Lijstjes: dankbaarheid, verlangen, beleven en gunnen…

20181010_113540

Fotografie: Natascha Deijmann

Waar ik dankbaar voor ben

Bomen om naar te kijken/ een inzicht om over na te denken/ een schilderij wat goed voelt/ een schoon huis/ fietsen langs akkers/ regen tegen de ramen/ kleine momenten van verbinding/ iemand die belt/ verse boterham met kaas/ zon in mijn atelier/ als een Bijbelvers me raakt/ Bach op de achtergrond/ vrijheid om kunst te maken/

 

Waar ik naar verlang

Warmte tussen mensen/ communiceren en alles begrijpen/ eenvoudig leven/ eten uit mijn eigen moestuin/ reizen met mijn fiets/ meer durven zwijgen/ een periode zonder crisis in ons land/ voor de eerste keer bollen planten/ gezichten kunnen herkennen/ stilte om me heen/ solidariteit in plaats van wantrouwen/ een dag zonder vragen/

20181010_113558

Fotografie: Natascha Deijmann

Wat ik graag wil beleven

Warme voeten/ praten zonder faalangst/ verf aan mijn vingers/ samen lachen/ lichaam zonder pijn/ kamperen in mijn eentje/ een pelgrimsreis maken/ me kunnen verliezen in muziek maken/ een hoofd wat stil is/ een nacht zonder wakker te worden/ mijn handen in de aarde/ een project dat af is/ een wadlooptocht maken tijdens een zonsopgang/

 

Wat ik anderen gun

Lef om te doen waar ze van dromen/ tijd om even stil te staan/ elkaar ontmoeten en echte verbinding voelen/ loslaten van angst om tekort te komen/ durven schilderen zoals ze willen/ voelen wie ze willen zijn en dat ook durven te zijn/ verwondering over de schepping/ meer stille momenten zonder beeldschermen/ niet meer te druk zijn/ experimenteren met nieuwe dingen/ rust en harmonie/

20181010_113543

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha

Uiteindelijk worden we allemaal een verhaal…

Uiteindelijk worden we allemaal een verhaal…

Ik kwam laatst een quote tegen op internet die bij me is blijven hangen…

‘In the end, we all become stories’

(Margaret Atwood)

Het fascineert me omdat ik zelf dagelijks in de Bijbel alle verhalen lees die voor mij zo belangrijk zijn maar voor anderen totaal niet. Ik zie de Bijbel als een boek vol waargebeurde levensverhalen, geschiedenis en lessen voor het leven en de ander ziet het als een sprookjesboek. De mensen in de Bijbel zijn allemaal een verhaal geworden.

Wat is mijn verhaal eigenlijk?

En als ik straks dood ben, hoe lezen mensen mijn verhaal dan?

1 Johannes 3: 1

‘Bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft geschonken! Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook. Dat de wereld ons niet kent, komt doordat de wereld Hem niet kent.’

Welke verhalen vertellen we zelf?

Mijn verhaal bestaat uit twee delen: voor mijn bekering ( 1971-1996) en na mijn bekering ( 1996- 2018). Dat oude leven lijkt nu heel ver weg maar is nog steeds een deel van mijn verhaal. Zonder de vergelijking met hoe het toen was, kan ik niet voelen hoe belangrijk de veranderingen zijn geweest toen ik ‘een nieuw leven’ kreeg.

Was het toen direct allemaal goed?

Absoluut niet. De ene ramp na de andere overkwam mij en mijn nieuwe geloof werd voortdurend op de proef gesteld…het enige verschil was dat ik het nu niet meer alleen hoefde te doen. God was bij mij en dat bepaalde mijn verhaal.

Er is nog 1 vriendin over uit mijn oude leven en verder is er met niemand contact meer. Mijn verhaal ging verder maar de mensen van toen herkenden me niet meer…ik was veranderd.

2 Korinthiërs 5: 17

‘Daarom ook is iemand die een met Christus is, een nieuwe schepping. Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen.’

Ezechiel 36: 26

‘Ik zal jullie een nieuw hart en een nieuwe geest geven, Ik zal je versteende hart uit je lichaam halen en je er een levend hart voor in de plaats geven.’

Hebreeën 13: 8

‘Jezus Christus blijft Dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid!’

Ik heb veel mensen begeleidt in hun stervensproces toen ik nog in de zorg werkte. Dan hoor je vaak alle verhalen over die persoon. Van familieleden, van vrienden. Het viel me dan op hoeveel verschillende verhalen je hoorde; iedereen had zijn eigen verhaal over de man/ vrouw die ging sterven.

Verhalen vol vreugde, mooie herinneringen of verhalen vol pijn en afwijzing. Het verhaal wat over je verteld wordt als je gestorven bent, kan nogal eens verschillen met hoe je zelf je levensverhaal zou vertellen.

‘In the end, we all become stories’

Uiteindelijk worden we allemaal een verhaal…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

3 redenen om niet ontmoedigd te raken door kunst van andere kunstenaars…

IMG_4716 (2)
Fotografie: Natascha Deijmann

Regelmatig hoor of lees ik dat mensen het leuk vinden om, via social media, naar de kunst van andere kunstenaars te kijken maar dat het ze tegelijkertijd kan ontmoedigen. Het idee ontstaat dan anderen altijd beter zijn, leuker zijn, creatiever zijn….het kan mensen zo ontmoedigen dat ze maar helemaal niet meer gaan schilderen of tekenen.

Ik zie dit als een onderdeel van de ‘tijdgeest’ en als onvermijdelijk in een wereld die gedomineerd wordt door social media waarbij iedereen kan kijken naar het leven van anderen. Zelf heb ik daarom bewuste keuzes gemaakt over welke social media ik wel en niet wil gebruiken. Die keuze is gebaseerd op persoonlijke voorkeur met als basis:

Ik ben vrij om te kiezen. Ik hoef niet mee te doen….

Daarom wil ik deze groep mensen bemoedigen met mijn 3 redenen om niet ontmoedigd te raken van de kunst van andere kunstenaars:

Reden 1: Ga gewoon lekker je eigen gang!

Qua social media gebruik ik WordPress voor deze blog en maak verder alleen gebruik van Pinterest en Tumblr om mijn kunst te delen met anderen. Ik ga daarin gewoon lekker mijn eigen gang want ik vindt het belangrijker dat ik zelf zinvol bezig ben dan dat ik me depri ga voelen als ik andere mensen ‘bekijk’.

Daarbij is het wel essentieel dat ik voor mezelf bepaald heb wat mijn leven zinvol maakt.

Voor mij is het communiceren via kunst, de beeldtaal, erg belangrijk. Daarnaast vindt ik het belangrijk om aan andere mensen te laten zien hoe helend het kan zijn om kunst te maken. 

Reden 2: Ga uit van het experiment…je geeft jezelf zo ruimte voor talentontwikkeling

Als kunstenaar ga ik ervan uit dat alles wat ik maak experimenteel is zodat ik, tijdens het werken, van gedachten kan veranderen. Als ik start met een bepaald idee in mijn hoofd dan geef ik mezelf toestemming om dat idee, tijdens het schilderen, los te laten.

Op het moment dat ik onzeker wordt van het schilderij dan doe ik iets rigoureus….ik ga erover heen met witte gesso en start helemaal opnieuw!

Ik heb namelijk geen zin om over mijn eigen werk te twijfelen en te zeuren. Ik wil me er goed bij voelen en als dat niet zo is, dan geeft mijn keuze voor het experiment mij toestemming om dat idee in mijn hoofd los te laten.

  • Als ik niet experimenteer, kan ik ook niet ontdekken wat mij ligt en wat mij niet ligt aan materialen en technieken.
  • Als ik niet experimenteer, kan ik ook niet ontdekken welke vorm van kunst, welke inhoud en welke beeldtaal bij mij past.

Reden 3: Kijken naar de kunstenaarspraktijk van andere mensen kan heel inspirerend zijn…maar zorg dat je de focus op je eigen werk blijft houden.

Het kan heel ontmoedigend zijn als je jezelf vergelijkt met anderen: hoe ver ze al zijn in hun maakproces, hoeveel geld ze verdienen met de verkoop van hun kunst, hoe leuk hun atelier is en waarom ziet hun leven er op die video veel aantrekkelijker uit dan die van mij?

Ik vergelijk mezelf niet met anderen omdat ik denk dat dit geen enkele zin heeft.

Mijn levenspad is zo uniek dat vergelijking gewoon niet opgaat. Het levenspad van de anderen is ook uniek…en dat is juist interessant. Ik kan inspiratie opdoen maar hoef ze niet te kopiëren. Ik kan wel van ze leren en daardoor zelf groeien in mijn ontwikkeling.

Ik ga uit van mijn eigen uitdagingen en beperkingen. Ik ga uit van mijn eigen levensvisie en levensbeschouwing. Mijn emoties ( en de manier waarop ik die wel/niet kan uiten) zijn van mij. De manier waarop ik naar mijn omgeving kijk, hoe ik ruik, hoe ik voel, hoe ik proef en wat ik hoor is uniek. Dat verwerk ik in mijn beeldtaal.

Daarom zijn mijn schilderijen en gedichten helemaal vanuit mezelf gemaakt. En daar neem ik verantwoordelijkheid voor.

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha

Stil worden…meer dan alleen rust nemen

Stil worden…meer dan alleen rust nemen

Heb jij ook wel eens het gevoel dat jij je teveel aanpast aan de sociale omgeving om je heen? Thuis en op je werk…zodra je in aanraking komt met een ander mens gaat er een soort knop aan: doe, wees, ben…..aardig, sociaal, lief, vriendelijk, empathisch enz.  En dat gaat gepaard met een groot aantal scripts van gedrag. Regels die toegepast moeten worden van wat je wel en niet doet. Ongewenst gedrag ‘mag’ niet naar buiten komen en kwetsbaarheid is alleen voor jezelf.

David zegt in Psalm 131 het volgende….

‘ Heer, niet trots is mijn hart,

niet hoogmoedig mijn blik,

ik zoek niet wat te groot is

voor mij en te hoog gegrepen.

Nee, ik ben stil geworden,

ik heb mijn ziel tot rust gebracht.

Als een kind op de arm van zijn moeder

als een kind is mijn ziel in mij.

Israël, hoop op de Heer

van nu tot in eeuwigheid.’

David zingt dit misschien uit verlangen naar rust. Rust om te mogen zijn wie hij is zonder dat hij daarvoor allerlei gewenst gedrag moet laten zien. Het stil mogen zijn is een besluit geworden waarbij hij ook besluit dat hij goed moet zorgen voor zijn ziel.

Ik denk dat mijn ziel datgene in mij is wat maakt dat ik Natascha ben….de enige Natascha zoals alleen ik er ben. Dat unieke stukje wat de Here God in mij gelegd heeft met alle eigenschappen die hij nodig vond voor mij. Gaven en talenten, karakter en mijn manier van waarnemen…het vormt het kader voor mijn ziel. Met mijn ziel maak ik ook verbinding met de Here God. Ik ontmoet Hem met hart en ziel. Ik verlang naar Hem met hart en ziel. Ik denk dat ik, net als David, beter voor mijn ziel moet gaan zorgen.

Stil worden…meer dan alleen rust nemen

Petrus schrijft in zijn eerste brief:

‘ Eerst dwaalde u als schapen, nu bent u teruggekeerd naar hem die de herder is, naar Hem die uw ziel behoedt.’

Ik mag er dan ook vanuit gaan dat de Here God ook zorg heeft voor mijn ziel. Aan mij is het dan om stil te worden…minder praten, minder kletsen, minder ‘leuk meedoen’, minder bang zijn om wat anderen van mij denken als ik niet dit/ dat doe…

Stil worden om Gods stem te kunnen verstaan in alle lawaai van deze chaotische wereld.

David zegt ook dat hij niet wil zoeken wat te groot is en te hoog gegrepen is voor hem.

Dat is best moeilijk als je meer naar buiten gericht leeft dan naar binnen. Maar op het moment dat ik stil wordt en mijn eigen ziel onderzoek, dan is het misschien mogelijk om te ontdekken wat voor mij ‘niet te groot’ is. Omdat ik niet langer streeft naar wat ‘te hoog gegrepen is’, zal ik veel dichter bij mezelf kunnen blijven….

Als kunstenaar kan ik niet anders dan dicht bij mezelf blijven aangezien ik mijn leven verwoord in beeldtaal. Het verlangen om stiller te mogen zijn…Nu heb ik ontdekt dat ik van niemand permissie nodig heb. Het begint tot mij door te dringen dat ik zelf dit besluit moet maken, onafhankelijk van de mensen om me heen. Ik mag stil worden omdat ik dat wil.

‘ Nee, ik ben stil geworden’, zegt David ‘ Ik heb mijn ziel tot rust gebracht’.

Stil worden…meer dan alleen rust nemen

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Hoe ga jij om met je levenstijd?

IMG_5300
Hoe ga jij om met je levenstijd?

Tijd

Is het niet zo dat we denken dat we alle tijd hebben? Dat we denken nog genoeg tijd te hebben? Dat we tegen elkaar zeggen dat er nog voldoende tijd is?

Is het niet zo dat we er soms achter komen dat we te laat zijn? Dat de tijd voorbij is? En dat we tegen elkaar moeten zeggen: was er maar meer tijd geweest?

Als kind gaat de tijd zo langzaam…wachtend in de klas totdat je weer mag gaan spelen, naar buiten mag gaan en je weer in je eigen wereld tot leven komt.

Als jongere gaat de tijd nog steeds zo langzaam! Het duurt zo lang voordat je 18 jaar bent en jij je eigen beslissingen mag nemen. Lekker doen wat je zelf wilt.

Als volwassenen gaat de tijd steeds sneller…het leven sjeest voorbij. Waar blijven de dagen? Je hebt geen tijd meer voor jezelf, er is geen me-time. Er is geen kwaliteit-tijd. Er is te weinig tijd om alles goed te kunnen doen en dat wil je nu juist zo graag. De tijd vliegt voorbij en soms weet je niet eens meer wat voor dag het is.

Als oudere gaat de tijd weer langzamer. Je voelt soms de minuten wegtikken op de klok. Tik tak, tik tak. Je gaat je tijd nemen en hoeft niet meer te haasten. Je gaat genieten van je tijd en alle boeken lezen die je had willen lezen…je hebt er nu de tijd voor. En soms zit je te wachten tot het tijd is. Tot je tijd komt. Tot Vadertje Tijd er een einde aan gaat breien.

IMG_5302
Hoe ga jij om met je levenstijd?

Tijd is tijd. Het is eeuwigdurend in ons hoofd en toch hebben we er soms veel te weinig van en soms veel te veel. Tijd kan ons blij maken ( Joepi, het is bijna zover!) en soms intens verdrietig ( waarom komt er niemand bij me langs en hebben ze het allemaal te druk) en soms gewoon ziek omdat je teveel doet in te weinig tijd. Het is vanuit jouw perceptie bekeken hoe de tijd aanvoelt. Het is jouw visie op tijd die bepaald hoe je leeft en wat je met je leven doet. Is tijd belangrijk voor je? Betekent tijd niets meer voor je? Of iets er tussen in?

In de natuur merk je dat de tijd voorbij gaat aan het opgaan en neergaan van de zon en de maan. Het wordt licht en dan weer donker. Een gegeven waar je aan gewend bent. Het wordt lente, zomer, herfst en winter. De cyclus van het leven is inherent aan onze groei van baby naar ouder en wijzer mens. Bewust met je tijd om gaan kan je leven meerwaarde geven. Bedenk aan wie je jouw tijd geeft: aan je baas, je kind of je dure auto. Waar leef je voor? Bewust met je tijd om gaan geeft verdieping in je relaties: heb je de tijd om echt te luisteren naar die ander? Heb je de rust om echt stil te worden en te luisteren naar jezelf?

IMG_5297
Fotografie: Natascha Deijmann

Tijd is tijd. Het is maar net hoe jij met je levenstijd omgaat.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

  • Deze schilderijen komen uit de serie ‘Solo…Creation in patterns’. Neem eens een kijkje op http://www.kunstinzicht.nl om meer te zien van de kunst die ik maak!