De kunstenaar met autisme…een eigen manier van kunst maken

Het meest gelezen artikel op deze website gaat over autisme en de relatie met kunst: Hoe zien autistische kunstenaars de wereld? Het verbaast me niet want er is weinig informatie te vinden over kunst & autisme. Misschien moeten we het ook niet als een aparte groep zien? Ik heb me dat oprecht afgevraagd maar ben tot de conclusie gekomen dat het niet gaat om het scheiden van groepen maar om de manier waarop autisten de wereld om hen heen en binnen in hen waarnemen. Een autisme-brein is nu eenmaal anders dan een neuro-typisch brein en dat geeft ook een andere manier van kunst maken.

Maar wat is nu precies kunst?

Kunst is (volgens mij)…alle creatieve uitingen waarbij de maker communiceert met de wereld om hem/ haar heen. Een manier van verhalen vertellen in beeldtaal of met gebruik van woorden, klanken en/of bewegingen die misschien niet verstaan worden maar wel waarde hebben.

Autisten kunnen dus kunst maken als ze tekenen, schilderen, fotograferen, gedichten schrijven, verhalen schrijven, hout bewerken, dansen, keramiek maken, handwerken, muziek maken…en wat je nog meer aan creatieve uitingen kunt bedenken. Het gaat er niet om of het ‘mooi’ is of dat het ‘realistisch lijkt’ of dat het ‘boeiend’ is…kunst is voor de autistische mens een manier om in contact te komen met de wereld om hen heen maar ook om zichzelf te kunnen zijn in een wereld die afwijzend kan reageren op autisme.

Bovenstaand schilderij is gemaakt toen ik voor het eerst ging schilderen in 2015. In mij zit een enorme drang naar het maken van repeterende patronen en dat heb ik dan ook lang gedaan. Het gaf me rust om datgene wat ik zie en hoor (zintuiglijke waarneming) op een doek te zetten met kleuren. Dit is niet letterlijk zo maar hoe ik het ervaar. De zogenaamde drukte in mijn hoofd werd zo omgezet in allerlei symbolen.

Door met mijn telefoon te gaan fotograferen vond ik een manier om datgene wat ik zag visueel te communiceren met de wereld om mij heen. Als ik helemaal in een hyperfocus mag gaan (en me dus even niet sociaal wenselijk hoef te gedragen) dan mocht ik mijn waarneming omzetten in fotografisch beeldmateriaal. Het gaf me een enorme rust om dit te kunnen doen. De BARA serie is daar een eindresultaat van…

Ooit hoorde ik dat je een schrijver bent op het moment dat je schrijft. En niet pas als je een boek hebt uitgegeven.

Dus…je mag jezelf een kunstenaar noemen op het moment dat je iets kunstzinnigs maakt of doet. Je hoeft dus niet perse naar de kunstacademie of een kunstwerk te verkopen. Voor mij was dat een belangrijk inzicht want ineens werd het me duidelijk dat ik, op mijn eigen manier, kunstenaar kon en mocht zijn. Het werd een deel van mijn identiteit en gaf alle moeilijkheden die ik ondervond als autist, in een niet-autistische wereld, een duidelijk doel: het laten zien van een andere manier van leven.

Het leerproces kan, voor mensen in het autisme spectrum, heel eenvoudig zijn omdat je niet via een reguliere studie hoeft te leren maar autodidact gaat leren d.w.z. dat je je eigen leerproces bepaalt.

En dat geeft vrijheid om precies te kunnen leren wat jij interessant of leuk vindt. Zelf heb ik veel geleerd van video’s en blogs van kunstenaars die met dingen bezig waren die ik ook wilde leren. Via hen leerde ik meer over creativiteit, technieken, materialen en mogelijke toepassingen. Deze manier van gratis leren kan ik iedereen aanraden. Ik hoefde nergens naar toe en kon thuis leren in mijn eigen tempo.

Als iemand in mijn kinderjaren mij de mogelijkheid had gegeven om creatief te mogen zijn dan had ik er niet pas met 44 jaar erachter hoeven komen dat het maken van kunst mijn ‘ding’ is. Het had me tijd, energie, trauma en tranen gescheeld. Het gevoel er niet bij te horen en mezelf niet verstaanbaar kunnen maken…het is een lange weg van vallen en opstaan geweest.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Like?

Alles gaat zo snel tegenwoordig en dat geeft steeds meer mensen stressgevoelens. Niet alleen oude omaatjes voelen dat…ook jongere mensen kunnen last hebben van de zogenaamde ‘information- overload’. Naast de snelheid is er ook een enorme toename gekomen van keuzes die gemaakt moeten worden, vooral als men op het internet zit.

Er heerst toch een soort opvatting dat je als mens overal iets van moet vinden, een mening moet hebben en dat vormen van die mening moet ook heel snel. Like? Ik like het niet!

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Wat is jouw kijk-beleving?

De groep mensen die het leuk vindt om kunst te kijken op het internet heeft daar ook mee te maken; in een paar seconden valt het besluit of een beeld je aantrekt of niet. Het zit misschien in het gebruik van kleuren, vormen of het verhaal wat het beeld weergeeft. Misschien ben je naar iets specifieks op zoek of vergelijk je je eigen kunst met dat van andere kunstenaars…maar omdat het allemaal zo snel en zo veel is, kan de kwaliteit van je kijk-beleving steeds minder worden.

De kunstenaar die zoveel tijd, geld, energie en liefde in het kunstwerk heeft gestopt wordt binnen een paar seconden weer weggeklikt…like of geen like.

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Als pleidooi voor een langzamere manier van leven, wil ik daarom 3 redenen geven waarom het zinvol kan zijn om op een andere manier naar kunst te kijken op het internet.

Reden 1: Je geeft jezelf meer rust en minder stress door jezelf meer tijd te gunnen…

Op het moment dat je een foto tegenkomt die je aantrekt of afstoot, dan kun je op die foto klikken en het gewoon eventjes wat beter bekijken.

Wat zie je eigenlijk?

Welk verhaal wordt er verteld of moet je daar naar zoeken?

Vormt zich een eigen verhaal in je hoofd…iets waaraan je herinnert wordt?

Wat zeggen de kleuren en de vormen?

Welke materialen zijn er gebruikt?

Waarom voel je je aangetrokken of stoot het je af?

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Reden 2: Je geeft jezelf de kans om je ergens in te verdiepen…

Het snelle surfen op het internet maakt sommige van ons een beetje verzadigd waardoor alles uiteindelijk op elkaar gaat lijken. Niets lijkt meer bijzonder. Deze oppervlakkige manier van kunst kijken maakt dat mensen steeds minder kunnen genieten van kunst. Uiteindelijk zijn het dan allemaal ‘plaatjes’ van mensen die maar wat aan rommelen…toch?

Op het moment dat een kunstwerk je aanspreekt, kun je ervoor kiezen om je eens te verdiepen in de mens die het werk gemaakt heeft.

Wie is deze kunstenaar?

Waar komt hij/ zij vandaan?

Wat is de geschiedenis van het kunstwerk?

Op welke manier probeert deze kunstenaar te communiceren met de ander en een verbinding tot stand te brengen?

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Reden 3: Je kunt kiezen voor verbinding met de kunst en de kunstenaar

Op het moment dat een kunstwerk je raakt en je erachter gekomen bent wie de kunstenaar is en welke verhaal er verteld wordt, kun je een verbondenheid gaan voelen.

Misschien voel je herkenning of erkenning…misschien stimuleert het je om de kunstenaar te bezoeken in het atelier, kunst te gaan kopen, verzamelen, te gaan bekijken tijdens een reis, naar een museum te gaan of om je bij andere liefhebbers aan te sluiten.

Als kunstenaar kun je leren van de kunst waarin je je verdiept; deze kunstenaar kan jou dan verder helpen in je eigen leerproces. Zelf ben ik heel dankbaar voor alle lessen die ik heb geleerd van de kunstenaars waar ik me mee verbonden voel.

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Update Studio Fiep: werk, wonen en wennen…

Update Studio Fiep: werk, wonen en wennen…

Wennen

Het is nogal wat om in 1 jaar te verhuizen van een flat in de randstad naar een tijdelijke bovenwoning in Friesland en daarna naar een ‘tiny house’ in het prachtige Groningen of ook wel Grunn genoemd…ik heb zeker moeite gehad met het vinden van een thuis-gevoel. De rode draad was het waddengebied waar ik mijn hart aan verloren heb…voor de vaste bezoeker te herkennen in mijn BARA Foto-serie.

Maar ook het schilderen gaat, gelukkig, steeds door; aan inspiratie geen gebrek. Het is een intense behoefte aan het creëren van patronen, in de vorm van abstracte schilderijen, die mij aan het werk zet met daarin de thema’s die ik onderzoek op het gebied van zingeving, leven en geloof.

Fotografie: Natascha Deijmann

Dromen over een tiny house ( en een tuin!)

Jarenlang heb ik de droom gehad om klein te gaan wonen in de natuur. Minder spullen bezitten, minder keuzes hoeven maken dus minder stress hoeven voelen. Ik woon nu in een huisje van 28 m2 met een grote tuin dus mijn droom is uitgekomen. Het is stil hier. Dagelijks zie ik grote groepen vogels voorbij vliegen op zoek naar een plek om uit te rusten van hun trektocht. Langzaam begint ook mijn levenstempo te veranderen van 24/7 overprikkeld zijn naar een ‘lekker in m’n vel zitten’.

Fotografie: Natascha Deijmann

Kunst maken

In mijn nieuwe atelier(tje) ben ik begonnen met upcyclen van de schilderijen die ik niet verkocht heb omdat ik het zonde vindt dat ze in de opslag staan te verstoffen. Ik maak er weer nieuwe schilderijen van en daar doe ik regelmatig verslag van op deze blog. En zo ontstaan er weer nieuwe series en projecten waaraan ik werk zoals de serie Nine, The Cross Project en de vernieuwde Song of Moses serie.

Studio Fiep: Leven & Kunst

Als autodidact kunstenaar met een beperking is het pad waarop ik loop meestal iets anders dan de reguliere kunstenaar met een diploma in de kunst. Ik voel mij dan ook verwant aan de ‘andere kant’ van de kunstwereld…de wereld van de Outsider Art. Daar waar de mensen, met vallen en opstaan, op een creatieve manier hun innerlijke wereld proberen te verbeelden en zich verstaanbaar proberen te maken.

In deze wereld voel ik mij, als kunstenaar, geaccepteerd en gewaardeerd omdat het niet gaat om commerciële doelen die behaald moeten worden of om een zo groot mogelijk bereik te scoren. Ook ervaar ik, in mijn dagelijkse leven, dezelfde moeite met communicatie en een ‘andere’ waarneming dan de meeste mensen.

In de wereld van de Outsider Art gaat het om een vorm van communicatie vanuit jezelf met de Ander.

Dit jaar wil ik me dan ook meer verdiepen in deze wereld van de Outsider Art en de manieren waarop het maken van kunst kan dienen voor creatieve zelfzorg. Want in deze snel veranderende samenleving, die vooral de focus heeft op digitalisering, vindt ik het belangrijk om me te blijven inzetten voor mijn blog-thema Leven & Kunst oftewel Levenskunst.

Fotografie: Natascha Deijmann

Ik waardeer het bijzonder dat zoveel bezoekers een kijkje nemen in mijn online studio. Bedankt!

Shalom, Natascha


Eenmaal kunstenaar, altijd kunstenaar?…omgaan met twijfels en ontmoediging

Fotografie: Natascha Deijmann

De winter is een goede periode voor zelfreflectie. Een tijd om na te denken over datgene wat ik, als kunstenaar, gezaaid heb en de vruchten die dat gegeven heeft. Ik stel mezelf vragen:

Wat heb ik tot nu toe gedaan en hoe voelde ik me daarbij?

Is het zinvol geweest om al die tijd en energie erin te steken?

Heeft datgene wat ik gedaan heb vruchten afgeworpen?

Ga ik zo door of ga ik het anders aanpakken?

Het is misschien herkenbaar voor andere kunstenaars maar ik heb gemerkt dat ik soms ontmoedigd raak door de huidige tijdgeest waarin er niet veel waardering meer lijkt te zijn voor kunst. En dan bedoel ik alle kunst die gemaakt is door mensen, niet door een computer of commercieel bedrijf voor wooninterieur…nee, ‘echte’ kunst.

Ik klaag niet maar het valt me iedere dag weer op dat veel mensen niet geïnteresseerd lijken te zijn in handgemaakte, authentieke en originele kunst. En dat vind ik echt jammer.

Fotografie: Natascha Deijmann

Ontmoediging en twijfels

Op de momenten dat ik me ontmoedigd voel, ga ik aan de slag met mijn kwasten en verf en schilder ik het van me af. Want ik ben nu eenmaal een kunstenaar en dit is de manier waarop ik met lastige emoties omga. Ik zoek de vormen en symbolen en ik kies de kleuren en structuren die mijn twijfels uitbeelden. Maar ik ga ook terug in de tijd door me verbonden te voelen met andere kunstenaars die dezelfde tegenstrijdige emoties hadden…uiteindelijk kom ik dan weer tot de conclusie:

Ik ben een kunstenaar. Dit is wie ik wil zijn. Dit is wat ik wil doen…

In deze periode van zelfreflectie onderzoek ik de aard van mijn twijfels en ontdek ik wat me dwars zit. In deze tijdgeest worden er van kunstenaars zoveel meer vaardigheden verwacht dan alleen het maken van je kunst:

Je moet jezelf (online) kunnen profileren, marketen, branden, promoten…

Je moet jezelf kunnen pitchen, verkopen, een fanbase opbouwen en volgers en likes scoren via social media…

Je moet jezelf in de kijker kunnen zetten, herkenbaar zijn voor anderen, een duidelijke eigen stijl hebben en kunst maken die mee kan rennen met de modetrends…

Fotografie: Natascha Deijmann

Het aanleren van deze vaardigheden is geen keuze die voor iedereen te maken is.

Als je, zoals ik, een kunstenaar met beperkingen bent dan zijn sommige vaardigheden geen optie…je doet dan wat je kan en probeert te accepteren wat je niet kunt doen. Dat proces van aanvaarden gaat soms gepaard met veel twijfels….is het nog zinvol wat ik doe? Wil ik dit nog?

Als kunstenaar met beperkingen heb ik vooral geleerd om door te zetten. Te volharden in datgene waarin ik geloof. Iedere dag weer doorzetten, ondanks pijn en moeite, aan het werk gaan met de doelen die ik mezelf gesteld heb. Ik mag twijfelen, ik mag ontmoedigd raken maar dat betekent niet dat ik stop met kunst maken.

Jozua 1: 9

‘ Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de Heer, je God, staat je bij.’

Kunst maken vanuit je hart

Ze zeggen wel eens dat je jezelf pas een schrijver mag noemen als je een boek gepubliceerd en verkocht hebt maar dat vind ik onzin. Of je nu schrijft, schilderijen maakt of op een andere manier kunst maakt…je mag jezelf een kunstenaar noemen. Het is namelijk geen eretitel die andere mensen je moeten geven; het geeft aan wie je bent en/of wil zijn in je hart.

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Kunst biedt een toevluchtsoord voor iedereen die bereid is om zowel hun hart als hun ogen te openen…

afbeelding van Pinterest ( http://www.montmarte.net)

Een quote kan soms precies verwoorden wat je zelf ook al dacht of voelde maar die iemand anders uitspreekt….

Kunst biedt een toevluchtsoord voor iedereen die bereid is om zowel hun hart als hun ogen te openen…

Als kunstenaar ben ik dagelijks bewust aan het kijken met mijn ogen maar ook met mijn hart. Ik kijk naar de natuur om me heen, de mensen die ik ontmoet en ik kijk ook naar mezelf…waar ben ik op mijn levenspad?

Door te fotograferen, te schilderen en gedachten en gevoelens om te zetten in korte gedichtverhaaltjes creëer ik mijn eigen toevluchtsoord waarin ik helemaal mezelf mag zijn.

Ik voel geen spanningen van andere mensen. Ik hoef me nergens ‘druk’ om te maken. Het is een manier om tot rust te komen in een wereld die heel chaotisch aanvoelt op dit moment….ik creëer mijn eigen kleine wereldje waar ik mag dromen, wensen en waarin ik een stukje hoop ervaar voor mezelf maar ook voor anderen.

De bereidheid om stil te gaan staan en te gaan kijken komt van binnenuit.

Je kunt namelijk niet ‘zien’ terwijl je in de ratrace zit en voortdurend aan het rondrennen bent.

Je kunt je hart niet openen zonder stil te gaan staan en je bewust te worden van jezelf: je emoties en je gedachten.

Ook stil worden is daarbij zinvol…pas als je zelf stil bent geworden en je zorgt voor stilte om je heen mag je beseffen: hee, waar ben ik nu eigenlijk op mijn levenspad?

Op het moment dat het maken van kunst een toevluchtsoord voor je is geworden, heb je je eigen veilige plek gecreëerd.

Een plaats waar je mag zoeken en onderzoeken maar waar je ook kunt experimenteren met nieuwe dingen. De kunst zelf helpt je om datgene wat in jou zit naar buiten te brengen via beelden, klanken en/of taal. Het is communicatie met jezelf en eventueel ook met anderen…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha