Abstracte patronen schilderen geeft rust…

20180312_141918
Fotografie: Natascha Deijmann

Het maken van patronen tijdens het maken van mijn kunst geeft me een enorm gevoel van rust.

Het patroon maken is een intense innerlijke behoefte die ik voel vanuit mijn autisme: waarom dat zo is weet ik niet. Andere autisten genieten van de patronen in algoritmes, wiskunde of muziek. Of in het observeren van vliegtuigen, treinen of dieren. Het komt vanuit mijn brein en het voelt essentieel: ik kan er niet aan ontsnappen. Dat wil ik ook niet.

20180312_141851
Fotografie: Natascha Deijmann

De patronen ontstaan vanzelf:

  • patronen in kleur
  • patronen in vorm
  • patronen in materiaal gebruik
  • patronen in techniek
  • patronen in structuur ( tactiel: hoe voelt het aan?)

Ontstaan deze patronen vanuit mijn creativiteit of worden ze gevoed door mijn fragmentarische waarneming? Wil ik orde scheppen in alle beelden die ik zie op een dag? Of uiting geven aan alle emoties die ik doorleef?

20180312_141846
Fotografie: Natascha Deijmann

Ik maak kunst vanuit een levensbehoefte: ik heb het nodig om de wereld aan te kunnen en mijn dagelijkse leven te kunnen verwerken zonder meltdowns te hebben.

Toen ik nog geen kunst maakte ( tot 2 jaar geleden), huilde ik eigenlijk iedere dag. Huilen was mijn uiting van een meltdown…totale overprikkeling door het dagelijkse leven van werken in onregelmatige diensten in de zorg en het moeten reizen met de trein. Ik was zeer ongelukkig maar wist niet waarom. Nadat was vastgesteld dat ik autist ben ging ik steeds meer leven vanuit mijn eigen behoefte en lukte het om meer mezelf te zijn i.p.v. de aangepaste versie.

20180312_141833
Fotografie: Natascha Deijmann

Patronen maken is een behoefte waar ik, vanuit mijn autisme, aan toe wil geven. In de foto’s die ik maak, in de verhalen die ik schrijf en de gedichten die ontstaan maar vooral in de kunst die ik maak.

20180312_141840
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Fiepen op patronen tijdens de schilderles…

20171003_084935
Fotografie: Natascha Deijmann

Een paar weken geleden ben ik begonnen met een nieuwe cursus bij de lokale kunstacademie in mijn buurt: Mixed Media of..kunst maken met meerdere/ verschillende materialen. Precies iets voor mij!

Gisteren was de opdracht: ‘We gaan een collage maken van een stilleven. Dat ‘stilleven’ maken we met iets wat we vinden in deze ruimte.’ Mijn medecursisten gingen naarstig op zoek naar allerlei potjes en pannetjes maar ik voel dan onrust want ik wil dat niet…

Ik heb altijd al een hekel gehad aan het naschilderen van een verzameling ditjes en datjes!

Dus ging ik met mijn telefoon/ camera op zoek naar iets wat ik wel kon gaan maken. In de hal stonden  schildertafeltjes op een rijtje en daar kwam ik mijn geliefde patronen tegen.

Geïnspireerd door de lijnen en vormen ben ik aan het werk gegaan met scheuren, plakken, verf aanbrengen, drogen en dan met gesso erover heen. Weer laten drogen, met houtskool…en zo door ploeteren. Ik vond het een leuke opdracht om te doen want het sluit aan bij een verlangen wat ik al een tijdje heb om meer op papier te werken in plaats van op canvas.

20171003_084857
Fotografie: Natascha Deijmann
20171003_084922
Fotografie: Natascha Deijmann
20171003_084952
Fotografie: Natascha Deijmann
20171003_085021
Fotografie: Natascha Deijmann

Patronen & structuren zijn mijn voornaamste FIEP ( binnen de wereld van autisme is het heel normaal om een voorkeur of belangstelling te hebben voor een super specifiek onderwerp. Als we daarmee bezig zijn kunnen we in een soort ‘flow’ komen waarbij we onze omgeving even vergeten) en ik ben dan ook vaak patronen in mijn omgeving aan het verzamelen door er foto’s van te maken.

Binnen mijn innerlijke beleving als kunstenaar hebben de patronen & structuren vaak de functie om als inspiratie te dienen voor het abstract werken.

20171002_122144
Fotografie: Natascha Deijmann

Het was dan ook niet verwonderlijk dat mijn invulling van de opdracht uiteindelijk heel abstract werd.

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Inzoomen maakt de wereld mooier…fragmentarische waarneming bij autisme

IMG_3426

Vanuit mijn autistische waarneming kan ik vaak niet anders dan inzoomen…of het gedetailleerd bekijken van de wereld om me heen. Ik doe er geen moeite voor omdat mijn visuele waarneming nu eenmaal zo is. Wat ik wel heb geleerd is om er foto’s van te nemen zodat ik erover kan communiceren.

20170510_203558

Vroeger zei ik tegen anderen: ‘Kijk eens, wat mooi!’ De ander reageerde dan vaak met een meewarige blik en soms desinteresse. Ze zagen het niet. Datgene waar ik zo blij van wordt iedere dag kon ik niet delen. Ik voelde me daar vaak een beetje somber van. Sinds ik foto’s maak en deze laat zien kan men wel ‘zien’ wat ik bedoel.

IMG_3430

Op deze manier geef ik mensen een kijkje in mijn belevingswereld. Mooi maar ook lastig want het is niet altijd handig om zo ingezoomd door het leven te ( moeten) gaan. Ik moet mezelf dan ook dwingen om de tijd die ik kwijt ben aan het genieten van mijn details te beperken. Dus de afspraak met mezelf is…foto gemaakt en dan weer door!

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha