Uit de serie ‘Nine’: Faith…

Uit de serie ‘Nine’: Faith…

In deze serie abstracte & mixed media schilderijen ben ik op zoek naar de betekenis achter de tekst in Galaten 5 waarin de apostel Paulus schrijft over de ‘vruchten van de Geest’. Deze 9 vruchten zijn: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.

Dit schilderij gaat over geloof en heeft dan ook de titel Faith gekregen.

De andere schilderijen uit deze serie zijn: Love, Joy, Peace, Patience, Gentleness en Goodness

Het tegenovergestelde van geloof is ongeloof. En uit eigen ervaring weet ik dat als je ‘ongelovig’ bent, je het gewoon niet gelooft of kunt geloven. Deze mensen willen bewijs zien voordat ze zich ertoe zetten om het te gaan geloven.

‘Jezus zei tegen hem: ‘ Omdat je me gezien hebt, geloof je. Gelukkig zijn zij die niet zien en toch geloven.’

Johannes 20: 29

Maar om te kunnen geloven moet ik wel weten in Wie ik geloof….daarom ben ik, als ongelovige, in 1996 de Bijbel gaan lezen. Ik las de vertaling van het Boek (Parallelbijbel) want ik wilde wel kunnen begrijpen wat ik aan het lezen was….ik was atheïstisch opgegroeid en had nog geen kerk van binnen gezien.

Al bij het eerste boek Genesis raakte ik volkomen geïntrigeerd door de verhalen die ik las. Ik snapte heus niet alles maar kon wel moeilijke vragen stellen aan mijn beste vriend, die kerkelijk was opgegroeid. Toen ik de Bijbel uit had keek ik naar een uitzending van ‘de Verandering’ (EO) op de televisie waarin de presentator vroeg om samen te bidden. Heel spontaan ging ik ook op mijn knieën zitten en bad met hem mee. Ik gaf mijn hart aan God.

Er waren geen bliksemschichten…

De hemel ging niet open en er kwam geen donderende stem uit de hemel…

Er was geen warm gevoel van binnen waardoor de hele wereld ineens een roze bubbel werd….

Uit de serie ‘Nine’: Faith…

Na een paar dagen had ik het gevoel alsof ‘mijn ogen open gingen’. Ik zag de natuur en de mensen om me heen en ik voelde in mijn hart dat dit niet zomaar was. Ik kreeg een diep besef van Iemand die dit allemaal gemaakt had. En ik ging langzaam begrijpen dat ik, dat meisje dat zich altijd zo schaamde voor wie ze was, een gewenst mens was. Iemand had mij gemaakt naar Zijn beeld…het was goed dat ik er was, dat ik leefde.

Als vanzelf stopte ik met mijn oude leven en begon mezelf christen te noemen…ik wist wie God was en ik geloofde in Hem. Ik geloof nog steeds in Hem en dat geeft een hele specifieke vorm van innerlijke rust die ik nergens anders had kunnen vinden.

Het blijft een dagelijkse levensreis met vallen en opstaan maar ik ben nog steeds blij dat ik, 23 jaar geleden, mijn hart aan God heb (durven) geven.

‘Gelukkig jullie ogen omdat ze zien, en jullie oren omdat ze horen.’

Mattheus 13: 16

Uit de serie ‘Nine’: Faith…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Uit de serie ‘Nine’: Goodness…

Uit de serie ‘Nine’: Goodness…

In deze serie abstracte & mixed media schilderijen ben ik op zoek naar de betekenis van ‘de vruchten van de Geest’, zoals beschreven staat in het boek Galaten.

Dit schilderij heeft de titel Goodness ( Goedheid) gekregen. De andere schilderijen uit de serie zijn: Love, Joy, Peace, Patience en Gentleness.

Ik heb ontdekt dat ik ‘goedheid’ kan ervaren van andere mensen…ik ben de ontvanger van iemand die het ‘goede’ doet. Ook kan ik zelf goed doen voor anderen. Het is wel fijn als je, als ontvanger, niet vastzit aan allerlei voorwaarden; je hoeft niets terug te doen.

Als gever mag ik me dan ook bewust worden: Wil ik dit ‘goede’ doen voor de ander zonder iets terug te verwachten?

Goedheid heeft misschien ook iets te maken met de keuzes die ik maak in mijn (dagelijkse) leven…

In Jeremia 6 staat de volgende tekst:

Dit zegt de Heer:

Ga op de kruispunten staan, denk na,

kijk naar de oude wegen.

Welke weg leidt naar het goede?

Sla die in, en vindt rust.

Uit de serie ‘Nine’: Goodness…

Tijdens mijn levensreis mag ik dus de tijd nemen om na te denken over de wegen die ik bewandel. Ik mag mezelf regelmatig afvragen: doe ik nog het goede? Zit ik op de goede weg?

De Here God geeft aan dat de goede weg rust gaat geven…

Voor mezelf kom ik tot een voorzichtige conclusie dat het bij deze ‘vrucht van de Geest’ vooral gaat om je hart.

De intentie van je hart waarmee je het goede wilt doen, het goede wil denken en voelen, het goede kan en wil ontvangen dat anderen je willen geven en ook het zoeken naar de goede wegen om te bewandelen tijdens je levensreis.

Uit de serie ‘Nine’: Goodness…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Contact maken met kunst

Door de gevolgen van trauma kunnen mensen ‘op slot ‘gaan. Voor sommige mensen is het maken van kunst een essentieel middel om in verbinding te kunnen komen met datgene wat in hen verborgen is maar ook met hun sociale omgeving.

Ze zeggen wel eens “woorden schieten tekort..” en bij trauma kan dit heel beperkend werken.

Hoe breng ik de emoties die ik heb onder woorden?

Hoe kan ik de ander duidelijk maken wat er met mij aan de hand is?

Hoe kan ik zelf begrijpen wat er, binnen in mij, gewond is geraakt?

Kunst is natuurlijk leuk om naar te kijken maar is veel meer dan entertainment. Het is een wereld vol materialen, beelden, symbolen, klanken en kleuren die mensen kunnen helpen om zich weer te verbinden. Om weer een stukje vertrouwen te vinden, diep in zichzelf, om te durven delen wat er gebeurt is, wat er gebroken is en waar ze nu zijn op hun levensreis.

De kunstenaar is een mens die zich kwetsbaar op durft te stellen…in de openheid de levensvragen deelt, het zoeken naar de zin van de dingen en de gebrokenheid van de wereld communiceert in beelden, vormen, taal of muziek. De ander herkent zichzelf soms in dit verhaal en kan zodoende verbinding voelen met de kunstenaar. Het kan de ander aanzetten tot het onderzoeken van zijn/ haar eigen trauma, er zorg voor zoeken of ook het pad van de kunst te gaan bewandelen.

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Mensen die moeten leven met een gebroken lichaam of een gebroken geest kunnen soms een weg uit de levenspijn vinden door het maken van kunst. Het schilderen, het schrijven, het maken van muziek kan helend zijn en hoeft niet perse begrepen te worden door de ander. Het enige wat deze kunstenaar nodig heeft is aanvaarding van de ander:

Accepteer wie ik nu ben en laat los wie ik had kunnen zijn…of wie ik, in jouw ogen, zou moeten zijn

Vaak zijn de gevolgen van trauma blijvend…er is iets gebroken in de ziel van de mens die ernstig lijden heeft meegemaakt. Dat kleine deeltje kan niet meer functioneren zoals voorheen. Er is iets veranderd en dat kan zorgen voor meer authenticiteit.

Ik ben mens, in al mijn gebrokenheid, vol emoties, gedachten, ideeën, hoop en verlangens.

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Hoe word ik een levenskunstenaar?

Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

Een levenskunstenaar is iemand die nadenkt over het leven en over zichzelf op een eerlijke en open manier. Iemand die durft te kiezen voor een eigen manier van leven.

Althans, dit is hoe ik het ben gaan zien en waarin ik mezelf kan vinden. Want om een levenskunstenaar te kunnen worden, is er eerst een bewustwordingsproces nodig waarin ik mezelf ging afvragen:

Wie ben ik nu eigenlijk echt?

…zonder masker, zonder anderen te pleasen, zonder bang te zijn voor wat anderen van me vinden, zonder het ideaalbeeld waaraan ik moet voldoen van mezelf of van anderen, wie ben ik als niemand me ziet en ik helemaal alleen ben?

Als kunstenaar trek ik de vergelijking met het maken van een schilderij. Ik kijk naar het witte canvasdoek en vraag me af wat ik erop ga schilderen…komt het vanuit mezelf of ga ik een andere kunstenaar kopiëren? Zoek ik een interessante foto op die ik ga naschilderen of komen de ideeën helemaal vanuit mijn eigen fantasie? Vanuit mijn eigen levenservaring of mijn persoonlijke observaties?

Om erachter te komen wie ik echt ben, zal ik de ballast van me af moeten gooien en mezelf gaan zien als een leeg canvasdoek. Op een eerlijke manier naar mezelf kijken en beamen: ja, dit is wie ik nu echt ben…

Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

Ik mag zorg vragen voor de pijn en het verdriet dat in mij zit. Ik mag compassie voor mezelf voelen zonder terug te vallen in zelfmedelijden.

Ik mag ook gaan nadenken over de fouten die ik, iedere dag, weer maak. Zijn het simpelweg gewoontes die mij vasthouden of zit ik ergens anders in/aan vast?

Ik mag ook gaan opruimen…in mijzelf, in mijn huis, in mijn werk en in mijn relaties. Dat wat niet (meer) goed is voor mij kan opgeruimd worden zodat er weer ruimte komt voor andere dingen.

Zo verander ik mezelf omdat ik, de rugzak die ik meedraag op mijn levensreis, wat lichter maak.

Zelfportret

Als kunstenaar zoek ik de materialen uit waarmee ik mijn schilderij ga schilderen. Ik zoek de kleuren uit die bij mij passen (ook al is het niet wat anderen mooi vinden) en ik ga nadenken over het beeld dat ik ga maken. Na het denken ga ik aan de slag maar beloof mezelf dat dit schilderij voor mij belangrijk is….het is een reflectie van mezelf. Het is hoe ik mezelf zie.

Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

Ik denk na over alles waar ik goed in ben en alles wat een uitdaging voor me is. Ik mag besluiten om me niet meer in te zetten voor de dingen die me moeizaam afgaan…ik kan besluiten om me voortaan te focussen op de dingen waar ik goed in ben.

Ik kijk naar de wereld om me heen, de samenleving waarin ik leef. Ik vraag me af:

Wat voor invloed heeft mijn omgeving op mij?

…in hoeverre voel ik me nog vrij om de dingen te doen die ik wil, voel ik me nog vrij om een keertje niet te reageren op berichtjes van anderen, voel ik me vrij om een tijdje stil te mogen zijn…in hoeverre wordt ik geleefd door anderen, bepalen anderen mijn dag, bepalen anderen wat ik wel of niet kan doen…in hoeverre kan ik nog mezelf zijn?

Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

Op het canvasdoek beginnen de vormen duidelijker te worden en er ontstaat een beeld dat ik herken: ja, zo zie ik mezelf op dit moment.

Bij sommige zal er een chaotisch beeld ontstaan, vol kleuren en beweging. Bij anderen zal het misschien zwart-wit zijn met duidelijke kaders. Ook zullen er mensen zijn die het beeld perfect proberen te maken…het moet immers wel ‘echt’ lijken?

Het is belangrijk om te beseffen dat dit beeld vluchtig is…dit is wie ik nu ben. Over een jaar zal het zelfbeeld weer anders zijn.

Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

  • Bepaal je eigen visie op wat levenskunst is…
  • Zoek de stilte op en ga eens nadenken over jezelf zonder jezelf te veroordelen: wie ben ik nu eigenlijk echt?
  • Voel compassie voor de pijn en verdriet die je met je meedraagt. Vraag jezelf af of je hier een stukje zorg voor mag zoeken.
  • Onderzoek hoeveel energie je geeft aan datgene wat je moeizaam afgaat en in hoeverre je jouw talenten ontwikkeld.
  • Ga eens nadenken over wat opgeruimd moet worden zodat er weer meer levens-ruimte ontstaat.
  • Zet eens op een rijtje in hoeverre je omgeving ( relaties, werk, samenleving) jouw leven beïnvloed en op welke manier dit gebeurt. In hoeverre wordt je in je vrijheid beperkt? Als jij je vrijer zou voelen; wat zou je dan willen doen?
Hoe wordt ik een levenskunstenaar?

Een levenskunstenaar is iemand die nadenkt over het leven en over zichzelf op een eerlijke en open manier. Iemand die durft te kiezen voor een eigen manier van leven.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Leven vanuit aanvaarding geeft een leven vol compassie…

Leven vanuit aanvaarding geeft een leven vol compassie…

Als ik (probeer) te leven vanuit een houding van ‘aanvaarding’ dan hoeft dat niet te betekenen dat ik passief door het leven ga. Het uitgangspunt is niet dat ik geen hoop meer heb of dat ik fatalistisch geworden ben. Nee, het leven vanuit aanvaarding betekent voor mij dat ik in het heden leef.

Niet teveel met het verleden bezig ben en niet teveel op de toekomst gefocust ben…ik ben er nu, daar waar ik ben, in de omstandigheden waarin ik ben.

En in dit heden kan ik om me heen kijken naar mijn leven.

Wie ben ik nu?

Wat zijn mijn mogelijkheden?

Wat zijn mijn uitdagingen?

Ik zie mezelf als van een afstand. Soms ben ik echt aan het worstelen met het leven. Soms voel ik me tevreden met wie ik ben en wat ik dagelijks doe. Ik zie een mens die hard zijn best doet. Ik mag trots op haar zijn en soms een beetje boos op haar zijn….maar vooral mag ik ook compassie voor haar voelen. Immers, het is best moeilijk om mens te zijn in deze periode in de tijd.

Leven vanuit aanvaarding geeft een leven vol compassie…

Als ik me bewust geworden ben van alle moeite die ik doe om overeind te blijven en ik voel compassie met mezelf, dan kan ik ook beter begrijpen hoe de ander ook zo leeft. Ik kan gaan oefenen met het aanvaarden van de ander….

Wie is die ander nu?

(niet zoals hij/zij vroeger was en ook niet hoe hij/zij worden kan na allerlei ‘verbeteringen’…)

Welke mogelijkheden heeft deze persoon?

Welke uitdagingen kent deze persoon?

Ik kan van alles denken over andere mensen en misschien heb ik allerlei ideeën over hoe zij ‘beter’ zouden kunnen leven maar ik leef vanuit aanvaarding en daarmee accepteer ik de ander volledig zoals hij/ zij is.

Ik mag kijken vanaf een afstand en compassie voelen voor hem of haar. Maar ik hoef niet in te grijpen door ze te willen veranderen of door ze te helpen een ‘beter’ persoon te worden. Wie ben ik om te (ver)oordelen?

Compassie is iets anders dan mede-lijden. Ik hoef niet met iemand mee te lijden maar ik kan wel mijn empathie laten zien.

Als ik de ander kan aanvaarden, dan kan ik me ook verbinden met hem of haar. Ik zie die andere mens en ik hoor wat hij/zij zegt. Die ander is in beeld bij mij, zonder dat ik de rol van redder, hulpverlener of leraar hoef te spelen. Ik ga uit van de kracht die de ander zelf heeft.

Deze video van Brene Brown heeft een Nederlandse ondertiteling:

Er zijn ook andere woorden die het begrip compassie weergeven:

Erbarmen

Ontferming

Mededogen

Barmhartig

Het is een leerproces wat met vallen en opstaan gaat….

Ik leef vanuit aanvaarding en daarmee accepteer ik mezelf. Ik oordeel niet over mezelf. Ik veroordeel mezelf niet (meer). Ik vergeef mezelf. Ik geef wat ik kan geven.

Ik leef vanuit aanvaarding en daarmee accepteer ik de ander. Ik probeer niet te oordelen over de ander. Ik probeer de ander niet te veroordelen. Ik vergeef de ander. Ik geef de ander wat ik wil en kan geven.

Leven vanuit aanvaarding geeft een leven vol compassie…

Lukas 6: 36

‘ Wees barmhartig zoals jullie Vader barmhartig is.

Oordeel niet, dan zal er niet over je geoordeeld worden. Veroordeel niet, dan zul je niet veroordeeld worden. Vergeef, dan zal je vergeven worden. Geef, dan zal je gegeven worden; een goede, stevig aangedrukte, goed geschudde en overvolle maat zal je worden toebedeeld. Want de maat die je voor anderen gebruikt, zal ook voor jullie gebruikt worden.’

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha