God roept ons allemaal…

God roept ons allemaal…

Binnen de christelijke wereld is roeping een bekend begrip. Men voelt zich wel of niet geroepen om ‘iets’ te doen voor de Here God. Men denkt dat God een plan heeft met jouw leven waarin Hij je roept tot ‘iets’ waar jij je voor moet inzetten.

Het is lastig om te achterhalen hoe je weet dat je geroepen bent tot een zogenaamde bediening (taak) maar vaak wordt er wel naar bevestiging gezocht bij andere christenen. Of men ervaart telkens weer dat ‘gevoel’ dat men toch geroepen wordt om datgene te doen wat hij/ zij op het hart gekregen heeft.

Sommige christenen kunnen jaren op zoek zijn naar hun roeping en weer anderen voelen zich ongelukkig omdat ze helemaal geen roeping ‘ervaren’. Anderen lijken heel zeker te zijn van hun roeping terwijl niemand in de omgeving dat wil bevestigen…het begrip roeping kan heel verwarrend zijn voor christenen!

In de Bijbel kan ik een groot aantal verhalen lezen over mensen die, op een bijzondere manier, geroepen werden om een taak uit te voeren die de Here God voor hen bedacht had. Het was deze mensen heel duidelijk wat er van hen verwacht werd. Hier zijn een paar voorbeelden….

Noach:

Hij werd geroepen om een ark te bouwen voor de Here God voordat de zondvloed kwam.

Mozes:

Hij werd geroepen om het uitverkoren volk vanuit Egypte naar het beloofde land te leidden.

Ezechiel:

Hij werd geroepen door de Here God om het volk te waarschuwen dat ze tot verandering moesten komen.

Johannes de Doper:

Hij werd al in de buik van zijn moeder Elizabet voorbestemt om de komst van de Here Jezus aan te kondigen.

Paulus:

Hij werd als farizeeër geroepen om het evangelie te gaan verkondigen en de eerste christelijke gemeentes te stichten.

God roept ons allemaal…

God roept ons allemaal om in Hem te geloven, ons hart te bekeren en hem te volgen.

‘Keer terug naar Mij en laat je redden

ook jullie aan het einde der aarde

want Ik ben God, er is geen ander.’

Geroepen om je getuigenis te geven aan de wereld

Ik ben opgegroeid in een ongelovig gezin waar men niet in een God geloofde. Door een wonder heb ik de roepstem van God al op jonge leeftijd gehoord, al wist ik niet hoe ik daar toen gehoor aan kon geven. Toen ik 24 jaar was, ben ik de Bijbel gaan lezen en daarna gaf ik mijn leven aan de Here Jezus. Ik heb geluisterd naar Zijn roepstem en ben Hem gaan volgen. Ik werd geen heilige…zeker niet! Mijn oude leven afleggen en gaan leven als christen was erg moeilijk voor mij omdat ik mezelf niet herkende in de andere mensen in de kerk. Door trauma’s uit mijn verleden zag ik mezelf als slecht en waardeloos terwijl zij allemaal zo vrolijk en onbezorgd leken. Zij waren vrolijk aan het dansen en zingen in de kerk terwijl ik het liefst heel hard had willen huilen.

Ik voelde me geroepen ( het voelde als een verlangen) om het evangelie te verkondigen maar wist niet hoe. Ook voelde ik wel aan dat ik zelf nog niet klaar was om aan anderen te vertellen hoe God mijn leven veranderd had…ik was immers zelf nog iedere dag aan het worstelen met geheimen uit mijn verleden waar ik me erg voor schaamde. Toen ik uiteindelijk op de bodem van de put kwam en alles kwijt was geraakt, heb ik al mijn geheimen verteld en was de Here God daar om mij op te vangen. Ik ben een kind van God.

Nu is er de bevrijding die alleen God kan geven. De bevrijding van vergeving en het accepteren van wie ik echt ben. Nu ben ik vrij om te doen wat Hij van mij vraagt:

Johannes 17: 17- 19

‘ Heilig hen dan door de waarheid. Uw woord is de waarheid.

Ik zend hen naar de wereld, zoals U Mij naar de wereld hebt gezonden.

Ik heb Mij geheiligd omwille van hen, zo zullen ook zij door de waarheid geheiligd zijn.’

De Here God roept alle mensen om in Hem te gaan geloven, je zonden aan Hem te vertellen en je hart aan Hem te geven zodat je Zijn kind wordt. Als ik mijn hart aan Hem geef en erken: Heer, ik kan het niet meer alleen….dan komt Hij in mijn leven en is daar voor mij.

Als christen kan ik niet anders dan andere mensen vertellen over de Here God.

Het is een verlangen wat in mijn hart gekomen is en wat ik wil delen. Daar hoef ik niet lang over na te denken en ook hoef ik dit niet helemaal door te spreken met anderen. Hoe ik dat doe en waar ik dat doe is eigenlijk niet zo belangrijk. Ik kan het vertellen in een gesprek met iemand maar ik kan er ook over schrijven. Ik kan kunst maken waarin ik, in beeldtaal, mijn liefde voor God deel. Ik kan het laten zien door de levensstijl die ik erop na hou, zonder de ander daarmee af te wijzen, omdat zij het niet zo doen. Ik kan werken in de kerk of buiten de kerk. Ik kan mijn geloof delen in Amsterdam of in Indonesië, Namibië of Zweden en in mijn eigen dorp.

Maar bovenal voel ik mij geroepen om de wereld om me heen te laten zien: Ik volg de Here Jezus…ik ben Zijn leerling ( discipel) en ik ga, met vallen en opstaan, achter hem aan.

Mattheus 10: 7

‘ Ga op weg en verkondig: “Het koninkrijk van de hemel is nabij.”

God roept ons allemaal…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Beproeving maakt je sterker…laten we elkaar troosten

Beproeving maakt je sterker…laten we elkaar troosten

Beproeving is een lastig begrip want wat betekent het eigenlijk?

Dat ik nare dingen mee moet maken om ‘sterker’ te worden in mijn geloof? Dat het zinvol is om nare dingen mee te maken omdat ik anders niet groei in mijn geloofsleven? Is het nodig dat we, als mensen, beproefd moeten worden zodat we zeker weten dat we echt in God geloven?

Op het moment dat ik een groot verdriet heb, heel erg gekwetst ben, iemand verlies of zelf grote zorgen heb, dan is de Here God de eerste bij wie ik steun ga zoeken door zelf te bidden, om gebed te vragen aan anderen, te lezen in de Bijbel en te blijven vertrouwen dat God bij mij is. Maar tegelijkertijd zorgt de beproeving in mijn leven vaak voor de vraag: Waarom? Waarom moet ik dit meemaken?

Jacobus 1: 2-5

‘Het moet u tot grote blijdschap stemmen, broeders en zusters, als u allerlei beproevingen ondergaat. Want u weet: wanneer uw geloof op de proef wordt gesteld, leidt dat tot standvastigheid. Als die standvastigheid ook daadwerkelijk blijkt, zult u volmaakt en volkomen zijn, zonder enige tekortkoming.

Komt een van u wijsheid tekort? Vraag God erom en Hij, die aan iedereen geeft, zonder voorbehoud en zonder verwijt, zal u wijsheid geven. ‘

De kunst in dit artikel komt van mijn schilderij ‘Tears of Job’ ( Tranen van Job) en is gebaseerd op Job 16:16 ‘ Mijn gezicht ziet rood van tranen, over mijn ogen daalt de diepste duisternis.’

Het verhaal van Job vind ik erg aangrijpend omdat hij zoveel leed meemaakt dat ik me afvraag: Hoe overleef je dit als mens?

Beproeving maakt je sterker…laten we elkaar troosten

Tegelijkertijd maken mensen vandaag de dag ook nare dingen mee. Op grote schaal ( oorlog, vervolging, mensenhandel e.d.) en op kleinere schaal ( dood, ziekte, handicap, werkeloosheid, armoede, mishandeling, discriminatie e.d.) en een deel van die mensen komt samen in de kerk. Als ik op zondagochtend om me heen kijk naar de mensen in de kerkbanken, dan vraag ik me af hoeveel van mijn broeders en zusters het moeilijk hebben, bang zijn, boos zijn, in de war zijn, moe zijn, ziek zijn….en kijkt er ook iemand naar mij met dezelfde vraag?

Hoe open zijn we over onze beproevingen?

Helpen we elkaar om standvastig te blijven?

In Jacobus 1: 12 staat er: ‘Gelukkig is de mens die in de beproeving staande blijft. Want wie de proef doorstaat, ontvangt als lauwerkrans het leven, zoals God heeft beloofd aan iedereen die hem lief heeft. ‘

Zelf heb ik ook beproevingen moeten doorstaan waardoor er lange tijd een grote druk kwam te staan op mijn persoonlijke relatie met de Here God. Waar bent U, Heer? Ik leerde belangrijke lessen over mezelf, de wereld en wie nu eigenlijk mijn Vader is. Het moeten doorstaan van deze beproevingen was en is een dagelijks onderdeel van mijn discipelschapstraining. Ik mag er dan ook vanuit gaan dat ik nog lang niet klaar ben met leren leven.

Het is belangrijk om ook oog te hebben voor de mensen die steun nodig hebben in dit leerproces.

Er zijn mensen zonder sociaal netwerk en er zijn mensen die moeite hebben om zichzelf verstaanbaar te maken. Sommigen vinden het moeilijk om ‘de vuile was buiten te hangen’ en anderen vinden het weer moeilijk om zich kwetsbaar op te stellen. Elkaar steunen tijdens beproevingen is niet alleen de taak van het pastoraat maar mag je ook zien als een soort zorgplicht van broeders en zusters binnen de gemeente. Ik zie dat niet als het geven van hulp maar als het bieden van troost.

1 Tessalonicenzen 5: 11

‘Dus troost elkaar en wees elkaar tot voorbeeld, zoals u trouwens al doet.’

Beproeving maakt je sterker…laten we elkaar troosten

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Samen zingen/ Samen geloven/ Samen- zijn…God prijzen tijdens een rouwperiode

Samen zingen/ Samen geloven/ Samen- zijn…God prijzen tijdens een rouwperiode

Ik heb vaak een behoefte aan stilte en tijd om alleen te zijn maar dat betekent niet dat ik God prijs zonder anderen. Samen zingen geeft me een enorme kracht om door te kunnen gaan in dit leven en hoop te houden voor de toekomst…

Zingen met andere christenen van over de hele wereld ervaar ik als bijzonder omdat het zoveel hoop biedt: er zijn anderen, zoals ik, die ook hun leven aan de Here Jezus hebben gegeven. Meezingen met een stadion vol mensen die God prijzen….het raakt me iedere keer weer omdat ik heel veel tijd alleen doorbreng maar me, op die momenten, niet alleen voel.

Samen zingen/ Samen geloven = Samen- zijn

In mijn Engelstalige Bijbel staat in Psalm 98:4 ‘Shout for joy to the Lord…’ en dat kun je vertalen als ‘schreeuw voor vreugde naar de Heer’. Onze Nederlandse vertalingen zijn echter iets anders…wij schreeuwen niet. Wij juichen.

Samen zingen/ Samen geloven/ Samen- zijn…God prijzen tijdens een rouwperiode

Psalm 98: 4

‘Juich de Heer toe, heel de aarde,

Juich en jubel, zing het uit.’

Psalm 47: 7

‘Zing voor God, zing een lied, zing voor onze koning, zing hem een lied..’

Openbaring 19: 7

‘Laten we blij zijn en jubelen, laten we Hem de eer geven. Want de bruiloft van het Lam is gekomen en Zijn bruid staat klaar.’

Samen zingen/ Samen geloven/ Samen- zijn…God prijzen tijdens een rouwperiode

Jubelen voor God…in een kerkdienst gaat me dat niet makkelijk af.

Het woord jubelen betekent ook juichen ( + schreeuwen: zie https://nl.wiktionary.org/wiki/jubelen) en dat doe ik eigenlijk niet waar anderen bij zijn…vooral om de reden dat ik dan waarschijnlijk de enige ben. Want ook anderen juichen en jubelen niet voluit en vanuit hun hart. Ik wijt het aan onze nuchtere Nederlandse mentaliteit ‘doe maar gewoon, dan ben je al gek genoeg’ maar ik vindt het wel echt jammer dat we onszelf die vrijheid niet gunnen.

Dus zing ik maar mee met andere christenen die wel voluit juichen en jubelen en sta ik te springen en dansen in mijn huiskamer met de koptelefoon op….Want in mijn hart zit  een groot verlangen om Hem op deze manier te prijzen.

Ook in tijden van groot verdriet, gevoelens van onbegrip en boosheid en rouw mag ik de Here God prijzen met mijn hele hart…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Blind vertrouwen op God…over discipelschap en het volgen van Jezus

Blind vertrouwen op God…over discipelschap en het volgen van Jezus

Iedere dag moet ik weer de keuze maken om in blind vertrouwen achter de Here Jezus mee te lopen.

Verleden week gaf een voorganger een preek in de baptistengemeente waar ik nu naar toe ga. Deze broeder liet ons een tekening zien van een Herder met een hele rij schapen achter zich aan…loop ik direct achter de Herder en kan ik dan Zijn stem ook goed horen? Of loop ik achteraan de kudde een beetje te lanterfanten…Of ben ik afgedwaald en kom ik er op een gegeven moment achter: waar zijn ze?

Als ik Hem zie als herder dan loop ik mee in Zijn kudde.

In het Engels noemen ze ‘in blind vertrouwen’ ook wel ‘a leap of faith’. Eigenlijk vind ik dat zelf mooier…een stap nemen vanuit geloof.

Blind vertrouwen op God…over discipelschap en het volgen van Jezus

Sinds twee weken woon ik alleen in een nieuwe woonplaats. Ik heb hier geen wortels, geen familie en geen vrienden of kennissen. Omdat mijn vorige huis verkocht was na de echtscheiding moest ik een nieuwe start maken: in blind vertrouwen heb ik gekozen om een tijdje aan de Waddenzee te gaan wonen.

Dit was mijn dooplied toen ik gedoopt ben in 1999. Vol hoop en in blind vertrouwen blijf ik achter de Here Jezus aanlopen.

Dat gaat helaas niet zonder slag of stoot. Ik moet me blijven concentreren op mijn identiteit als christen door iedere dag de Bijbel te lezen, te bidden en door mezelf bekend te maken als christen…niet in het verborgene blijven zitten. Door alle afleiding om ons heen is dat niet altijd gemakkelijk; ik moet daar echt bewust voor kiezen.

Maar betekent het volgen van de Here Jezus dan dat ik NIET in een comfortzone zit?

Dat is in ieder geval mijn conclusie wel na twintig jaar christen -zijn. Zodra ik in een comfortzone zit vergeet ik dat ik een persoonlijke relatie met God heb waar ik tijd en aandacht voor moet hebben…dat heeft Hij immers ook voor mij?

Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat, als ik een goede en intensieve relatie wil hebben met God, ik er dan veel energie in moet steken….alleen op die manier ervaar ik dan dat God dichtbij me is.

Ik loop dichtbij de Herder zodat ik Zijn stem kan blijven horen en niet afgeleidt wordt door al het lawaai om me heen. Ik focus me op Hem.

Johannes 10:11

” Ik ben de goede herder. Een goede herder geeft zijn leven voor de schapen.”

Blind vertrouwen op God…over discipelschap en het volgen van Jezus

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha