Gedicht: Stilstand…

Gedicht: Stilstand…

 

Stilstand

Je probeerde de tijd stil te zetten

stilte, rust

je probeerde af te remmen

tot stilstand te komen

in je hoofd

je lichaam

je leven.

 

 

Nu is het leeg

er is alleen nog zwart

het is donker geworden

je kijkt niet meer naar voren

maar om je heen

in de hoop iets van licht te zien.

 

 

Alles wordt kleiner en smaller

je bent het overzicht kwijt

hoe heb je het overleefd?

al die haast, het lawaai, de verwachtingen

er moeten zijn

in de hoop gezien en gehoord te worden.

 

 

Ben je nog dezelfde mens?

wil je nog die chaos?

opgeslokt door het zwarte gat

voel je eindelijk verdriet

je kijkt om je heen

en ziet het licht verschijnen.

Gedicht: Stilstand…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Gedicht: Heb ik nog een toekomst?

Gedicht: Heb ik nog een toekomst?

Heb ik nog een toekomst?

Je bent op zoek

probeert een weg te vinden in het doolhof dat leven heet

zoekend naar wie je bent

je identiteit kwijt geraakt

gevormd door het verleden, het heden.

Bang…heb ik een toekomst?

zij hebben jou pijn gedaan

lichamelijk

geestelijk

wat van jou was, was van hen

heb je nog wel een toekomst?

Dat veilige plekje, diep in jezelf

wat ieder kind bewaard

is gebroken

verbroken als een bloem wiens steel is geknakt.

Je bent moe

vermoeid door het zoeken naar jouw weg

het pad leidt je door het doolhof

dat leven heet

zoekend naar wie je eigenlijk bent

ben je jezelf of speel je je rol?

Je identiteit gevormd door het verleden

geeft je pijn in het heden

ook al hebben ze jou kwaad gedaan

lichamelijk en geestelijk

wat van hen was is nu van jou.

Zoek je veilige plekje op

probeer het weer te helen

ja, er is toekomst voor jou.

Gedicht: Heb ik nog een toekomst?

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Gedicht: Rust…

Gedicht: Rust…

Rust

Ik kijk om me heen

de wereld is zwart

ik spits mijn oren

geluiden, soms zacht

soms hard.

Ik duik dieper in mezelf

daar is het warm en zacht

mijn gedachten zijn van mij

niemand wist ooit wat ik dacht.

Alarmbellen rinkelen in mijn hoofd

wees, zijn, doe wat je weet

ik lijk als verdoofd

maar doe wat ik altijd al deed.

Zal er een plekje zijn

waar ik, ik ben en jij, jij?

Is er ooit een dag zonder pijn?

Een dag van rust voor mij….

Gedicht: Rust…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Het dragen van een ‘masker’ als overlevingsstrategie…

20170528_125033

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Een tijdje geleden was ik in het Singer museum in Laren om de tentoonstelling Cuban Art Now te bezoeken.

Ik kwam daar de maskers van Eduardo Ponjuan tegen die me deden denken aan het ‘masker’ wat ik, als ongediagnosticeerde autistische vrouw, lang heb moeten dragen om te verbergen hoe afwijkend ik me voelde ten opzichte van de mensen om me heen. Ik wist immers al vanaf hele jonge leeftijd dat ik anders was. Daar werd ik ook op aangesproken, op gecorrigeerd, voor gepest en door buitengesloten. Gaandeweg leerde ik dat het dragen van een soort masker er in ieder geval voor zorgde dat ik minder opviel in groepssituaties zoals in het gezin, op school en later ook op het werk.

20170528_125025

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Het dragen van een masker maakte mij somber en verdrietig

Iedere dag voel je dat je niet jezelf kan/ mag zijn. Ik durfde het ook niet want ik wist niet wat er met me aan de hand was…was ik gek? Waarom was ik zo anders dan de anderen?

Het dragen van het masker is iets wat langzaam groeit, een proces dat zich opbouwt in allerlei strategieën op het gebied van communicatie:

  • Een groot deel van de tijd deed ik me ‘dommer‘ voor dan ik ben. Ik gebruikte geen moeilijke woorden en deed net alsof ik er niets van snapte zodat ik geen bedreiging vormde voor de kinderen met wie ik omging. Slechte schoolrapporten waren minder belangrijk voor me dan zorgen dat ik niet gepest werd op school.
  • Ik stelde heel veel vragen aan de ander onder het mom van ‘interesse’ terwijl ik heel vaak helemaal geen interesse had in hun leven…de dingen die andere vrouwen deden vond ik helemaal niet boeiend! Shoppen, allerlei tv programma’s, tijdschriften, muziek, uitgaan e.d. Ik zorgde er voor dat ik kon meepraten…
  • Ik zorgde ervoor dat ik veel ‘meekletste’ met de andere meisjes/ vrouwen zodat het niet zou opvallen dat ik eigenlijk helemaal geen zin had om te praten. Stil zijn, verlegen zijn waren eigenschappen die ( in mijn sociale omgeving) niet werden gewaardeerd. Na zulke sociale situaties was ik doodmoe en had ik een hekel aan mezelf…wat een domme praatjes!
  • Ik deed niets waarmee ik kon opvallen en verborg mijn talenten op het gebied van creativiteit en het maken van kunst…ik zorgde ervoor zo min mogelijk ‘in beeld’ te zijn bij anderen.

20170528_125040

Singer Museum: Eduardo Ponjuan

Ik ben anders en dat is oké

In 2015 hoorde ik, op 44-jarige leeftijd, dat ik autistisch ben. Wat een opluchting! Ik mocht mijn ‘masker’ laten vallen en dat heb ik dan ook vrij abrupt gedaan. Ik ben vanaf dat moment iedere dag mezelf geweest en dat blijft ook zo. Het gevolg was dat ik kunstenaar ben geworden en mijn werk in de zorg beëindigd heb; dat hoorde bij mijn oude leven.

Toch moest ik wel door een leerproces heen waarin ik leerde om me kwetsbaar op te stellen zonder bang te zijn voor andere mensen en om met compassie naar anderen en mezelf te kijken.

Ik ben anders maar niet minder. Ik ben anders en dat is oké. Ik ben anders en ik aanvaard dat jij dat niet begrijpt. Ik ben anders en ik ben precies degene die ik wil zijn.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Gedicht: Welkom in het geweld dat leven heet…

Gedicht: Welkom in het geweld dat leven heet…

Welkom

In het geweld dat leven heet

bevind ik mij, een eenling

de pijn van binnen die ik nooit vergeet

als draad tussen leven en dood.

Ik was geen mens maar een ding

nu weet ik dat ik mens ben

met recht op een bestaan

ik heb me afgezonderd van hen

na jaren worstelen weliswaar

die mij pijn hebben gedaan.

En dan bevind ik mij in het leven

in plaats van zielendood

en zijn er mensen die om mij geven.

Vertrouw of wantrouw ik ze?

Ik verkeer nog steeds in nood

ik heb zo weinig geleerd

zo weinig basis om op te bouwen

ik heb mezelf vaak bezeerd.

Hoe leeft een mens eigenlijk?

hoe moet ik van mezelf houden?

Ik probeer uit de mist te komen

het kost veel tranen en energie

vertel aan anderen mijn stille dromen

Kan ik dat?

Durf ik dat?

Is dat de zon die ik zie?

Mijn grootste wens

is om omhoog te kunnen stijgen

net te zijn als ieder ander mens

zorgeloos, vreugdevol, onbezonnen

en dat mooie leven te mogen krijgen.

Maar eerst nog al die pijnlijke lagen

ik wil mijn verleden vergeten

ik wil die boze geesten verjagen

het lukt me, ik weet het zeker

zodat ik mezelf welkom kan heten…

Gedicht: Welkom in het geweld dat leven heet…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha