Een tijd om te planten en een tijd om te oogsten…maar wat als de oogst tegenvalt?

Een tijd om te planten en een tijd om te oogsten…maar wat als de oogst tegenvalt?

De vastentijd van dit jaar (40 dagen voor Pasen) was voor mij de aanleiding om een periode van bezinning in te lassen. Ik vond het tijd om rustig na te denken over mijn leven en mijn keuzes te onderzoeken…waar ben ik eigenlijk mee bezig?

Ik stopte met tijdverslindende bezigheden zoals Netflix maar ben ook gestopt met schilderen en bloggen. In plaats daarvan ging ik veel in de tuin aan de slag…letterlijk met mijn handen in de grond om bloemenzaad te zaaien voor de bijen en vlinders. Maar ook groentezaden voor de moestuin.

Ik had een merel die steeds met me mee hopte en ook de musjes waren vol belangstelling. Voor hen heb ik twee vogelbadjes gemaakt van oude plastic bakken met gebroken straattegels en water erin….wat een mooi gezicht om dan die kleine vogeltjes te zien badderen!

Ik begon mezelf af te vragen:

Is er een oogst van wat ik de afgelopen jaren heb gezaaid?

Een tijd om te planten en een tijd om te oogsten…maar wat als de oogst tegenvalt?

Verdrietig genoeg kon ik concluderen dat, wat ik gezaaid had in de afgelopen jaren, helemaal geen goede oogst had opgeleverd. Het bracht me de afgelopen periode behoorlijk aan het twijfelen…

Prediker 3: 1

‘ Voor alles wat er gebeurt is er een uur,

een tijd voor alles wat er is onder de hemel.’

De rust van de tuin maakte ruimte vrij in mijn hoofd waardoor ik met wat meer afstand naar mijn leven kon kijken en mezelf andere vragen kon stellen:

  • Welk zaad had ik eigenlijk gezaaid?
  • Welke verwachtingen had ik (onbewust) met me meegedragen?
  • In welke grond had ik gezaaid? Was het wel de goede grond geweest?

Ik ben een mens die zich volledig geeft aan de keuzes die ik maak…of dat nu in vriendschappen is, mijn werk als kunstenaar, mijn geloof; ik ga er intens mee om in de hoop dat de energie die ik erin stop gewaardeerd wordt maar ook vrucht geeft. In deze vastentijd kwam ik tot de conclusie dat ik heel hard gewerkt had maar dat dit niet op de goede grond was geweest. Ook was het zaad dat ik gekozen had niet tot bloei gekomen.

Het gaf me een vreemd verdrietig gevoel maar het gaf ook duidelijkheid. Ik mocht nu nadenken over de komende zaaitijd. Het is maar een periode geweest van amper twee maanden maar het was voor mij voldoende om afscheid te nemen van sommige mensen, verwachtingen en idealen los te laten en het (tijdelijk) leegruimen van mijn atelier. Loslaten & opruimen.

Het is tijd voor een andere manier van zaaien en oogsten.

Er is een tijd om te planten…en nu met ander zaad en op andere grond.

Een tijd om te planten en een tijd om te oogsten…maar wat als de oogst tegenvalt?

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

p.s. dit artikel heeft een update gehad….

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Like?

Alles gaat zo snel tegenwoordig en dat geeft steeds meer mensen stressgevoelens. Niet alleen oude omaatjes voelen dat…ook jongere mensen kunnen last hebben van de zogenaamde ‘information- overload’. Naast de snelheid is er ook een enorme toename gekomen van keuzes die gemaakt moeten worden, vooral als men op het internet zit.

Er heerst toch een soort opvatting dat je als mens overal iets van moet vinden, een mening moet hebben en dat vormen van die mening moet ook heel snel. Like? Ik like het niet!

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Wat is jouw kijk-beleving?

De groep mensen die het leuk vindt om kunst te kijken op het internet heeft daar ook mee te maken; in een paar seconden valt het besluit of een beeld je aantrekt of niet. Het zit misschien in het gebruik van kleuren, vormen of het verhaal wat het beeld weergeeft. Misschien ben je naar iets specifieks op zoek of vergelijk je je eigen kunst met dat van andere kunstenaars…maar omdat het allemaal zo snel en zo veel is, kan de kwaliteit van je kijk-beleving steeds minder worden.

De kunstenaar die zoveel tijd, geld, energie en liefde in het kunstwerk heeft gestopt wordt binnen een paar seconden weer weggeklikt…like of geen like.

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Als pleidooi voor een langzamere manier van leven, wil ik daarom 3 redenen geven waarom het zinvol kan zijn om op een andere manier naar kunst te kijken op het internet.

Reden 1: Je geeft jezelf meer rust en minder stress door jezelf meer tijd te gunnen…

Op het moment dat je een foto tegenkomt die je aantrekt of afstoot, dan kun je op die foto klikken en het gewoon eventjes wat beter bekijken.

Wat zie je eigenlijk?

Welk verhaal wordt er verteld of moet je daar naar zoeken?

Vormt zich een eigen verhaal in je hoofd…iets waaraan je herinnert wordt?

Wat zeggen de kleuren en de vormen?

Welke materialen zijn er gebruikt?

Waarom voel je je aangetrokken of stoot het je af?

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Reden 2: Je geeft jezelf de kans om je ergens in te verdiepen…

Het snelle surfen op het internet maakt sommige van ons een beetje verzadigd waardoor alles uiteindelijk op elkaar gaat lijken. Niets lijkt meer bijzonder. Deze oppervlakkige manier van kunst kijken maakt dat mensen steeds minder kunnen genieten van kunst. Uiteindelijk zijn het dan allemaal ‘plaatjes’ van mensen die maar wat aan rommelen…toch?

Op het moment dat een kunstwerk je aanspreekt, kun je ervoor kiezen om je eens te verdiepen in de mens die het werk gemaakt heeft.

Wie is deze kunstenaar?

Waar komt hij/ zij vandaan?

Wat is de geschiedenis van het kunstwerk?

Op welke manier probeert deze kunstenaar te communiceren met de ander en een verbinding tot stand te brengen?

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Reden 3: Je kunt kiezen voor verbinding met de kunst en de kunstenaar

Op het moment dat een kunstwerk je raakt en je erachter gekomen bent wie de kunstenaar is en welke verhaal er verteld wordt, kun je een verbondenheid gaan voelen.

Misschien voel je herkenning of erkenning…misschien stimuleert het je om de kunstenaar te bezoeken in het atelier, kunst te gaan kopen, verzamelen, te gaan bekijken tijdens een reis, naar een museum te gaan of om je bij andere liefhebbers aan te sluiten.

Als kunstenaar kun je leren van de kunst waarin je je verdiept; deze kunstenaar kan jou dan verder helpen in je eigen leerproces. Zelf ben ik heel dankbaar voor alle lessen die ik heb geleerd van de kunstenaars waar ik me mee verbonden voel.

Like of geen like?…3 redenen om langzamer te kijken naar kunst op het internet

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Update Studio Fiep: werk, wonen en wennen…

Update Studio Fiep: werk, wonen en wennen…

Wennen

Het is nogal wat om in 1 jaar te verhuizen van een flat in de randstad naar een tijdelijke bovenwoning in Friesland en daarna naar een ‘tiny house’ in het prachtige Groningen of ook wel Grunn genoemd…ik heb zeker moeite gehad met het vinden van een thuis-gevoel. De rode draad was het waddengebied waar ik mijn hart aan verloren heb…voor de vaste bezoeker te herkennen in mijn BARA Foto-serie.

Maar ook het schilderen gaat, gelukkig, steeds door; aan inspiratie geen gebrek. Het is een intense behoefte aan het creëren van patronen, in de vorm van abstracte schilderijen, die mij aan het werk zet met daarin de thema’s die ik onderzoek op het gebied van zingeving, leven en geloof.

Fotografie: Natascha Deijmann

Dromen over een tiny house ( en een tuin!)

Jarenlang heb ik de droom gehad om klein te gaan wonen in de natuur. Minder spullen bezitten, minder keuzes hoeven maken dus minder stress hoeven voelen. Ik woon nu in een huisje van 28 m2 met een grote tuin dus mijn droom is uitgekomen. Het is stil hier. Dagelijks zie ik grote groepen vogels voorbij vliegen op zoek naar een plek om uit te rusten van hun trektocht. Langzaam begint ook mijn levenstempo te veranderen van 24/7 overprikkeld zijn naar een ‘lekker in m’n vel zitten’.

Fotografie: Natascha Deijmann

Kunst maken

In mijn nieuwe atelier(tje) ben ik begonnen met upcyclen van de schilderijen die ik niet verkocht heb omdat ik het zonde vindt dat ze in de opslag staan te verstoffen. Ik maak er weer nieuwe schilderijen van en daar doe ik regelmatig verslag van op deze blog. En zo ontstaan er weer nieuwe series en projecten waaraan ik werk zoals de serie Nine, The Cross Project en de vernieuwde Song of Moses serie.

Studio Fiep: Leven & Kunst

Als autodidact kunstenaar met een beperking is het pad waarop ik loop meestal iets anders dan de reguliere kunstenaar met een diploma in de kunst. Ik voel mij dan ook verwant aan de ‘andere kant’ van de kunstwereld…de wereld van de Outsider Art. Daar waar de mensen, met vallen en opstaan, op een creatieve manier hun innerlijke wereld proberen te verbeelden en zich verstaanbaar proberen te maken.

In deze wereld voel ik mij, als kunstenaar, geaccepteerd en gewaardeerd omdat het niet gaat om commerciële doelen die behaald moeten worden of om een zo groot mogelijk bereik te scoren. Ook ervaar ik, in mijn dagelijkse leven, dezelfde moeite met communicatie en een ‘andere’ waarneming dan de meeste mensen.

In de wereld van de Outsider Art gaat het om een vorm van communicatie vanuit jezelf met de Ander.

Dit jaar wil ik me dan ook meer verdiepen in deze wereld van de Outsider Art en de manieren waarop het maken van kunst kan dienen voor creatieve zelfzorg. Want in deze snel veranderende samenleving, die vooral de focus heeft op digitalisering, vindt ik het belangrijk om me te blijven inzetten voor mijn blog-thema Leven & Kunst oftewel Levenskunst.

Fotografie: Natascha Deijmann

Ik waardeer het bijzonder dat zoveel bezoekers een kijkje nemen in mijn online studio. Bedankt!

Shalom, Natascha


Eenmaal kunstenaar, altijd kunstenaar?…omgaan met twijfels en ontmoediging

Fotografie: Natascha Deijmann

De winter is een goede periode voor zelfreflectie. Een tijd om na te denken over datgene wat ik, als kunstenaar, gezaaid heb en de vruchten die dat gegeven heeft. Ik stel mezelf vragen:

Wat heb ik tot nu toe gedaan en hoe voelde ik me daarbij?

Is het zinvol geweest om al die tijd en energie erin te steken?

Heeft datgene wat ik gedaan heb vruchten afgeworpen?

Ga ik zo door of ga ik het anders aanpakken?

Het is misschien herkenbaar voor andere kunstenaars maar ik heb gemerkt dat ik soms ontmoedigd raak door de huidige tijdgeest waarin er niet veel waardering meer lijkt te zijn voor kunst. En dan bedoel ik alle kunst die gemaakt is door mensen, niet door een computer of commercieel bedrijf voor wooninterieur…nee, ‘echte’ kunst.

Ik klaag niet maar het valt me iedere dag weer op dat veel mensen niet geïnteresseerd lijken te zijn in handgemaakte, authentieke en originele kunst. En dat vind ik echt jammer.

Fotografie: Natascha Deijmann

Ontmoediging en twijfels

Op de momenten dat ik me ontmoedigd voel, ga ik aan de slag met mijn kwasten en verf en schilder ik het van me af. Want ik ben nu eenmaal een kunstenaar en dit is de manier waarop ik met lastige emoties omga. Ik zoek de vormen en symbolen en ik kies de kleuren en structuren die mijn twijfels uitbeelden. Maar ik ga ook terug in de tijd door me verbonden te voelen met andere kunstenaars die dezelfde tegenstrijdige emoties hadden…uiteindelijk kom ik dan weer tot de conclusie:

Ik ben een kunstenaar. Dit is wie ik wil zijn. Dit is wat ik wil doen…

In deze periode van zelfreflectie onderzoek ik de aard van mijn twijfels en ontdek ik wat me dwars zit. In deze tijdgeest worden er van kunstenaars zoveel meer vaardigheden verwacht dan alleen het maken van je kunst:

Je moet jezelf (online) kunnen profileren, marketen, branden, promoten…

Je moet jezelf kunnen pitchen, verkopen, een fanbase opbouwen en volgers en likes scoren via social media…

Je moet jezelf in de kijker kunnen zetten, herkenbaar zijn voor anderen, een duidelijke eigen stijl hebben en kunst maken die mee kan rennen met de modetrends…

Fotografie: Natascha Deijmann

Het aanleren van deze vaardigheden is geen keuze die voor iedereen te maken is.

Als je, zoals ik, een kunstenaar met beperkingen bent dan zijn sommige vaardigheden geen optie…je doet dan wat je kan en probeert te accepteren wat je niet kunt doen. Dat proces van aanvaarden gaat soms gepaard met veel twijfels….is het nog zinvol wat ik doe? Wil ik dit nog?

Als kunstenaar met beperkingen heb ik vooral geleerd om door te zetten. Te volharden in datgene waarin ik geloof. Iedere dag weer doorzetten, ondanks pijn en moeite, aan het werk gaan met de doelen die ik mezelf gesteld heb. Ik mag twijfelen, ik mag ontmoedigd raken maar dat betekent niet dat ik stop met kunst maken.

Jozua 1: 9

‘ Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de Heer, je God, staat je bij.’

Kunst maken vanuit je hart

Ze zeggen wel eens dat je jezelf pas een schrijver mag noemen als je een boek gepubliceerd en verkocht hebt maar dat vind ik onzin. Of je nu schrijft, schilderijen maakt of op een andere manier kunst maakt…je mag jezelf een kunstenaar noemen. Het is namelijk geen eretitel die andere mensen je moeten geven; het geeft aan wie je bent en/of wil zijn in je hart.

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Kunst biedt een toevluchtsoord voor iedereen die bereid is om zowel hun hart als hun ogen te openen…

afbeelding van Pinterest ( http://www.montmarte.net)

Een quote kan soms precies verwoorden wat je zelf ook al dacht of voelde maar die iemand anders uitspreekt….

Kunst biedt een toevluchtsoord voor iedereen die bereid is om zowel hun hart als hun ogen te openen…

Als kunstenaar ben ik dagelijks bewust aan het kijken met mijn ogen maar ook met mijn hart. Ik kijk naar de natuur om me heen, de mensen die ik ontmoet en ik kijk ook naar mezelf…waar ben ik op mijn levenspad?

Door te fotograferen, te schilderen en gedachten en gevoelens om te zetten in korte gedichtverhaaltjes creëer ik mijn eigen toevluchtsoord waarin ik helemaal mezelf mag zijn.

Ik voel geen spanningen van andere mensen. Ik hoef me nergens ‘druk’ om te maken. Het is een manier om tot rust te komen in een wereld die heel chaotisch aanvoelt op dit moment….ik creëer mijn eigen kleine wereldje waar ik mag dromen, wensen en waarin ik een stukje hoop ervaar voor mezelf maar ook voor anderen.

De bereidheid om stil te gaan staan en te gaan kijken komt van binnenuit.

Je kunt namelijk niet ‘zien’ terwijl je in de ratrace zit en voortdurend aan het rondrennen bent.

Je kunt je hart niet openen zonder stil te gaan staan en je bewust te worden van jezelf: je emoties en je gedachten.

Ook stil worden is daarbij zinvol…pas als je zelf stil bent geworden en je zorgt voor stilte om je heen mag je beseffen: hee, waar ben ik nu eigenlijk op mijn levenspad?

Op het moment dat het maken van kunst een toevluchtsoord voor je is geworden, heb je je eigen veilige plek gecreëerd.

Een plaats waar je mag zoeken en onderzoeken maar waar je ook kunt experimenteren met nieuwe dingen. De kunst zelf helpt je om datgene wat in jou zit naar buiten te brengen via beelden, klanken en/of taal. Het is communicatie met jezelf en eventueel ook met anderen…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha