Over je oude leven/ nieuwe leven als christen…na de bekering

Over je oude leven/ nieuwe leven als christen…na de bekering

Het is me lang onduidelijk geweest wat ‘christen-zijn’ nu eigenlijk inhield qua gedrag: Hoe moet ik mij gedragen nu ik christen ben geworden?

Het was duidelijk dat ik tot nieuwe inzichten was gekomen en dat ik een besef had gekregen dat mijn oude leven weg was…ik had een nieuw leven gekregen door mijn hart te geven aan de Here Jezus. Een schone lei. Maar als ik dan naar andere christenen keek in de kerk of op TV dan was het mij niet duidelijk wat ik nu precies ‘anders’ moest doen. Omdat ik ongelovig was opgevoed, had ik een diepe behoefte aan een soort handboek. Een boek met regels die ik direct kon begrijpen en waar ook in stond wat ik nu moest gaan doen.

‘ Ja maar…dat is toch de Bijbel? Dat is toch een soort handboek waarin staat wat je moet doen? ‘

Dat werd tegen mij gezegd als ik mijn zorgen aan anderen vertelde. En natuurlijk is dat ook zo, alleen is de Bijbel nu niet meteen het meest eenvoudige boek als je niet in een kerkelijk milieu bent opgegroeid. Als je opgevoed wordt als atheïst, dan is al het kerkelijk jargon en de manier waarop je de Bijbel moet interpreteren niet direct duidelijk voor je dagelijkse levensstijl. En door mijn onervarenheid ( ik was nog maar net christen) was ik nogal geneigd om alles letterlijk te nemen…

Psalm 119: 10- 12

‘ Met heel mijn hart heb ik U gezocht,

laat mij niet afdwalen van Uw geboden.

Uw beloften heb ik in mijn hart geborgen,

zo zal ik niet tegen U zondigen.

Geprezen bent U, Heer

onderwijs mij in Uw wetten.’

Over je oude leven/ nieuwe leven als christen…na de bekering

Een lange weg van zoeken volgde: ik deed verschillende Bijbelstudies en andere vormen van christelijk onderwijs. Ik luisterde naar preken in de kerk maar ook op internet. Ik vroeg zoveel mogelijk aan andere christelijke mannen en vrouwen…maar dat wat ik wilde vond ik niet. Namelijk een antwoord op de vraag:

Wat moet ik gaan doen met mijn leven nu ik christen ben geworden?

Psalm 119: 25- 28

‘ Mijn ziel ligt neergedrukt in het stof

laat mij leven zoals U hebt beloofd.

vertel ik U mijn wegen, dan antwoordt U.

Onderwijs mij in Uw wetten.

Leer  mij de weg van Uw regels begrijpen

en ik zal Uw wonderen overdenken.

Mijn ziel schreit van verdriet,

richt mij op, zoals U hebt beloofd.’

Drie jaar geleden kwam ik in een persoonlijke crisis terecht waardoor ik, min of meer, gedwongen werd om grote schoonmaak te houden in mijn leven. Alles ging op z’n kop en troep werd opgeruimd. Alles wat diep was weg gestopt, werd in het licht gebracht…geheimen, schaamte, zonde, angst en boosheid.

Ik was namelijk wel christen geworden maar had niet goed begrepen dat ik me niet anders moest gaan gedragen maar dat mijn hart moest veranderen.

En ik merkte dat toen ik klaar was met deze grote schoonmaak, ik mij anders voelde en me daardoor ook anders ging gedragen. Gaven en talenten kwamen eindelijk aan de oppervlakte en ik maakte daardoor andere levenskeuzes.

Doordat ik mijn zooitje eindelijk aan de Here God durfde te geven (en daardoor ook aan anderen liet zien wie ik was en wat ik had meegemaakt) kon Hij eindelijk aan het werk met mij.

Dit is de tekst van het lied:

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Waarom ‘sociale’ regels zoveel verdriet kunnen geven…

20170517_071628

Meestal blijf ik, na ieder sociaal contact, achter met de vraag: Is dit goed gegaan?

Ik weet het vaak niet zeker en dat maakt me onzeker. Want ik wil graag zeker weten dat de ander mij goed begrepen heeft en dat er geen problemen van komen die ik niet in heb kunnen schatten.

In het dagelijkse leven ga ik nu nog maar met weinig mensen omdat ik nu alleen thuis werk maar toen ik nog werkte voor een organisatie was het een dagelijkse last. Ik ging, noodgedwongen, om met een groot aantal mensen ( cliënten en betrokkenen, collega’s, stagiaires, leerlingen en alle andere mensen die je tegenkomt in een grote instelling voor verstandelijk gehandicapten) en was er iedere dag die onzekerheid: Heb ik de ander goed begrepen en zij mij?

20170530_145002

Tijdens mijn diagnose-traject, 2 jaar geleden, ben ik werkeloos geworden en heb geen baan gevonden omdat ik open ben over mijn autisme. Een aantal keren werd ik, in de proeftijd, weggestuurd nadat ik het verteld had. Het heeft me erg verbaasd hoe fel en negatief de reacties waren! Dat had ik niet verwacht in de zorgsector…

Ook in mijn sociale contacten vraag ik nu na wat de ander bedoelt. Als ze niet weten dat ik autistisch ben, dan zeg ik dat erbij. Ik geef de ander zo de kans om rekening met mij te houden.

Ik schaam me niet ( meer) voor mezelf. Ik ben niet meer stil maar spreek me uit.

  • Heb ik nu goed begrepen dat jij….zei tegen mij?
  • Bedoel je dat….?
  • Je gaat te snel voor mij…wil je het nog een keer herhalen?
  • Ik begrijp helemaal niets van wat je zegt…kun je het me op een andere manier uitleggen?
  • Kun je het even voor me tekenen/ opschrijven op een papiertje?

20170530_143616

De sociale regels van de neurotypische (= niet-autistische) wereld staan niet ergens in een handboek beschreven.

Jammer, zou handig zijn geweest. Ik heb inmiddels geleerd dat niet-autisten deze sociale regels ‘aanvoelen‘ d.w.z. het wordt ze al vanaf jonge leeftijd aangeleerd door de groep mensen om hen heen. Autisten voelen deze sociale regels dus niet of minder aan…ik herken dit zeker.

Zelf heb ik meer moeite met sociaal contact met andere, niet-autistische, vrouwen dan dat ik dit met mannen heb. Ik ervaar mannen als duidelijker, directer en minder veroordelend dan de vrouwen die ik tegen gekomen ben in mijn leven. Maar dat is persoonlijk, natuurlijk. Daarnaast kan ik moeilijk gezichten ‘aflezen’ en heb ik moeite met het herkennen van emoties van anderen maar ook van mezelf.

Omdat ik 44 jaar geleefd heb zonder te weten dat ik autistisch was, heeft dit voor heel veel verdriet gezorgd.

IMG_5318

Wat mij helpt om verdriet te voorkomen zijn de volgende gedachten:

  • Ik weet dat ik ( de autist) in de minderheid ben en dus de ‘afwijkende’ ben in dit sociaal contact. Als ik de communicatie niet begrijp ligt dat aan mij. Dat accepteer ik. Het is oké.
  • Ik heb het recht om vragen te stellen, om duidelijkheid te vragen, om hulpmiddelen in te zetten, om een time-out te nemen, om de wijze van communicatie te veranderen (bijv. e-mailen i.p.v. telefoneren) en om de kans te krijgen om miscommunicatie ‘recht te zetten’.
  • Mensen komen en mensen gaan…als iemand niet meer met mij wil omgaan omdat ze de omgang met mij te lastig vinden dan is dat oké. Het is beter voor mij om met mensen om te gaan die beseffen dat ik ‘anders’ ben en die dit als een waardevolle aanvulling zien op hun eigen leven. Mensen die oprecht geïnteresseerd zijn en moeite willen doen om een gezellig en harmonische relatie op te bouwen.

Heb jij ook verdriet gehad omdat je de ‘sociale regels’ niet goed begrijpt?

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha