Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Contact maken met kunst

Door de gevolgen van trauma kunnen mensen ‘op slot ‘gaan. Voor sommige mensen is het maken van kunst een essentieel middel om in verbinding te kunnen komen met datgene wat in hen verborgen is maar ook met hun sociale omgeving.

Ze zeggen wel eens “woorden schieten tekort..” en bij trauma kan dit heel beperkend werken.

Hoe breng ik de emoties die ik heb onder woorden?

Hoe kan ik de ander duidelijk maken wat er met mij aan de hand is?

Hoe kan ik zelf begrijpen wat er, binnen in mij, gewond is geraakt?

Kunst is natuurlijk leuk om naar te kijken maar is veel meer dan entertainment. Het is een wereld vol materialen, beelden, symbolen, klanken en kleuren die mensen kunnen helpen om zich weer te verbinden. Om weer een stukje vertrouwen te vinden, diep in zichzelf, om te durven delen wat er gebeurt is, wat er gebroken is en waar ze nu zijn op hun levensreis.

De kunstenaar is een mens die zich kwetsbaar op durft te stellen…in de openheid de levensvragen deelt, het zoeken naar de zin van de dingen en de gebrokenheid van de wereld communiceert in beelden, vormen, taal of muziek. De ander herkent zichzelf soms in dit verhaal en kan zodoende verbinding voelen met de kunstenaar. Het kan de ander aanzetten tot het onderzoeken van zijn/ haar eigen trauma, er zorg voor zoeken of ook het pad van de kunst te gaan bewandelen.

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Mensen die moeten leven met een gebroken lichaam of een gebroken geest kunnen soms een weg uit de levenspijn vinden door het maken van kunst. Het schilderen, het schrijven, het maken van muziek kan helend zijn en hoeft niet perse begrepen te worden door de ander. Het enige wat deze kunstenaar nodig heeft is aanvaarding van de ander:

Accepteer wie ik nu ben en laat los wie ik had kunnen zijn…of wie ik, in jouw ogen, zou moeten zijn

Vaak zijn de gevolgen van trauma blijvend…er is iets gebroken in de ziel van de mens die ernstig lijden heeft meegemaakt. Dat kleine deeltje kan niet meer functioneren zoals voorheen. Er is iets veranderd en dat kan zorgen voor meer authenticiteit.

Ik ben mens, in al mijn gebrokenheid, vol emoties, gedachten, ideeën, hoop en verlangens.

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Blijft de Outsider kunstenaar altijd een buitenbeentje?

20180305_100307

Fotografie: Natascha Deijmann

Ik vraag me af waarom de Outsider Art niet ‘aanslaat’ in Nederland terwijl dat in landen als de Verenigde Staten, Nieuw Zeeland, Engeland en Canada wel zo is? In deze landen leeft de Outsider Art veel meer binnen de wereld van kunst. De outsider kunstenaars horen er gewoon bij…

Op het internet lees ik veel discussie: Wat is Outsider Art nu precies in deze tijd?

Allerlei theorieën van zogenaamde ‘deskundigen’ vliegen me om de oren maar ik kan me er niet in vinden….

Ik denk dat iedereen die zichzelf een OUTSIDER noemt dat ook is. Mensen hebben meestal niet zo’n behoefte om buiten de groep te staan dus degene die dat wel doen zullen zich ook echt een outsider voelen. Toch?

Vanuit mijn autisme weet ik dat ik ervaren wordt als ‘afwijkend‘ of in wat lievere woorden: je bent gewoon een beetje anders dan de rest. Maar ik vraag me af of mijn kunst ook als ‘anders’ wordt ervaren door mensen die naar kunst kijken.

Heb ik bevestiging nodig van anderen dat ik een ‘Outsider Kunstenaar’ ben?

of

Maakt het allemaal niet uit en hebben we geen indeling nodig?

20180307_111913

Fotografie: Natascha Deijmann

Ik merk dat er binnen de Outsider Art ook weer onderverdelingen gemaakt worden waardoor het steeds minder zinnig op me overkomt. En dan zeggen sommige ook nog:

Het gaat niet om iemands levensverhaal of diagnose maar alleen om de kunst!

Dit is dan het moment waarop ik, als zelfverklaarde Outsider kunstenaar, zeg:

Wat een onzin!

Ik denk dat het juist heel interessant is om het verhaal achter de kunst te leren kennen: Wat wil de kunstenaar zeggen met zijn/ haar werk? Welke blokkades heeft de kunstenaar moeten overwinnen en welke uitdagingen zijn er voor deze kunstenaar?

  • heeft iemand moeten schilderen met zijn/haar voeten? Of met alleen een kwast in een mond?
  • heeft iemand zijn/ haar innerlijke wereld van psychose, depressie of angst willen verbeelden?
  • heeft iemand laten zien hoe zwaar het is om onder een totalitair regime te moeten leven en zijn de trauma’s daarvan zichtbaar geworden in de kunst die gemaakt wordt?

Hoe worden deze kunstwerken gewaardeerd zonder het bijbehorende verhaal?

IMG_5124

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha