Studiofiep@work: Leren over stilte en de invloed op het creatief proces

Het is lang geleden dat ik met zoveel plezier in mijn thuis-atelier aan het werk was. Het werken met papier geeft me een gevoel van herkenning; als kind was ik ook dol op het voelen aan allerlei verschillende soorten papier. Nu ben ik bezig geweest met de voorbereiding voor het maken van de collages die ik in mijn hoofd heb en daarbij heb ik aardig wat geëxperimenteerd met o.a. het strooien van grof zeezout en het papier in meerdere verfbaden laten weken. In deze verfbaden deed ik ook het andere materiaal zoals textiel en touw.

In het kader van mijn kunstproject Stille Tijd heb ik de documentaire ‘In pursuit of silence’ gezien op NPO. Ik leerde dat het fenomeen ‘stilte’ niet echt bestaat; er is altijd een bepaalde mate van geluid aanwezig. Maar de film gaf ook in spirituele en sensorische zin een leerzame ervaring. Ik herkende mijn eigen behoefte aan een stille leefomgeving en het stil worden om in contact te kunnen komen met mijn creativiteit maar ook om ( in mijn persoonlijke situatie) letterlijk te kunnen overleven zonder voortdurend overprikkeld te zijn.

In de documentaire wordt een muziekstuk besproken van John Cage. Het stuk heet 4 ’33’.

Er gaat een helende, krachtige werking uit van stilte. Pas als het stil wordt kun je gaan horen wat er werkelijk in en om je heen gebeurt…

Studiofiep@work: Zelfstudie voor de eigenwijze kunstenaar

Als autodidact kunstenaar bepaal ik mijn eigen leertraject en dat geeft me het voordeel dat ik me alleen hoef te focussen op de dingen die mij creatief inspireren maar ook mag leren op een manier die past bij mijn leerstijl.

Mijn interesse in de collage als kunstvorm bestaat al langer maar ik wist er te weinig van dus ik ben vrij onbevangen het leertraject in gegaan. Belangrijk is dat er veel ruimte is voor experiment en er weinig ‘regels’ zijn waar ik me aan zou moeten houden…dat werkt meestal niet voor mij.

Ik leer door onderwerpen intens te onderzoeken. Ik wil er alles van weten en doe dat het liefst visueel door andere kunstenaars te zien werken. Door You Tube is er een online wereld ontstaan waarbij kunstenaars zichzelf kunnen bijscholen op een toegankelijke en inclusieve manier.

Ik kwam afgelopen week de video’s van Caterina Giglio tegen. Haar collages zijn heel boeiend maar dat was niet wat ik wilde leren. Ik was geïnteresseerd in haar technieken om papier te bewerken.

Met haar lessen ben ik zelf verder gegaan met het bewerken van het papier wat ik wil gaan gebruiken om collages te gaan maken. Daarnaast heb ik me verdiept in het werk van Jennifer Davies en Roxanne Evans Stout om meer idee te krijgen van de mogelijkheden binnen de collage-kunst.

Ik hou van abstracte kunst maar heb de afgelopen jaren geleerd dat veel mensen moeite hebben met abstracte kunst omdat niet duidelijk is wat ‘het’ betekent…Sean Scully leerde mij laatst dat je als kunstenaar ook uit moet leggen wat je bedoelt met je abstracte werk; ik weet nog niet of ik het met hem eens ben omdat ik zelf kunst heel intuïtief benader en niet vanuit een rationele uitleg. Als ik naar de kunst van iemand anders kijk dan gaat het mij niet om het oordeel mooi/niet mooi of knap gedaan/ niet knap gedaan. Het gaat mij om het gevoel wat ik krijg als ik naar een kunstwerk kijk en wat ik met me meeneem de dag in. Het kunstwerk kan bepaalde emoties triggeren en dat is waar ik dan verder mee ga.

Studiofiep@work: Papier verven voor mixed media collages

Afgelopen week ben ik druk bezig geweest met het verven van papier omdat ik wil gaan experimenteren met het maken van collages. Ik verfde sommige delen met acrylverf in water, waar ik dan koffieprut bij deed, om extra textuur aan te brengen. Ook heb ik papier roze geverfd met de pit van een avocado. Ik heb Kadhi papier gebruikt (= 100% katoen) en aquarelpapier; beide zijn goed te verven in water en drogen daarna op een mooie manier op.

Ik keek een fascinerende documentaire op NPO van de kunstenaar Sean Scully ‘Niet te stoppen’ waar ik van leerde dat een kunstenaar soms best een beetje mag knokken met de kunstwereld en zich niet teveel moet aantrekken van kritiek.

Tijdens het arbeidsintensieve verfproces luisterde ik naar het Requiem van Faure, uitgevoerd door Phillipe Herreweghe.

In het kleine dorpje waar ik woon en werk is het nog steeds een stille tijd. De buurtbus gaat pas weer rijden na de zomervakantie en afgezien van een ruiter op paard en de vaste hondenuitlaters is het nog stiller dan het al was. Een mooie en bijzondere gelegenheid om me te verdiepen in het leven in stilte.

Studiofiep@work: Uit mijn hoofd naar mijn hart en handen…

Na een jaar lang schrijven (1 roman bij de uitgeverij in afwachting….en de novelle Tijgerkind hier als gratis pdf) ga ik weer terug het atelier in om met mijn handen te gaan werken aan een kunstproject dat ik ‘Stille Tijd’ noem. De afgelopen dagen heb ik me bezig gehouden met het verven van kadhi papier met water en acrylverf.

Verder heb ik onderzoek gedaan naar de Italiaanse kunststroming Arte Povera van de jaren ’60 en naar het Japanse idee van ‘Wabi Sabi’, de kracht van het imperfecte. Ik voel me hier naartoe getrokken omdat ik al een aantal jaren bezig ben met o.a. minimalisme en de kracht van eenvoud. Ik pas het toe in mijn fotografie en ga hier nu een tijdje mee experimenteren met verf en papier.

Binnen dit kunstproject gaat het om stilte en tijd en met name bij de Wabi Sabi voel ik dat het tijd-aspect een grote rol speelt. Als kunstenaar mag ik mijn tijd nemen om te experimenteren met het materiaal en ik mag het streven naar een perfect eindproduct loslaten. Ik mag vanuit mijn intuïtie werken en niet vanuit een rationeel en commercieel doel. Binnen dit idee probeer ik de nadruk te leggen op het maakproces.

Ik wissel het werken in stilte af met het luisteren naar muziek en ben een groot fan van de Belgische dirigent Philippe Herreweghe. Afgelopen week luisterde ik naar zijn uitvoering van de Mass G major BWV 236 van Bach.

Groet, Natascha