met gebruik van woorden, klanken en/of bewegingen die misschien niet verstaan worden maar wel waarde hebben.

Autisten kunnen dus kunst maken als ze tekenen, schilderen, fotograferen, gedichten schrijven, verhalen schrijven, hout bewerken, dansen, keramiek maken, handwerken, muziek maken…en wat je nog meer aan creatieve uitingen kunt bedenken. Het gaat er niet om of het ‘mooi’ is of dat het ‘realistisch lijkt’ of dat het ‘boeiend’ is…kunst is voor de autistische mens een manier om in contact te komen met de wereld om hen heen maar ook om zichzelf te kunnen zijn in een wereld die afwijzend kan reageren op autisme.

Bovenstaand schilderij is gemaakt toen ik voor het eerst ging schilderen in 2015. In mij zit een enorme drang naar het maken van repeterende patronen en dat heb ik dan ook lang gedaan. Het gaf me rust om datgene wat ik zie en hoor (zintuiglijke waarneming) op een doek te zetten met kleuren. Dit is niet letterlijk zo maar hoe ik het ervaar. De zogenaamde drukte in mijn hoofd werd zo omgezet in allerlei symbolen.

Door met mijn telefoon te gaan fotograferen vond ik een manier om datgene wat ik zag visueel te communiceren met de wereld om mij heen. Als ik helemaal in een hyperfocus mag gaan (en me dus even niet sociaal wenselijk hoef te gedragen) dan mocht ik mijn waarneming omzetten in fotografisch beeldmateriaal. Het gaf me een enorme rust om dit te kunnen doen. De BARA serie is daar een eindresultaat van…

Ooit hoorde ik dat je een schrijver bent op het moment dat je schrijft. En niet pas als je een boek hebt uitgegeven.

Dus…je mag jezelf een kunstenaar noemen op het moment dat je iets kunstzinnigs maakt of doet. Je hoeft dus niet perse naar de kunstacademie of een kunstwerk te verkopen. Voor mij was dat een belangrijk inzicht want ineens werd het me duidelijk dat ik, op mijn eigen manier, kunstenaar kon en mocht zijn. Het werd een deel van mijn identiteit en gaf alle moeilijkheden die ik ondervond als autist, in een niet-autistische wereld, een duidelijk doel: het laten zien van een andere manier van leven.

Het leerproces kan, voor mensen in het autisme spectrum, heel eenvoudig zijn omdat je niet via een reguliere studie hoeft te leren maar autodidact gaat leren d.w.z. dat je je eigen leerproces bepaalt.

En dat geeft vrijheid om precies te kunnen leren wat jij interessant of leuk vindt. Zelf heb ik veel geleerd van video’s en blogs van kunstenaars die met dingen bezig waren die ik ook wilde leren. Via hen leerde ik meer over creativiteit, technieken, materialen en mogelijke toepassingen. Deze manier van gratis leren kan ik iedereen aanraden. Ik hoefde nergens naar toe en kon thuis leren in mijn eigen tempo.

Als iemand in mijn kinderjaren mij de mogelijkheid had gegeven om creatief te mogen zijn dan had ik er niet pas met 44 jaar erachter hoeven komen dat het maken van kunst mijn ‘ding’ is. Het had me tijd, energie, trauma en tranen gescheeld. Het gevoel er niet bij te horen en mezelf niet verstaanbaar kunnen maken…het is een lange weg van vallen en opstaan geweest.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Kunstenaar & creatief proces…5 kunstenaars geven een kijkje in hun wereld

Kunstenaar & creatief proces…5 kunstenaars geven een kijkje in hun wereld

Iedere kunstenaar heeft zijn/ haar eigen manier van leven en werken. Het is een heel persoonlijk proces om van niets naar een kunstproject te gaan. En daarna volgt er nog de volgende stap…dat wat je hebt gemaakt laten zien aan anderen.

Creatief proces

Om kunst te maken vindt er een creatief proces plaats en dat is ook een individueel gebeuren. Kunstenaars kunnen hun creatief proces delen met anderen maar die ander kan het niet imiteren of misschien zelfs leren…geïnteresseerden kunnen alleen zelf een poging wagen en, door heel veel te oefenen, ten slotte hun eigen creatief proces ontwikkelen.

Mijn ervaring met het creatief proces is dat het een mix is van zintuiglijke ervaring ( kijken, voelen, horen), van bedenken, gebruik maken van je intuitie maar ook van het durven experimenteren met materialen.

In mijn creatief proces ben ik niet bang om te ‘mislukken’ omdat ik mezelf niet veroordeel maar aanmoedig. Pas door eindeloos oefenen en uitproberen vind je langzaam jouw eigen stem en heb je dat stemmetje in je hoofd (dat alsmaar nare dingen zegt) bestreden.

Met jouw eigen stem communiceer je, in jouw eigen visuele taal, met jezelf en met de mensen die jouw kunst mogen zien.

Het kan heel inspirerend zijn om te zien hoe andere kunstenaars leven en werken waarbij sommigen een poging doen hun creatief proces te verwoorden. Daarom wil ik graag een paar video’s delen die ik zelf inspirerend vond. De video’s zijn Engelstalig.

In deze video verteld Clara Berta over de manier waarop kunst haar geholpen heeft in een periode van rouw.

In deze video laat John zijn bijzondere manier van werken zien en de emoties die hij hierin ervaart.

In deze video laat Amy zien hoe het maken van een Art Journal een hulpmiddel kan zijn voor zelfexpressie en creatieve zelfzorg.

In deze video laat de kunstenares zien hoe ze werkt op een hele stille, rustige en langzame manier…

In deze video verteld Jennifer haar verhaal over de manier waarop kunst haar geholpen heeft om te gaan met zintuiglijke overbelasting (sensory overload) en verslaving.

Kunst als visuele taal

De laatste jaren heb ik geleerd om vanuit intuïtie, mijn eigen interesses (= fieps) en met gebruik van mijn zintuigen te fotograferen en schilderen. Langzaam ontstaat er een visuele taal die mijn reis door het leven documenteert en die ik deel via deze blog.

Niet omdat mijn persoonlijke reis nu zo interessant is voor anderen maar juist met de intentie anderen ook te inspireren om het maken van kunst te gebruiken als gereedschap voor de eigen levensreis…

Kunstenaar & creatief proces…5 kunstenaars geven een kijkje in hun wereld

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Houtskool & Pink Floyd…vrij schetsen in een beeldcollage

20181010_113916
Fotografie: Natascha Deijmann

Als kind dat opgroeide in de jaren ’70 & ’80 kon ik niet ontkomen aan de platenhoezen van bands als Pink Floyd, Queen en The Doors enz. Ik was dol op die muziek! Kenmerkend waren de foto’s waar de hele band als groep op poseerde:

index
Google afbeeldingen

of

index 2
Google afbeeldingen

Het inspireerde mij tot het schetsen met houtskool, een materiaal wat ik prettig vindt omdat je er zoveel expressie mee kan afbeelden. Alle nuances van zwart-wit.

20181010_113943
Fotografie: Natascha Deijmann

Een beetje schetsen met houtskool is stimulerend voor mijn creativiteit…vooral als mijn hoofd omloopt van alle ideeën en ik in omstandigheden zit waarin ik daar even niets mee kan. Met wat papier en houtskool kan ik dan toch mijn creatieve energie kwijt!

Mijn lievelingsnummer van Pink Floyd uit 1971  (opgenomen in Pompeii, Italië)

Bedankt voor het lezen & kijken!

Shalom, Natascha

The Cross Project…een creatieve manier om God te zoeken

IMG_5450
Fotografie: Natascha Deijmann…The Cross Project

Soms is het fijner om een gebed op te schrijven…een brief aan God waarin je Hem verteld wat je dwars zit, waar je vragen over hebt, waar je naar zoekt, wat je pijn doet of wat je niet begrijpt. Een liefdesbrief vanuit je hart.

In dit kunstproject schrijf ik deze brieven en verwerk ze in het schilderij. Het kruis staat voor dankbaar zijn maar ook voor open willen staan om te leren.

De kleuren staan voor de emoties en gedachten die door me heen gaan…ik heb ze beschreven in mijn brief maar laat ze ook zien in de beeldtaal van het schilderij.

Laag over laag verschijnen en verdwijnen de kleuren van mijn hart en hoofd.

Boos, bang, blij, bedroeft…God kent ons hart en het maakt dus niets uit wat ik schrijf in mijn brief. Ik ben helemaal mezelf als ik de brief schrijf en daarna langzaam verscheur en op het canvasdoek plak.

Het is een gesprek tussen Hem en mij.

En soms zijn er tranen…over dat wat voorbij is gegaan. Over dat wat verloren is en wat niet meer terug gevonden kan worden. Over bang zijn voor de dag van morgen maar ook tranen van verbonden zijn met Hem en je niet meer alleen voelen….ik hoef me geen zorgen meer te maken.

The Cross Project Natascha Deijmann
Fotografie: Natascha Deijmann…The Cross Project

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha

The Cross Project: I will sing for You, Lord

IMG_5457
Fotografie: Natascha Deijmann

Een tijdje geleden ben ik begonnen met een kunstproject omdat ik de behoefte had om mijn geloof op een andere manier te uiten. The Cross Project bestaat uit schilderijen waarbij ik eerst een Bijbeltekst op het doek schrijf.

Een tekst die, op dat moment, voor mij uitdrukt hoe ik me voel, waar ik naar verlang of wat ik nodig heb.

Daarna kan ik nog een brief schrijven aan de Here Jezus waarin ik mijn gebed met Hem deel. De brief kan ik verscheuren en op het canvasdoek plakken. Daarna schilder ik, in verschillende lagen en met verschillende materialen en technieken het schilderij.

Met de mal die ik gemaakt heb van karton zet ik het Kruis erop. Ik schilder daarna mijn laatste laag rondom het Kruis.

Het mooie aan deze schilderijen is dat ik de enige ben die weet welke Bijbeltekst eronder zit en wat er in de brief stond…de kijker ziet alleen het Kruis.

Dit schilderij heeft de titel: I will sing for You, Lord

Wil je nog meer schilderijen bekijken van The Cross Project?

IMG_5456
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha