Hoe schrijf je een gedicht waarbij je emoties kunt delen?

Gedichten maken is een kunstvorm waarbij je taal inzet als middel om, datgene wat in je hart of hoofd zit, te uiten. Voor mij is het een manier om mijn liefde voor woorden om te zetten in kleine verhaaltjes maar binnen een bepaalde structuur. Gedichten maak ik, net als de beeldende kunst, volgens mijn persoonlijke motto:

Er is maar 1 regel…er zijn geen regels!

Er zijn mensen die vinden dat je gedichten wel volgens bepaalde regels moet maken ‘anders is het geen echt gedicht’. Net als in de beeldende kunst en in de schrijfwereld zijn er altijd mensen die precies weten ‘hoe het hoort’. Ik verwijs je dan weer naar bovenstaand motto!

Ik kan je wel tips geven die je kunnen helpen om zelf gedichten te gaan maken. Gedichten waarin jij je emotie een plek kunt geven. Misschien schrijf je alleen voor jezelf om op een creatieve manier je gevoelens te uiten of misschien wil je het wel graag delen. Dan kan jouw gedicht helpen bij de communicatie met de wereld om je heen.

Tip 1: Een gedicht hoeft niet te rijmen

Een gedicht gaat om ‘ de boodschap‘ of datgene wat je wilt delen. Zelf maak ik nooit gebruik van rijm maar voel ik de woorden die ik wil gebruiken zoals in mijn gedicht Stiltestorm. In dit gedicht gebruik ik het woord ‘storm’ op verschillende manieren zonder dat ik rijm gebruik. Zodra ik het idee heb dat ik zou moeten rijmen, dan raak ik de weg kwijt want dan gaat het niet meer om de emotie die ik wil uiten maar om het zoeken naar woorden die rijmen op ‘storm’: vorm,norm, worm…eh…dorm, borm, korm?

In plaats van rijmen speel ik graag met woorden die samengevoegd kunnen worden of waarbij ik levendige beelden krijg zoals het woord ‘Stiltestorm’. Tegelijkertijd is het woord een tegenstelling: kan een storm stil zijn…een storm is toch juist vol lawaai?

Hetzelfde doe ik in mijn gedicht Hoe kan ik kiezen? Ik maakte dit gedicht in een periode waarin ik me afvroeg welke kant ik op zou gaan met het maken van schilderijen. Ik wist dat ik ook graag ‘iets’ met schrijven zou willen doen en dus voelde ik een soort keuzestress dat zich vertaalde in het woord ‘Dwalen’. Het beeld in mijn hoofd van een leven vol keuzes die maken dat je soms helemaal kunt verdwalen…als ik dit gedicht nu lees dan herken ik dat weer…dwalen, verdwalen en tegen blokkades aan lopen totdat je ervoor kiest om maar gewoon te gaan beginnen.

Tip 2: Ieder gedicht heeft een eigen ritme…

Op het moment dat je een gedicht leest of hardop voorleest, ontdek je dat er een zeker ritme in zit. Net als bij een liedtekst. Het leuke is dat jij je eigen ritme kunt kiezen ( zie bovenstaand motto) en het ritme dat je kiest zorgt voor de structuur van het gedicht. Op het moment dat je deze drie gedichten gaat (voor)lezen, voel je al dat ieder gedicht een eigen afgesloten wereldje is van ritmische woorden en zinnen.

Een ritme ontstaat door te kiezen voor blokjes tekst bestaande uit een terugkerend patroon: een blokje van 4 zinnen afgewisseld met een blokje met 1 zin. Of je kiest ervoor een bepaalde zin terug te laten komen in ieder blokje. Zelf kies ik er dus voor om een woord/woorden te kiezen en dat woord op allerlei manieren terug te laten komen zodat er een patroon ontstaat. In het gedicht Dwarrelen door het leven probeer ik het gevoel te beschrijven dat andere autisten misschien herkennen, het gevoel dat je liever binnen in jezelf blijft ( je eigen binnenwereld) en daar niet meer uit wil komen omdat het leven in de ‘buitenwereld’ lastig en pijnlijk is. Het woord ‘dwarrelen’ staat voor dat gevoel en komt in ieder tekstblokje terug.

Tip 3: Ieder gedicht heeft een verteller…

Er zijn mensen die gedichten maken ‘over’ dingen zoals: over een dorp, een tijdgeest, een historische gebeurtenis e.d. Als jij je emoties wil uiten in een gedicht dan gaat het niet ‘over’ die emotie maar het gaat ‘over’ jou! Jij bent dan de verteller van het verhaal. Binnen de wereld van het fictie-schrijven wordt dat ook wel perspectief genoemd.

Meestal schrijf ik vanuit een ‘ik’. Niet al mijn gedichten gaan over mezelf; vaak gebruik ik ook de verhalen om me heen om een universeel gevoel (zoals eenzaamheid, frustratie of verdriet) te duiden. Ik schrijf ze wel vanuit een ik-perspectief omdat dit persoonlijk aanvoelt voor de lezer. Het gedicht Hee liefje… is zo’n gedicht. Het gaat over iemand die gaat overlijden en nog laatste woorden wil zeggen tegen iemand waarvan hij/zij houdt. Het gedicht Wees jij mijn stem…gaat over mensen in het autisme spectrum die non-verbaal zijn en dus niet kunnen praten. Op het moment dat je vanuit een ik-verteller schrijft komt het heel dicht bij jezelf en je emotie. Of die emotie nu helemaal van binnenuit komt of omdat je de emotie van een ander mens wil verwoorden…het raakt je als maker maar ook als lezer.

Een andere manier is om de lezer direct aan te spreken en het gedicht gebruiken als een poging tot dialoog.

In het gedicht Zo is het genoeg! spreek ik de ander aan met de jij-vorm. Dit gedicht lijkt op een deel van een gesprek wat weergegeven wordt op papier en wat de lezer mee kan lezen. De verteller is misschien iemand die worstelt met assertiviteit of met weerbaarheid in een relatie of vriendschap. Als lezer zie je een glimp van die emoties. Het gedicht Ik doe niet zoals jij lijkt ook een stukje uit een dialoog te zijn of misschien is het een poging tot dialoog waarbij de verteller de ontvanger iets probeert uit te leggen. Ook hier wordt een onbekende en onzichtbare ‘ander’ aangesproken in de jij-vorm.

Ik hoop dat je zin hebt gekregen om ook gedichten te gaan maken en dat mijn tips je daarbij kunnen helpen. Of dat je meer zin hebt gekregen om gedichten van anderen te gaan lezen. Een gedicht kan zo waardevol zijn, als middel om zelf emoties te onderzoeken maar waar ook de lezer zichzelf in kan herkennen. Een gedicht geeft een kijkje in de innerlijke beleving van de maker en dat kan heel boeiend zijn.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Hoe maak ik een compositie in een abstract schilderij?

Hoe maak ik een compositie in een abstract schilderij?

Bij het maken van een schilderij bepaald de kunstenaar niet alleen welke materialen er gebruikt worden maar ontstaat er, tijdens het creatief proces, ook een idee voor de compositie. Het gaat hier om het verdelen van het vlak of het plaatsen van de verschillende beeldelementen. Bij de figuratieve kunst ( b.v. portretten, landschappen, stillevens) hebben deze beeldelementen vaak een logische volgorde maar binnen de abstracte kunst kan de kunstenaar via de eigen logica een compositie maken.

In dit blogartikel wil ik laten zien hoe dit proces bij mij plaatsgevonden heeft tijdens het maken van mijn serie Nine. Bovenstaand schilderij heeft de titel: Gentleness

De andere delen van de serie zijn: Love, Joy, Peace en Patience.

Hoe maak ik een compositie in een abstract schilderij?

Fase 1: Het aanbrengen van de onderlaag

Ik heb dit schilderij gemaakt over een ouder schilderij heen dus er zat al een aantal lagen op het canvas. Ik besloot om het doek te schilderen met rood, zwart, fel oranje en blauw en daar ben ik met een paletmes overheen gegaan om delen verf weg te schrapen. Zo ontstaat er een nieuwe onderlaag als startpunt voor het nieuwe schilderij. Daarna heb ik deze eerste laag goed laten drogen.

Binnen deze serie heb ik voor een ‘overall- compositie’ gekozen. Mijn beeldelementen ( cirkels) zijn in een soort patroon geplaatst, lijken veel op elkaar en wekken de indruk ook buiten het canvasdoek door te kunnen blijven gaan.

Fase 2: Het aanbrengen van de eerste cirkels in oranje

Nadat het doek droog was, heb ik met oranjekleurige oliepastel krijt de eerste negen cirkels gemaakt. Daarna heb ik een laag Phthalo Green verf aangebracht met de kwast. Nu kan het schilderij weer drogen.

Fase 3: Het aanbrengen van de blauwe cirkels

Ik ben, na het drogen, weer verder gegaan en heb toen negen blauwe cirkels gemaakt met oliepastelkrijt. Daarna heb ik een nieuwe laag aangebracht met okerkleurige verf maar wel over deze blauwe cirkels heen.

Fase 4: Het afwerken van het schilderij met schuurpapier, nog meer blauwe cirkels en extra lagen verf.

Nadat deze verflaag droog geworden was, ben ik verder gegaan met het weg schuren van de delen rondom de cirkels met schuurpapier. Ik hou zelf erg van het effect van de oliepastelkrijt die door de verschillende verflagen weer naar boven komt. Nadat deze laag klaar was, heb ik weer negen nieuwe blauwe cirkels gemaakt met het krijt.

Daarna ben ik het schilderij gaan afwerken met een donkere paarse kleur die ik zelf gemengd heb. Ik liet het doek weer drogen. Daarna heb ik weer een nieuwe kleur gemengd met de kleuren: raw umber, olive green en een beetje paars. Dat is de laatste laag verf geworden. Soms wrijf ik de verf in het canvas met een doekje omdat ik dat effect wil; het geeft minder ‘vegen’ dan met de kwast.

Als het schilderij af is, dan laat ik het altijd goed drogen. Daarna spuit ik er meestal een laag matte ‘ acrylic varnish’ (= vernis) op met de spuitbus om er een soort beschermlaagje op aan te brengen.

Compositie geeft informatie

Compositie in een abstract schilderij kan bijdragen aan het ‘verhaal’ van je schilderij. Datgene wat je wil zeggen of de gevoelens die je wilt verbeelden in je eigen beeldtaal.

Compositie kan jou, de maker, houvast geven tijdens het maken van een serie schilderijen maar kan ook de kijker structuur bieden in het waarneem-proces.

Ik hoop dat dit artikel waardevol was voor degene die willen experimenteren met abstract schilderen…veel succes!

Hoe maak ik een compositie in een abstract schilderij?

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Hoe word ik een levenskunstenaar?

Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

Een levenskunstenaar is iemand die nadenkt over het leven en over zichzelf op een eerlijke en open manier. Iemand die durft te kiezen voor een eigen manier van leven.

Althans, dit is hoe ik het ben gaan zien en waarin ik mezelf kan vinden. Want om een levenskunstenaar te kunnen worden, is er eerst een bewustwordingsproces nodig waarin ik mezelf ging afvragen:

Wie ben ik nu eigenlijk echt?

…zonder masker, zonder anderen te pleasen, zonder bang te zijn voor wat anderen van me vinden, zonder het ideaalbeeld waaraan ik moet voldoen van mezelf of van anderen, wie ben ik als niemand me ziet en ik helemaal alleen ben?

Als kunstenaar trek ik de vergelijking met het maken van een schilderij. Ik kijk naar het witte canvasdoek en vraag me af wat ik erop ga schilderen…komt het vanuit mezelf of ga ik een andere kunstenaar kopiëren? Zoek ik een interessante foto op die ik ga naschilderen of komen de ideeën helemaal vanuit mijn eigen fantasie? Vanuit mijn eigen levenservaring of mijn persoonlijke observaties?

Om erachter te komen wie ik echt ben, zal ik de ballast van me af moeten gooien en mezelf gaan zien als een leeg canvasdoek. Op een eerlijke manier naar mezelf kijken en beamen: ja, dit is wie ik nu echt ben…

Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

Ik mag zorg vragen voor de pijn en het verdriet dat in mij zit. Ik mag compassie voor mezelf voelen zonder terug te vallen in zelfmedelijden.

Ik mag ook gaan nadenken over de fouten die ik, iedere dag, weer maak. Zijn het simpelweg gewoontes die mij vasthouden of zit ik ergens anders in/aan vast?

Ik mag ook gaan opruimen…in mijzelf, in mijn huis, in mijn werk en in mijn relaties. Dat wat niet (meer) goed is voor mij kan opgeruimd worden zodat er weer ruimte komt voor andere dingen.

Zo verander ik mezelf omdat ik, de rugzak die ik meedraag op mijn levensreis, wat lichter maak.

Zelfportret

Als kunstenaar zoek ik de materialen uit waarmee ik mijn schilderij ga schilderen. Ik zoek de kleuren uit die bij mij passen (ook al is het niet wat anderen mooi vinden) en ik ga nadenken over het beeld dat ik ga maken. Na het denken ga ik aan de slag maar beloof mezelf dat dit schilderij voor mij belangrijk is….het is een reflectie van mezelf. Het is hoe ik mezelf zie.

Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

Ik denk na over alles waar ik goed in ben en alles wat een uitdaging voor me is. Ik mag besluiten om me niet meer in te zetten voor de dingen die me moeizaam afgaan…ik kan besluiten om me voortaan te focussen op de dingen waar ik goed in ben.

Ik kijk naar de wereld om me heen, de samenleving waarin ik leef. Ik vraag me af:

Wat voor invloed heeft mijn omgeving op mij?

…in hoeverre voel ik me nog vrij om de dingen te doen die ik wil, voel ik me nog vrij om een keertje niet te reageren op berichtjes van anderen, voel ik me vrij om een tijdje stil te mogen zijn…in hoeverre wordt ik geleefd door anderen, bepalen anderen mijn dag, bepalen anderen wat ik wel of niet kan doen…in hoeverre kan ik nog mezelf zijn?

Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

Op het canvasdoek beginnen de vormen duidelijker te worden en er ontstaat een beeld dat ik herken: ja, zo zie ik mezelf op dit moment.

Bij sommige zal er een chaotisch beeld ontstaan, vol kleuren en beweging. Bij anderen zal het misschien zwart-wit zijn met duidelijke kaders. Ook zullen er mensen zijn die het beeld perfect proberen te maken…het moet immers wel ‘echt’ lijken?

Het is belangrijk om te beseffen dat dit beeld vluchtig is…dit is wie ik nu ben. Over een jaar zal het zelfbeeld weer anders zijn.

Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

  • Bepaal je eigen visie op wat levenskunst is…
  • Zoek de stilte op en ga eens nadenken over jezelf zonder jezelf te veroordelen: wie ben ik nu eigenlijk echt?
  • Voel compassie voor de pijn en verdriet die je met je meedraagt. Vraag jezelf af of je hier een stukje zorg voor mag zoeken.
  • Onderzoek hoeveel energie je geeft aan datgene wat je moeizaam afgaat en in hoeverre je jouw talenten ontwikkeld.
  • Ga eens nadenken over wat opgeruimd moet worden zodat er weer meer levens-ruimte ontstaat.
  • Zet eens op een rijtje in hoeverre je omgeving ( relaties, werk, samenleving) jouw leven beïnvloed en op welke manier dit gebeurt. In hoeverre wordt je in je vrijheid beperkt? Als jij je vrijer zou voelen; wat zou je dan willen doen?
Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

Een levenskunstenaar is iemand die nadenkt over het leven en over zichzelf op een eerlijke en open manier. Iemand die durft te kiezen voor een eigen manier van leven.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Een andere versie van De Kus…experimenteren met abstract expressionisme

20181010_113841
Fotografie: Natascha Deijmann

Het schilderij van Gustav Klimt ‘de Kus’ is wereldberoemd en lijkt mij prachtig om in het echt te bekijken vanwege het goud dat de kunstenaar gebruikte in zijn schilderijen.

Zelf had ik goudverf ( acryl) gekocht en wilde daar eens mee experimenteren…gewoon kijken of ik het leuk zou vinden. Ik dacht toen gelijk aan Gustav Klimt en heb een poging gedaan om er een abstractere versie van te maken.

Even een reminder…dit is ‘de Kus’. Het schilderij is gemaakt rond 1908 door de Oostenrijkse kunstenaar Gustav Klimt.

index
afbeelding: Google Arts & Culture

Wat extra achtergrond informatie:

Details uit mijn versie van ‘de Kus’…

20181010_113733
Fotografie: Natascha Deijmann

20181010_113800
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Mislukt kunstwerk?…Gebruik het dan als mixed media materiaal

20180928_102329
Fotografie: Natascha Deijmann

Experimenteren met materialen en technieken maakt een groot deel uit van mijn kunstenaarspraktijk. En soms kom ik tot een punt waarvan zelfs ik zeg…dit is mislukt!

Zo had ik het idee om een collage te maken van verschillende soorten papier die ik eerst bewerkt had met acrylverf en oliepastel krijt. Ik had alles op twee oude canvasdoeken geplakt ( die ik dus ook aan het hergebruiken was) en was lekker bezig totdat ik steeds meer het gevoel kreeg dat deze collages er helemaal niet uit gingen zien zoals ik dat zelf mooi vond!

Na twee dagen observeren besloot ik om de doeken los te scheuren en te gaan knippen en scheuren…

Belang van het experiment

Ik heb geen moeite met het verknippen en verscheuren van werk dat ik gemaakt heb omdat ik het creatief proces belangrijker vindt dan het product.

Als ik kunst maak dan is mijn eigen beleving van wat ‘mooi’ is of van wat ik ‘af’ vindt prioriteit. Omdat ik nog maar 3 jaar schilder, gun ik mezelf deze leermomenten. Experimenteren vind ik dan ook essentieel voor mijn ontwikkeling als kunstenaar.

Sensorische en tactiele invloeden

Ik besloot een doek te scheuren en het andere doek wat netter te knippen. De manier waarop ik vaak papier integreer in het schilderen is grof en robuust omdat ik sensorische en tactiele invloeden meeneem in het maken van een werk. Vanuit mijn autistische manier van waarnemen, hou ik ervan als een schilderij textuur en structuur heeft. Dat ik volop kan zien en voelen aan een schilderij, heel dichtbij mag komen en het een beetje kan naspeuren op details…dat maakt het werk voor mij waardevol.

Een schilderij achter glas is helemaal niets voor mij…ik wil kunnen zien, aanraken, ruiken…alles waardoor de kunst voor mij tot leven komt…

Uiteindelijk bracht mijn mislukte collages toch weer interessant papier voort wat ik vast weer ga gebruiken in een ander werk. Alles in mijn speciale papierbak!

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha