Een gezicht in scherven…een abstract zelfportret

IMG_5428
Fotografie: Natascha Deijmann

Een paar weken geleden is mijn kelder onder water gelopen waardoor ik al mijn schilderijen naar boven moest tillen…goed moment om alles weer eens te bekijken!

Ik kwam een van mijn eerste schilderijen tegen uit mijn eerste serie ‘Fragmented’. Het was vlak nadat er was vastgesteld dat ik autistisch ben en ik heb hierin de emoties verwerkt in beeldtaal.

Het stelt een persoon voor, een gezicht, wat in scherven uit elkaar valt. Een masker wat ik zolang had gedragen om te verbergen hoe anders ik was dan de mensen om me heen…

Het is gemaakt op canvasdoek met acrylverf en papier. De foto laat niet goed zien hoe intens de kleuren zijn maar het blauw en oranje vormen een interessante kleurcombinatie die ik heel mooi vind.

Binnenkort zal ik dit schilderij te koop zetten op http://www.kunstinzicht.nl maar nu nog even niet….ik wil nog even genieten van dit schilderij omdat het me laat zien dat ik, nu 3 jaar later, heb leren leven zonder masker.

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Gedicht: Heb ik nog een toekomst?

Gedicht: Heb ik nog een toekomst?

Heb ik nog een toekomst?

Je bent op zoek

probeert een weg te vinden in het doolhof dat leven heet

zoekend naar wie je bent

je identiteit kwijt geraakt

gevormd door het verleden, het heden.

Bang…heb ik een toekomst?

zij hebben jou pijn gedaan

lichamelijk

geestelijk

wat van jou was, was van hen

heb je nog wel een toekomst?

Dat veilige plekje, diep in jezelf

wat ieder kind bewaard

is gebroken

verbroken als een bloem wiens steel is geknakt.

Je bent moe

vermoeid door het zoeken naar jouw weg

het pad leidt je door het doolhof

dat leven heet

zoekend naar wie je eigenlijk bent

ben je jezelf of speel je je rol?

Je identiteit gevormd door het verleden

geeft je pijn in het heden

ook al hebben ze jou kwaad gedaan

lichamelijk en geestelijk

wat van hen was is nu van jou.

Zoek je veilige plekje op

probeer het weer te helen

ja, er is toekomst voor jou.

Gedicht: Heb ik nog een toekomst?

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Het dragen van een ‘masker’ als overlevingsstrategie…

20170528_125033

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Een tijdje geleden was ik in het Singer museum in Laren om de tentoonstelling Cuban Art Now te bezoeken.

Ik kwam daar de maskers van Eduardo Ponjuan tegen die me deden denken aan het ‘masker’ wat ik, als ongediagnosticeerde autistische vrouw, lang heb moeten dragen om te verbergen hoe afwijkend ik me voelde ten opzichte van de mensen om me heen. Ik wist immers al vanaf hele jonge leeftijd dat ik anders was. Daar werd ik ook op aangesproken, op gecorrigeerd, voor gepest en door buitengesloten. Gaandeweg leerde ik dat het dragen van een soort masker er in ieder geval voor zorgde dat ik minder opviel in groepssituaties zoals in het gezin, op school en later ook op het werk.

20170528_125025

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Het dragen van een masker maakte mij somber en verdrietig

Iedere dag voel je dat je niet jezelf kan/ mag zijn. Ik durfde het ook niet want ik wist niet wat er met me aan de hand was…was ik gek? Waarom was ik zo anders dan de anderen?

Het dragen van het masker is iets wat langzaam groeit, een proces dat zich opbouwt in allerlei strategieën op het gebied van communicatie:

  • Een groot deel van de tijd deed ik me ‘dommer‘ voor dan ik ben. Ik gebruikte geen moeilijke woorden en deed net alsof ik er niets van snapte zodat ik geen bedreiging vormde voor de kinderen met wie ik omging. Slechte schoolrapporten waren minder belangrijk voor me dan zorgen dat ik niet gepest werd op school.
  • Ik stelde heel veel vragen aan de ander onder het mom van ‘interesse’ terwijl ik heel vaak helemaal geen interesse had in hun leven…de dingen die andere vrouwen deden vond ik helemaal niet boeiend! Shoppen, allerlei tv programma’s, tijdschriften, muziek, uitgaan e.d. Ik zorgde er voor dat ik kon meepraten…
  • Ik zorgde ervoor dat ik veel ‘meekletste’ met de andere meisjes/ vrouwen zodat het niet zou opvallen dat ik eigenlijk helemaal geen zin had om te praten. Stil zijn, verlegen zijn waren eigenschappen die ( in mijn sociale omgeving) niet werden gewaardeerd. Na zulke sociale situaties was ik doodmoe en had ik een hekel aan mezelf…wat een domme praatjes!
  • Ik deed niets waarmee ik kon opvallen en verborg mijn talenten op het gebied van creativiteit en het maken van kunst…ik zorgde ervoor zo min mogelijk ‘in beeld’ te zijn bij anderen.

20170528_125040

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Ik ben anders en dat is oké

In 2015 hoorde ik, op 44-jarige leeftijd, dat ik autistisch ben. Wat een opluchting! Ik mocht mijn ‘masker’ laten vallen en dat heb ik dan ook vrij abrupt gedaan. Ik ben vanaf dat moment iedere dag mezelf geweest en dat blijft ook zo. Het gevolg was dat ik kunstenaar ben geworden en mijn werk in de zorg beëindigd heb; dat hoorde bij mijn oude leven.

Toch moest ik wel door een leerproces heen waarin ik leerde om me kwetsbaar op te stellen zonder bang te zijn voor andere mensen en om met compassie naar anderen en mezelf te kijken.

Ik ben anders maar niet minder. Ik ben anders en dat is oké. Ik ben anders en ik aanvaard dat jij dat niet begrijpt. Ik ben anders en ik ben precies degene die ik wil zijn.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha