Circle of life…een fascinatie voor de kringloop van het leven in beeldtaal

Circle of life…een fascinatie voor de kringloop van het leven in beeldtaal

Het afgelopen jaar ontwikkelde ik langzaam een fascinatie voor de ‘kringloop van het leven’ (of the circle of life) en die interesse vertaalde zich in het maken van cirkels op papier of canvas.

Van geboorte tot overlijden en van winter naar lente, zomer , herfst weer terug naar de winter…allemaal voorbeelden van deze kringloop. Misschien is het begonnen met het overlijden van mijn vader in april en ben ik daarom geïnteresseerd geraakt in de vraag:

Wat doen we eigenlijk in de tussentijd?

Leven tussen alle dingen die vast staan. Leven met de seizoenen die alsmaar weer terugkomen. Accepteren dat een aantal dingen niet (of nog niet) geregisseerd kunnen worden door de mens. We zijn immers nog niet in staat om de herfst te laten verdwijnen. Het leven eindigt vooralsnog met de dood; er komt een einde aan het functioneren van ons lichaam. Des te boeiender is het dus om te bedenken wat je met al die tijd kunt doen.

Hoe zinvol moet mijn invulling van die levenstijd zijn?

Is het belangrijk om veel bezit te vergaren zodat ik kan genieten van wat ik bij elkaar gewerkt heb?

Wil ik zoveel mogelijk leuke dingen doen?  

Wil ik zoveel mogelijk ervaringen opdoen?

Wil ik mijn tijd blijven doorbrengen met de mensen om me heen of juist niet?


Wat laat ik achter als mijn tijd gekomen is?

In beeldtaal onderzoek ik wat het symbool van de cirkel voor mijn leven betekend.

Lessen die ik dit jaar al geleerd heb zijn o.a. om meer mee te bewegen met de ander. Luisteren met compassie in plaats van zelf gehoord willen worden. Niet meedoen met de massa maar mijn eigen pad blijven bewandelen…en de consequenties daarvan accepteren.

Mijn ‘anders-zijn’ liefhebben en inzetten in mijn werk als kunstenaar en schrijfster.

Binnen de kringloop van het leven moeten we het doen met de tijd die ons gegeven wordt. Hoe zinvol dat is, is een individuele kwestie. Een ieder zal voor zichzelf kunnen besluiten hoe die tijd ingevuld kan worden.

In het laatste boek in de Bijbel staat de volgende zin:

Openbaring 22: 13

‘ Ik ben de alpha en de omega, de eerste en de laatste, het begin en het einde.’

De woorden van de Here God zijn voor mij een leidraad door het leven omdat Hij de kringloop van het leven voor ons gemaakt heeft. Mijn begin is met Hem en mijn einde is met Hem. Dat weten geeft mij troost en veiligheid. Ik wil mijn tijd dan ook zoveel mogelijk met Hem doorbrengen.

De cirkel is een symbool in mijn beeldtaal; de taal waarin ik zoveel mogelijk durf te communiceren met de wereld om me heen.

Circle of life…een fascinatie voor de kringloop van het leven in beeldtaal

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Er is altijd licht in de donkerste tijd van het jaar…

Er is altijd licht in de donkerste tijd van het jaar…

Het zijn donkere dagen aan het einde van het jaar…we zijn er aan gewend. Sommigen zien op tegen de feestdagen en voor anderen is het een hoogtepunt van gezelligheid en samen-zijn. We weten allemaal dat er hartstikke veel mensen een ‘eenzame kerst’ hebben. Ook weten we heus wel dat er ook op Oudejaarsavond veel mensen in hun eentje zitten te wachten totdat het vuurwerk voorbij is en ze kunnen gaan slapen….

De hele maand vliegen de kerstliedjes me om de oren en zie ik overal kerstbomen verschijnen; het is traditie en de hele wereld doet mee. Cadeautjes, boodschappen doen, kerstkaarten versturen, boom optuigen, koken, op bezoek gaan bij alle ouders en misschien zelfs een keertje naar de kerk. Het hoort er nu eenmaal bij.

Maar voor sommigen van ons zijn het hele donkere dagen, stille dagen en eenzame dagen. Voor deze mensen heb ik dit blogartikel geschreven.

Johannes 12: 46

‘ Ik ben het Licht dat naar de wereld is gekomen, opdat ieder die in Mij gelooft niet meer in de duisternis is.’

Er is altijd licht in de donkerste tijd van het jaar…

De Here Jezus zegt dat Hij degene is die licht brengt in het leven van mensen. Alleen door Hem kun je uit de duisternis komen. In jouw alleen-zijn is Hij bij je. Het is een mooie gelegenheid om juist stil te staan bij datgene wat Hij jou wil geven…Zijn compassie en Zijn liefde.

Door alle tijden heen hebben mensen hun gevoelens en gedachten naar de Here God uitgeroepen…

Klaagliederen 3: 55- 57

‘ Uit de diepte van de put roep ik Uw naam, Heer.

U hoort mijn stem. Sluit Uw oor niet voor mijn zuchten en mijn hulpgeroep.

Altijd als ik roep, bent U nabij; U zegt mij: ‘Wees niet bang.’

  •  https://bijbel.eo.nl/bijbel/klaagliederen/3#LAM-003-055


Psalm 94: 19

‘ Toen ik door zorgen werd overstelpt, was Uw troost de vreugde van mijn ziel.’

Er is Iemand die jou ziet en bij jou wil zijn…hoe stiller het om je heen is, hoe beter je Zijn stem kunt horen. In die zin is het juist mooi dat alleen-zijn je laat weten dat je juist helemaal niet alleen hoeft te zijn.

In gesprek gaan met de Here God hoeft niet volgens regeltjes te gaan…je mag bij Hem komen zoals je bent. Of je nu boos bent, verdrietig, somber of blij…het gaat erom dat je mag delen en mag ontvangen.

Er is altijd licht in de donkerste tijd van het jaar…

Numeri 6: 24-26

‘ Moge de Heer u zegenen en u beschermen, moge de Heer het licht van zijn gelaat over u doen schijnen en u genadig zijn, moge de Heer u zijn gelaat toewenden en u vrede geven.’

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Ik loop niet alleen op mijn levenspad…Hij is bij mij

IMG_5050
Fotografie: Natascha Deijmann

Iedere keer als er weer een grote verandering in mijn leven plaatsvindt, dan voel ik me een beetje bang. Misschien is het de spanning van het niet-weten. Want ik weet immers niet hoe mijn leven er over een tijdje uitziet?

Het gekke is dat, als er geen veranderingen zijn, ik ook niet weet hoe mijn leven er maanden later uitziet maar dat bedenk ik me, op dat soort momenten, niet…..

Een grote verandering waar ik zelf voor kies voelt natuurlijk heel anders aan dan als het mij, buiten mijn wil, overkomt. Als andere mensen besluiten nemen die impact hebben op mijn leven…in die gevallen heb ik veel moeite om de dingen te kunnen begrijpen en accepteren.

Ook dan moet ik gewoon doorlopen op mijn levenspad; ik kan niet blijven stilstaan en dat wil ik ook niet.

IMG_5043
Fotografie: Natascha Deijmann

Sinds ik christen ben geworden heb ik veel troost en bemoediging gehaald uit de Bijbel. En juist in de periodes dat ik me een beetje bang voel, dan lees ik de psalmen van David.

Psalm 23

‘ De Heer is mijn herder,

het ontbreekt mij aan niets.

Hij laat mij rusten in groene weiden

en voert mij  naar vredig water,

Hij geeft mij nieuwe kracht

en leidt mij langs veilige paden

tot eer van Zijn naam.

Al gaat mijn weg door een donker dal,

ik vrees geen gevaar,

want U bent bij mij

Uw stok en Uw staf,

zij geven mij moed.

U nodigt mij aan tafel,

voor het oog van de vijand,

U zalft mijn hoofd met olie,

mijn beker vloeit over.

Geluk en genade volgen mij,

alle dagen van mijn leven,

ik keer terug in het huis van de Heer,

tot in lengte van dagen.

Na het lezen van deze psalm weet ik weer…het is spannend en zeker een klein beetje eng maar ik ben aan het lopen op mijn levenspad en dat hoef ik niet alleen te doen. God is daarbij. Hij geeft mij de moed om stappen te nemen die goed zijn voor mij en waardoor ik nog dichter bij Hem kan zijn.

De Heer is mijn herder en het ontbreekt mij aan niets…

IMG_5038
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha

Uiteindelijk worden we allemaal een verhaal…

20180917_105156
Fotografie: Natascha Deijmann

Ik kwam laatst een quote tegen op internet die bij me is blijven hangen…

‘In the end, we all become stories’

(Margaret Atwood)

Het fascineert me omdat ik zelf dagelijks in de Bijbel alle verhalen lees die voor mij zo belangrijk zijn maar voor anderen totaal niet. Ik zie de Bijbel als een boek vol waargebeurde levensverhalen, geschiedenis en lessen voor het leven en de ander ziet het als een sprookjesboek. De mensen in de Bijbel zijn allemaal een verhaal geworden.

Wat is mijn verhaal eigenlijk?

En als ik straks dood ben, hoe lezen mensen mijn verhaal dan?

20180917_105306
Fotografie: Natascha Deijmann

1 Johannes 3: 1

‘Bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft geschonken! Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook. Dat de wereld ons niet kent, komt doordat de wereld Hem niet kent.’

Welke verhalen vertellen we zelf?

Mijn verhaal bestaat uit twee delen: voor mijn bekering ( 1971-1996) en na mijn bekering ( 1996- 2018). Dat oude leven lijkt nu heel ver weg maar is nog steeds een deel van mijn verhaal. Zonder de vergelijking met hoe het toen was, kan ik niet voelen hoe belangrijk de veranderingen zijn geweest toen ik ‘een nieuw leven’ kreeg.

Was het toen direct allemaal goed?

Absoluut niet. De ene ramp na de andere overkwam mij en mijn nieuwe geloof werd voortdurend op de proef gesteld…het enige verschil was dat ik het nu niet meer alleen hoefde te doen. God was bij mij en dat bepaalde mijn verhaal.

Er is nog 1 vriendin over uit mijn oude leven en verder is er met niemand contact meer. Mijn verhaal ging verder maar de mensen van toen herkenden me niet meer…ik was veranderd.

2 Korinthiërs 5: 17

‘Daarom ook is iemand die een met Christus is, een nieuwe schepping. Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen.’

Ezechiel 36: 26

‘Ik zal jullie een nieuw hart en een nieuwe geest geven, Ik zal je versteende hart uit je lichaam halen en je er een levend hart voor in de plaats geven.’

Hebreeën 13: 8

‘Jezus Christus blijft Dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid!’

Ik heb veel mensen begeleidt in hun stervensproces toen ik nog in de zorg werkte. Dan hoor je vaak alle verhalen over die persoon. Van familieleden, van vrienden. Het viel me dan op hoeveel verschillende verhalen je hoorde; iedereen had zijn eigen verhaal over de man/ vrouw die ging sterven.

Verhalen vol vreugde, mooie herinneringen of verhalen vol pijn en afwijzing. Het verhaal wat over je verteld wordt als je gestorven bent, kan nogal eens verschillen met hoe je zelf je levensverhaal zou vertellen.

‘In the end, we all become stories’

20180918_230523
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha

Philia-liefde als inspiratie voor het leven…een verbond van trouw

IMG_5349
Fotografie: Natascha Deijmann

Een van de mooiste liefdesverhalen vind ik het verhaal over de vriendschap tussen Jonatan en David. Het was een vriendschap tussen twee mannen die zo intens was dat, toen Jonatan stierf, ik er zelf emotioneel van werd toen ik het voor de eerste keer las. Ik denk dat dit verhaal in de Bijbel staat om ons te inspireren maar ook leren dat er meerdere vormen van liefde zijn.

1 Samuel 18: 1 en 3

‘Jonatan, die bij dit gesprek was, voelde zich meteen sterk tot David aangetrokken en vatte een innige vriendschap voor hem op.’

‘En Jonatan, die David zo lief had als zijn eigen leven, sloot vriendschap met hem; hij deed zijn mantel af en gaf  die aan David.’

De twee mannen sloten een verbond met elkaar, hielpen elkaar in noodsituaties en hadden elkaar lief op een manier die ook wel de philia-liefde genoemd wordt. Ze streden met en voor elkaar en zorgden ervoor dat de ander veilig was.

IMG_5348
Fotografie: Natascha Deijmann

Het moment dat David hoort dat Jonatan gestorven is, geeft goed aan hoe diep die liefde zat.

2 Samuel 1: 11

‘Hierop greep David zijn kleren en scheurde ze, en ook al zijn mannen deden dat. Ze rouwden, jammerden en vastten tot de avond viel voor Saul, zijn zoon Jonatan en het volk van de Heer, het volk van Israël, omdat zij in de strijd gesneuveld waren.

David maakte toen voor Jonatan een lied…het Lied van de boog. Hij probeerde op deze manier uiting te geven aan zijn rouw.

‘Jonatan ligt gesneuveld op de heuvels.

Het verdriet verstikt me, Jonatan,

je was mijn broeder, en mijn beste vriend.

Jouw liefde was mij dierbaar, meer dan die van vrouwen…’

Na de dood van Jonatan zorgt David voor de zoon van Jonatan ( die kreupel is aan beide voeten) en neemt hem in huis. Deze manier van vriendschap gaat verder dan ‘maatjes’ zijn met elkaar…het is een diepe, intense relatie voor een leven lang.

Niet iedereen zal een philia-liefde hebben in zijn/haar leven. Het is een liefde die onvoorwaardelijk is en waarbij men elkaar een levenslange loyaliteit beloofd. Het is niet zoals een huwelijk, het is niet zoals de band tussen ouder en kind of broer en zus. Het is een vrijwillig verbond tussen twee mensen die elkaar trouw beloven. Dat is niet de trouw die betekend dat je geen relatie met andere mensen mag hebben…de philia-liefde gaat boven de andere relaties die er zijn.

Ze hoeven niet samen te wonen, ze hoeven elkaar niet iedere dag te zien…die trouw gaat boven alles uit en zal dus ook niet altijd door de buitenwereld begrepen worden.

David en Jonatan vormen voor mij een inspiratie. Zij laten zien dat liefde op een mooie manier beleefd kan worden maar nooit helemaal zonder pijn is…

IMG_5344
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha