‘De glazen wand’…een gedichtenbundel over autisme en alleen-zijn (gratis PDF)

20180825_093334
‘De glazen wand’…nieuwe gedichtenbundel over autisme & alleen-zijn (gratis PDF)

Deze gedichtenbundel gaat over het kerngevoel wat ik, vanuit autisme, met me mee draag….een diepe en intense beleving van alleen-zijn.

Soms is dit fijn omdat ik me, in mijn eentje, geen autist voel. Immers, autisme uit zich vooral in het contact met anderen. Zelf ervaar ik mijn wereld als normaal…

Vaak is het niet fijn omdat ik niet wil kiezen voor isolement…ik leef in een wereld met andere mensen die ik niet kan vermijden. Tegelijkertijd confronteert deze wereld mij voortdurend met mijn autisme…men ziet mij als degene die niet normaal is.

Het gevoel achter een glazen wand te leven is universeel bij mensen in het autisme-spectrum…ik wil er graag bij horen maar het lukt me niet.

Ik zie jou maar jij ziet mij niet….

Ik word niet verstaan en kan me niet verstaanbaar maken….

‘De glazen wand’ staat voor het intense gevoel van alleen-zijn in een wereld die geen rekening houdt met autisme.

Je kunt de gedichtenbundel gratis downloaden als PDF:

Autimiteit….een gedichtenbundel over Autisme en Liefde (gratis PDF)

Autimiteit…een gedichtenbundel over Autisme & Liefde (gratis PDF)

Ik schrijf al meer dan 20 jaar mijn emoties in dichtvorm van me af…soms om het voor mezelf uit te puzzelen maar ook om met de ander te communiceren of om emoties te delen die ik ze niet verbaal kan vertellen.

Verleden jaar had ik het plan om een aantal van deze gedichten zelf uit te geven maar het is er niet van gekomen…nu publiceer ik ze dan via deze website in een PDF onder de titel: AUTIMITEIT.

Deze gedichten gaan over de wederzijdse frustratie die mensen kunnen voelen in een liefdesrelatie waarbij de een vanuit autisme leeft en de ander een neurotypisch mens is d.w.z. niet autistisch is. Maar het gaat ook over het zoeken naar manieren om elkaars liefde wel te herkennen, erkennen, vinden en vasthouden….

Of dat nu gaat over ouders en kinderen, broers en zussen of mensen in een liefdesrelatie…het gevoel elkaar niet te kunnen ‘verstaan’ roept veel emoties op waarbij de perceptie is dat dit vooral door de autist veroorzaakt wordt onder de noemer ‘gebrek aan emotionele wederkerigheid’.

Vanuit mijn eigen belevingswereld kan ik vertellen dat ik ook regelmatig het idee heb dat de ander niet emotioneel wederkerig is naar mij. Ik zie dat niet als bewust en expres maar als een natuurlijk gevolg van neurodiversiteit of…we zijn nu eenmaal niet hetzelfde en spreken echt een andere taal.

Autimiteit…een gedichtenbundel over Autisme & Liefde (gratis PDF)

Met het delen van deze gedichtenbundel wil ik iedereen dan ook bemoedigen om door te gaan met het zoeken naar manieren om elkaars taal te leren. 

Net zoals een Zweed en een Chinees moeten zoeken naar een manier om in de Engelse taal te kunnen samen-zijn zal in een relatie met een autist/ niet-autist gezocht moeten worden naar een variant op een andere, gezamenlijke taal.

In een wereld die steeds sneller gaat en vaak onveilig aanvoelt is het juist belangrijk om elkaar te blijven liefhebben en elkaar vast te houden vanuit de liefde.

Autimiteit…een gedichtenbundel over Autisme & Liefde (gratis PDF)

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Het dragen van een ‘masker’ als overlevingsstrategie…

20170528_125033

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Een tijdje geleden was ik in het Singer museum in Laren om de tentoonstelling Cuban Art Now te bezoeken.

Ik kwam daar de maskers van Eduardo Ponjuan tegen die me deden denken aan het ‘masker’ wat ik, als ongediagnosticeerde autistische vrouw, lang heb moeten dragen om te verbergen hoe afwijkend ik me voelde ten opzichte van de mensen om me heen. Ik wist immers al vanaf hele jonge leeftijd dat ik anders was. Daar werd ik ook op aangesproken, op gecorrigeerd, voor gepest en door buitengesloten. Gaandeweg leerde ik dat het dragen van een soort masker er in ieder geval voor zorgde dat ik minder opviel in groepssituaties zoals in het gezin, op school en later ook op het werk.

20170528_125025

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Het dragen van een masker maakte mij somber en verdrietig

Iedere dag voel je dat je niet jezelf kan/ mag zijn. Ik durfde het ook niet want ik wist niet wat er met me aan de hand was…was ik gek? Waarom was ik zo anders dan de anderen?

Het dragen van het masker is iets wat langzaam groeit, een proces dat zich opbouwt in allerlei strategieën op het gebied van communicatie:

  • Een groot deel van de tijd deed ik me ‘dommer‘ voor dan ik ben. Ik gebruikte geen moeilijke woorden en deed net alsof ik er niets van snapte zodat ik geen bedreiging vormde voor de kinderen met wie ik omging. Slechte schoolrapporten waren minder belangrijk voor me dan zorgen dat ik niet gepest werd op school.
  • Ik stelde heel veel vragen aan de ander onder het mom van ‘interesse’ terwijl ik heel vaak helemaal geen interesse had in hun leven…de dingen die andere vrouwen deden vond ik helemaal niet boeiend! Shoppen, allerlei tv programma’s, tijdschriften, muziek, uitgaan e.d. Ik zorgde er voor dat ik kon meepraten…
  • Ik zorgde ervoor dat ik veel ‘meekletste’ met de andere meisjes/ vrouwen zodat het niet zou opvallen dat ik eigenlijk helemaal geen zin had om te praten. Stil zijn, verlegen zijn waren eigenschappen die ( in mijn sociale omgeving) niet werden gewaardeerd. Na zulke sociale situaties was ik doodmoe en had ik een hekel aan mezelf…wat een domme praatjes!
  • Ik deed niets waarmee ik kon opvallen en verborg mijn talenten op het gebied van creativiteit en het maken van kunst…ik zorgde ervoor zo min mogelijk ‘in beeld’ te zijn bij anderen.

20170528_125040

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Ik ben anders en dat is oké

In 2015 hoorde ik, op 44-jarige leeftijd, dat ik autistisch ben. Wat een opluchting! Ik mocht mijn ‘masker’ laten vallen en dat heb ik dan ook vrij abrupt gedaan. Ik ben vanaf dat moment iedere dag mezelf geweest en dat blijft ook zo. Het gevolg was dat ik kunstenaar ben geworden en mijn werk in de zorg beëindigd heb; dat hoorde bij mijn oude leven.

Toch moest ik wel door een leerproces heen waarin ik leerde om me kwetsbaar op te stellen zonder bang te zijn voor andere mensen en om met compassie naar anderen en mezelf te kijken.

Ik ben anders maar niet minder. Ik ben anders en dat is oké. Ik ben anders en ik aanvaard dat jij dat niet begrijpt. Ik ben anders en ik ben precies degene die ik wil zijn.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Gedicht: Als ik je leer kennen…

Gedicht: Als ik je leer kennen…

Als ik je leer kennen

Soms leer ik iemand kennen

waarvan ik weet

jij wilt mij gebruiken

niet perse misbruiken

maar je hebt me ergens voor nodig…

Misschien moet ik je computer maken of op je kat passen als jij op vakantie gaat, vraag je mij om advies, moet ik je geld lenen of wil je dat ik naar je luister en heb je liever niet dat ik wat terug zeg.

Soms leer ik iemand kennen

en ben verbaasd: zie jij mij staan?

ik word er een beetje nerveus van want ik ben immers meestal alleen

niet perse eenzaam

maar dan laat ik je toch dichtbij komen

tot je me niet meer nodig hebt.

Gedicht: Als ik je leer kennen…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha