Bezorgdheid is een vorm van angst…wat zegt de Bijbel erover?

Bezorgdheid is een vorm van angst…wat zegt de Bijbel erover?

Het kan je ineens besluipen…gevoelens van bezorgdheid over een bepaalde situatie. Het onzekere en machteloze gevoel kan uiteindelijk voor veel stress zorgen. Op het moment dat ik ervan uitga dat bezorgdheid een uiting van angst is, dan kan ik besluiten om die angst te delen met de Here God.

‘ Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank Hem in al uw gebeden.’

Filippenzen 4: 6

De controle los laten

Ik mag Hem vertellen wat ik op mijn hart heb en waar ik me bezorgd om maak. Tegelijkertijd mag ik ook beseffen dat ik, als mens, de toekomst niet ken…dat kan me triggeren om te proberen controle te krijgen over de situatie of over andere mensen.

‘ Wie van jullie kan zich door zorgen te maken een el aan zijn levensduur toevoegen?

Lukas 12: 25

De bezorgdheid kan me ook triggeren om weer terug te keren naar het verleden, daar waar pijn en verdriet was. Is dat ook niet iets om bang van te worden…misschien gaan we weer pijn voelen?

Maar we kunnen niet meer terug naar gisteren en morgen bestaat nog niet…we hebben alleen vandaag.

‘ Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.’

Mattheus 6: 34

Bezorgdheid is een vorm van angst…wat zegt de Bijbel erover?

Ik ben niet alleen…

Door het leven iedere dag te leven heb ik geleerd dat ik alleen (een beetje) controle over mezelf heb maar niet over andere mensen en omstandigheden. Ik ben verantwoordelijk voor mijn woorden en daden. Maar ik ben ook verantwoordelijk voor mijn eigen emoties…

Als ik me bezorgd voel dan ga ik in gebed en deel mijn zorgen, mijn angst, mijn onzekerheid. Ik weet dat ik dit niet alleen hoef door te maken…

Wees niet bang, want Ik ben bij je

vrees niet want Ik ben je God.

Ik zal je sterken, Ik zal je helpen

je steunen met Mijn onoverwinnelijke rechterhand.’

Jesaja 41: 10

Lichaam en geest

Bezorgdheid kan ook helemaal in je lichaam gaan zitten…de sluimerende angst maakt je lichaam wakker…is er gevaar? Moet er gevlucht of gevochten worden? Als dit een langere periode duurt kan bezorgdheid letterlijk pijn gaan doen in je lichaam.

De Here Jezus legt ons uit dat het juk ( figuurlijk= de last) wat we meedragen veel zwaarder is dan we, in ons eentje, kunnen dragen en Hij biedt aan om dat juk weg te doen en Zijn juk te gaan dragen.

‘ Kom naar Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal Ik jullie rust geven. Neem Mijn juk op je en leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht. ‘

Mattheus 11: 28

Soms ben je niet in staat om je bezorgdheid echt om te zetten in woorden…wat is het nu precies waar je bezorgd over bent?

Dat is niet altijd even duidelijk en dan kan bidden ook lastig worden. Ik kies er dan vaak voor om muziek op te zoeken die te maken heeft met hoe ik me voel…het meezingen brengt dan al meer duidelijkheid. Andere keren ga ik schilderen, schrijf ik een gedicht of een brief aan God. Ik zoek gewoon naar andere manieren om met Hem in contact te komen.

Tegelijkertijd mag ik ook rust vinden in Hem omdat Hij mijn hart kent zonder dat ik perse hoef te praten. Ook zonder woorden mag ik bij Hem komen…

‘ Toen ik door zorgen werd overstelpt,

was Uw troost de vreugde van mijn ziel.’

Psalm 94: 19

Bezorgdheid is een vorm van angst…wat zegt de Bijbel erover?

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Lijstjes: dankbaarheid, verlangen, beleven en gunnen…

20181010_113540

Fotografie: Natascha Deijmann

Waar ik dankbaar voor ben

Bomen om naar te kijken/ een inzicht om over na te denken/ een schilderij wat goed voelt/ een schoon huis/ fietsen langs akkers/ regen tegen de ramen/ kleine momenten van verbinding/ iemand die belt/ verse boterham met kaas/ zon in mijn atelier/ als een Bijbelvers me raakt/ Bach op de achtergrond/ vrijheid om kunst te maken/

 

Waar ik naar verlang

Warmte tussen mensen/ communiceren en alles begrijpen/ eenvoudig leven/ eten uit mijn eigen moestuin/ reizen met mijn fiets/ meer durven zwijgen/ een periode zonder crisis in ons land/ voor de eerste keer bollen planten/ gezichten kunnen herkennen/ stilte om me heen/ solidariteit in plaats van wantrouwen/ een dag zonder vragen/

20181010_113558

Fotografie: Natascha Deijmann

Wat ik graag wil beleven

Warme voeten/ praten zonder faalangst/ verf aan mijn vingers/ samen lachen/ lichaam zonder pijn/ kamperen in mijn eentje/ een pelgrimsreis maken/ me kunnen verliezen in muziek maken/ een hoofd wat stil is/ een nacht zonder wakker te worden/ mijn handen in de aarde/ een project dat af is/ een wadlooptocht maken tijdens een zonsopgang/

 

Wat ik anderen gun

Lef om te doen waar ze van dromen/ tijd om even stil te staan/ elkaar ontmoeten en echte verbinding voelen/ loslaten van angst om tekort te komen/ durven schilderen zoals ze willen/ voelen wie ze willen zijn en dat ook durven te zijn/ verwondering over de schepping/ meer stille momenten zonder beeldschermen/ niet meer te druk zijn/ experimenteren met nieuwe dingen/ rust en harmonie/

20181010_113543

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha

Ik loop niet alleen op mijn levenspad…God is bij mij

Ik loop niet alleen op mijn levenspad…Hij is bij mij

Iedere keer als er weer een grote verandering in mijn leven plaatsvindt, dan voel ik me een beetje bang. Misschien is het de spanning van het niet-weten. Want ik weet immers niet hoe mijn leven er over een tijdje uitziet?

Het gekke is dat, als er geen veranderingen zijn, ik ook niet weet hoe mijn leven er maanden later uitziet maar dat bedenk ik me, op dat soort momenten, niet…..

Een grote verandering waar ik zelf voor kies voelt natuurlijk heel anders aan dan als het mij, buiten mijn wil, overkomt. Als andere mensen besluiten nemen die impact hebben op mijn leven…in die gevallen heb ik veel moeite om de dingen te kunnen begrijpen en accepteren.

Ook dan moet ik gewoon doorlopen op mijn levenspad; ik kan niet blijven stilstaan en dat wil ik ook niet.

Ik loop niet alleen op mijn levenspad…Hij is bij mij

Sinds ik christen ben geworden heb ik veel troost en bemoediging gehaald uit de Bijbel. En juist in de periodes dat ik me een beetje bang voel, dan lees ik de psalmen van David.

Psalm 23

‘ De Heer is mijn herder,

het ontbreekt mij aan niets.

Hij laat mij rusten in groene weiden

en voert mij  naar vredig water,

Hij geeft mij nieuwe kracht

en leidt mij langs veilige paden

tot eer van Zijn naam.

Al gaat mijn weg door een donker dal,

ik vrees geen gevaar,

want U bent bij mij

Uw stok en Uw staf,

zij geven mij moed.

U nodigt mij aan tafel,

voor het oog van de vijand,

U zalft mijn hoofd met olie,

mijn beker vloeit over.

Geluk en genade volgen mij,

alle dagen van mijn leven,

ik keer terug in het huis van de Heer,

tot in lengte van dagen.

Na het lezen van deze psalm weet ik weer…het is spannend en zeker een klein beetje eng maar ik ben aan het lopen op mijn levenspad en dat hoef ik niet alleen te doen. God is daarbij. Hij geeft mij de moed om stappen te nemen die goed zijn voor mij en waardoor ik nog dichter bij Hem kan zijn.

De Heer is mijn herder en het ontbreekt mij aan niets…

Ik loop niet alleen op mijn levenspad…Hij is bij mij

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Uiteindelijk worden we allemaal een verhaal…

Uiteindelijk worden we allemaal een verhaal…

Ik kwam laatst een quote tegen op internet die bij me is blijven hangen…

‘In the end, we all become stories’

(Margaret Atwood)

Het fascineert me omdat ik zelf dagelijks in de Bijbel alle verhalen lees die voor mij zo belangrijk zijn maar voor anderen totaal niet. Ik zie de Bijbel als een boek vol waargebeurde levensverhalen, geschiedenis en lessen voor het leven en de ander ziet het als een sprookjesboek. De mensen in de Bijbel zijn allemaal een verhaal geworden.

Wat is mijn verhaal eigenlijk?

En als ik straks dood ben, hoe lezen mensen mijn verhaal dan?

1 Johannes 3: 1

‘Bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft geschonken! Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook. Dat de wereld ons niet kent, komt doordat de wereld Hem niet kent.’

Welke verhalen vertellen we zelf?

Mijn verhaal bestaat uit twee delen: voor mijn bekering ( 1971-1996) en na mijn bekering ( 1996- 2018). Dat oude leven lijkt nu heel ver weg maar is nog steeds een deel van mijn verhaal. Zonder de vergelijking met hoe het toen was, kan ik niet voelen hoe belangrijk de veranderingen zijn geweest toen ik ‘een nieuw leven’ kreeg.

Was het toen direct allemaal goed?

Absoluut niet. De ene ramp na de andere overkwam mij en mijn nieuwe geloof werd voortdurend op de proef gesteld…het enige verschil was dat ik het nu niet meer alleen hoefde te doen. God was bij mij en dat bepaalde mijn verhaal.

Er is nog 1 vriendin over uit mijn oude leven en verder is er met niemand contact meer. Mijn verhaal ging verder maar de mensen van toen herkenden me niet meer…ik was veranderd.

2 Korinthiërs 5: 17

‘Daarom ook is iemand die een met Christus is, een nieuwe schepping. Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen.’

Ezechiel 36: 26

‘Ik zal jullie een nieuw hart en een nieuwe geest geven, Ik zal je versteende hart uit je lichaam halen en je er een levend hart voor in de plaats geven.’

Hebreeën 13: 8

‘Jezus Christus blijft Dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid!’

Ik heb veel mensen begeleidt in hun stervensproces toen ik nog in de zorg werkte. Dan hoor je vaak alle verhalen over die persoon. Van familieleden, van vrienden. Het viel me dan op hoeveel verschillende verhalen je hoorde; iedereen had zijn eigen verhaal over de man/ vrouw die ging sterven.

Verhalen vol vreugde, mooie herinneringen of verhalen vol pijn en afwijzing. Het verhaal wat over je verteld wordt als je gestorven bent, kan nogal eens verschillen met hoe je zelf je levensverhaal zou vertellen.

‘In the end, we all become stories’

Uiteindelijk worden we allemaal een verhaal…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

3 redenen om niet ontmoedigd te raken door kunst van andere kunstenaars…

IMG_4716 (2)
Fotografie: Natascha Deijmann

Regelmatig hoor of lees ik dat mensen het leuk vinden om, via social media, naar de kunst van andere kunstenaars te kijken maar dat het ze tegelijkertijd kan ontmoedigen. Het idee ontstaat dan anderen altijd beter zijn, leuker zijn, creatiever zijn….het kan mensen zo ontmoedigen dat ze maar helemaal niet meer gaan schilderen of tekenen.

Ik zie dit als een onderdeel van de ‘tijdgeest’ en als onvermijdelijk in een wereld die gedomineerd wordt door social media waarbij iedereen kan kijken naar het leven van anderen. Zelf heb ik daarom bewuste keuzes gemaakt over welke social media ik wel en niet wil gebruiken. Die keuze is gebaseerd op persoonlijke voorkeur met als basis:

Ik ben vrij om te kiezen. Ik hoef niet mee te doen….

Daarom wil ik deze groep mensen bemoedigen met mijn 3 redenen om niet ontmoedigd te raken van de kunst van andere kunstenaars:

Reden 1: Ga gewoon lekker je eigen gang!

Qua social media gebruik ik WordPress voor deze blog en maak verder alleen gebruik van Pinterest en Tumblr om mijn kunst te delen met anderen. Ik ga daarin gewoon lekker mijn eigen gang want ik vindt het belangrijker dat ik zelf zinvol bezig ben dan dat ik me depri ga voelen als ik andere mensen ‘bekijk’.

Daarbij is het wel essentieel dat ik voor mezelf bepaald heb wat mijn leven zinvol maakt.

Voor mij is het communiceren via kunst, de beeldtaal, erg belangrijk. Daarnaast vindt ik het belangrijk om aan andere mensen te laten zien hoe helend het kan zijn om kunst te maken. 

Reden 2: Ga uit van het experiment…je geeft jezelf zo ruimte voor talentontwikkeling

Als kunstenaar ga ik ervan uit dat alles wat ik maak experimenteel is zodat ik, tijdens het werken, van gedachten kan veranderen. Als ik start met een bepaald idee in mijn hoofd dan geef ik mezelf toestemming om dat idee, tijdens het schilderen, los te laten.

Op het moment dat ik onzeker wordt van het schilderij dan doe ik iets rigoureus….ik ga erover heen met witte gesso en start helemaal opnieuw!

Ik heb namelijk geen zin om over mijn eigen werk te twijfelen en te zeuren. Ik wil me er goed bij voelen en als dat niet zo is, dan geeft mijn keuze voor het experiment mij toestemming om dat idee in mijn hoofd los te laten.

  • Als ik niet experimenteer, kan ik ook niet ontdekken wat mij ligt en wat mij niet ligt aan materialen en technieken.
  • Als ik niet experimenteer, kan ik ook niet ontdekken welke vorm van kunst, welke inhoud en welke beeldtaal bij mij past.

Reden 3: Kijken naar de kunstenaarspraktijk van andere mensen kan heel inspirerend zijn…maar zorg dat je de focus op je eigen werk blijft houden.

Het kan heel ontmoedigend zijn als je jezelf vergelijkt met anderen: hoe ver ze al zijn in hun maakproces, hoeveel geld ze verdienen met de verkoop van hun kunst, hoe leuk hun atelier is en waarom ziet hun leven er op die video veel aantrekkelijker uit dan die van mij?

Ik vergelijk mezelf niet met anderen omdat ik denk dat dit geen enkele zin heeft.

Mijn levenspad is zo uniek dat vergelijking gewoon niet opgaat. Het levenspad van de anderen is ook uniek…en dat is juist interessant. Ik kan inspiratie opdoen maar hoef ze niet te kopiëren. Ik kan wel van ze leren en daardoor zelf groeien in mijn ontwikkeling.

Ik ga uit van mijn eigen uitdagingen en beperkingen. Ik ga uit van mijn eigen levensvisie en levensbeschouwing. Mijn emoties ( en de manier waarop ik die wel/niet kan uiten) zijn van mij. De manier waarop ik naar mijn omgeving kijk, hoe ik ruik, hoe ik voel, hoe ik proef en wat ik hoor is uniek. Dat verwerk ik in mijn beeldtaal.

Daarom zijn mijn schilderijen en gedichten helemaal vanuit mezelf gemaakt. En daar neem ik verantwoordelijkheid voor.

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha