‘De glazen wand’…een gedichtenbundel over autisme en alleen-zijn (gratis PDF)

20180825_093334
‘De glazen wand’…nieuwe gedichtenbundel over autisme & alleen-zijn (gratis PDF)

Deze gedichtenbundel gaat over het kerngevoel wat ik, vanuit autisme, met me mee draag….een diepe en intense beleving van alleen-zijn.

Soms is dit fijn omdat ik me, in mijn eentje, geen autist voel. Immers, autisme uit zich vooral in het contact met anderen. Zelf ervaar ik mijn wereld als normaal…

Vaak is het niet fijn omdat ik niet wil kiezen voor isolement…ik leef in een wereld met andere mensen die ik niet kan vermijden. Tegelijkertijd confronteert deze wereld mij voortdurend met mijn autisme…men ziet mij als degene die niet normaal is.

Het gevoel achter een glazen wand te leven is universeel bij mensen in het autisme-spectrum…ik wil er graag bij horen maar het lukt me niet.

Ik zie jou maar jij ziet mij niet….

Ik word niet verstaan en kan me niet verstaanbaar maken….

‘De glazen wand’ staat voor het intense gevoel van alleen-zijn in een wereld die geen rekening houdt met autisme.

Je kunt de gedichtenbundel gratis downloaden als PDF:

Stil worden…meer dan alleen rust nemen

Stil worden…meer dan alleen rust nemen

Heb jij ook wel eens het gevoel dat jij je teveel aanpast aan de sociale omgeving om je heen? Thuis en op je werk…zodra je in aanraking komt met een ander mens gaat er een soort knop aan: doe, wees, ben…..aardig, sociaal, lief, vriendelijk, empathisch enz.  En dat gaat gepaard met een groot aantal scripts van gedrag. Regels die toegepast moeten worden van wat je wel en niet doet. Ongewenst gedrag ‘mag’ niet naar buiten komen en kwetsbaarheid is alleen voor jezelf.

David zegt in Psalm 131 het volgende….

‘ Heer, niet trots is mijn hart,

niet hoogmoedig mijn blik,

ik zoek niet wat te groot is

voor mij en te hoog gegrepen.

Nee, ik ben stil geworden,

ik heb mijn ziel tot rust gebracht.

Als een kind op de arm van zijn moeder

als een kind is mijn ziel in mij.

Israël, hoop op de Heer

van nu tot in eeuwigheid.’

David zingt dit misschien uit verlangen naar rust. Rust om te mogen zijn wie hij is zonder dat hij daarvoor allerlei gewenst gedrag moet laten zien. Het stil mogen zijn is een besluit geworden waarbij hij ook besluit dat hij goed moet zorgen voor zijn ziel.

Ik denk dat mijn ziel datgene in mij is wat maakt dat ik Natascha ben….de enige Natascha zoals alleen ik er ben. Dat unieke stukje wat de Here God in mij gelegd heeft met alle eigenschappen die hij nodig vond voor mij. Gaven en talenten, karakter en mijn manier van waarnemen…het vormt het kader voor mijn ziel. Met mijn ziel maak ik ook verbinding met de Here God. Ik ontmoet Hem met hart en ziel. Ik verlang naar Hem met hart en ziel. Ik denk dat ik, net als David, beter voor mijn ziel moet gaan zorgen.

Stil worden…meer dan alleen rust nemen

Petrus schrijft in zijn eerste brief:

‘ Eerst dwaalde u als schapen, nu bent u teruggekeerd naar hem die de herder is, naar Hem die uw ziel behoedt.’

Ik mag er dan ook vanuit gaan dat de Here God ook zorg heeft voor mijn ziel. Aan mij is het dan om stil te worden…minder praten, minder kletsen, minder ‘leuk meedoen’, minder bang zijn om wat anderen van mij denken als ik niet dit/ dat doe…

Stil worden om Gods stem te kunnen verstaan in alle lawaai van deze chaotische wereld.

David zegt ook dat hij niet wil zoeken wat te groot is en te hoog gegrepen is voor hem.

Dat is best moeilijk als je meer naar buiten gericht leeft dan naar binnen. Maar op het moment dat ik stil wordt en mijn eigen ziel onderzoek, dan is het misschien mogelijk om te ontdekken wat voor mij ‘niet te groot’ is. Omdat ik niet langer streeft naar wat ‘te hoog gegrepen is’, zal ik veel dichter bij mezelf kunnen blijven….

Als kunstenaar kan ik niet anders dan dicht bij mezelf blijven aangezien ik mijn leven verwoord in beeldtaal. Het verlangen om stiller te mogen zijn…Nu heb ik ontdekt dat ik van niemand permissie nodig heb. Het begint tot mij door te dringen dat ik zelf dit besluit moet maken, onafhankelijk van de mensen om me heen. Ik mag stil worden omdat ik dat wil.

‘ Nee, ik ben stil geworden’, zegt David ‘ Ik heb mijn ziel tot rust gebracht’.

Stil worden…meer dan alleen rust nemen

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Autimiteit….een gedichtenbundel over Autisme en Liefde (gratis PDF)

Autimiteit…een gedichtenbundel over Autisme & Liefde (gratis PDF)

Ik schrijf al meer dan 20 jaar mijn emoties in dichtvorm van me af…soms om het voor mezelf uit te puzzelen maar ook om met de ander te communiceren of om emoties te delen die ik ze niet verbaal kan vertellen.

Verleden jaar had ik het plan om een aantal van deze gedichten zelf uit te geven maar het is er niet van gekomen…nu publiceer ik ze dan via deze website in een PDF onder de titel: AUTIMITEIT.

Deze gedichten gaan over de wederzijdse frustratie die mensen kunnen voelen in een liefdesrelatie waarbij de een vanuit autisme leeft en de ander een neurotypisch mens is d.w.z. niet autistisch is. Maar het gaat ook over het zoeken naar manieren om elkaars liefde wel te herkennen, erkennen, vinden en vasthouden….

Of dat nu gaat over ouders en kinderen, broers en zussen of mensen in een liefdesrelatie…het gevoel elkaar niet te kunnen ‘verstaan’ roept veel emoties op waarbij de perceptie is dat dit vooral door de autist veroorzaakt wordt onder de noemer ‘gebrek aan emotionele wederkerigheid’.

Vanuit mijn eigen belevingswereld kan ik vertellen dat ik ook regelmatig het idee heb dat de ander niet emotioneel wederkerig is naar mij. Ik zie dat niet als bewust en expres maar als een natuurlijk gevolg van neurodiversiteit of…we zijn nu eenmaal niet hetzelfde en spreken echt een andere taal.

Autimiteit…een gedichtenbundel over Autisme & Liefde (gratis PDF)

Met het delen van deze gedichtenbundel wil ik iedereen dan ook bemoedigen om door te gaan met het zoeken naar manieren om elkaars taal te leren. 

Net zoals een Zweed en een Chinees moeten zoeken naar een manier om in de Engelse taal te kunnen samen-zijn zal in een relatie met een autist/ niet-autist gezocht moeten worden naar een variant op een andere, gezamenlijke taal.

In een wereld die steeds sneller gaat en vaak onveilig aanvoelt is het juist belangrijk om elkaar te blijven liefhebben en elkaar vast te houden vanuit de liefde.

Autimiteit…een gedichtenbundel over Autisme & Liefde (gratis PDF)

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Verbonden maar toch alleen?

Verbonden maar toch alleen?

Op internet kwam ik een interessante video tegen van Sherry Turkle die verteld over de invloed van de huidige technologie op onze menselijke, sociale verbinding. Zij gelooft dat wij, de mensen, de technische ontwikkelingen te ver laten gaan en het daarmee de kans geeft om, wie we zijn, te veranderen. In plaats van meer verbondenheid voelen we ons juist vaker alleen.

In de periodes dat ik in een rouwproces zat, merkte ik dat mensen het makkelijker vinden om via de telefoon een berichtje te sturen…”Sterkte, hoor!”

Ik had het echt fijner gevonden als mensen langs waren gekomen om een echte ontmoeting te hebben. Troost bieden is zoveel meer dan alleen een berichtje op de computer.

De video is Engelstalig.

Zelf vraag ik me ook vaak af welke invloed de mobiele telefoon en het internet heeft op mijn dagelijkse weg als christen. Er zijn voordelen en nadelen die, ieder voor zich, kan bedenken.

In 1 Korintiers 12 vergelijkt de apostel Paulus de gemeente (= christenen wereldwijd maar ook bijv. in een kerk) met een lichaam.

1 Korintiers 12:12

” Een lichaam is een eenheid die uit vele delen bestaat; ondanks hun veelheid vormen al die delen samen een lichaam. Zo is het ook met het lichaam van Christus.

https://bijbel.eo.nl/bijbel/1-korintiers/12#1CO-012-012

Verbonden maar toch alleen?

Maar als we allemaal delen zijn van een lichaam en we als afzonderlijke delen niet kunnen functioneren…wat zegt dat dan over de huidige tijd waarin iedereen zo bezig is met de smartphone, internet, social media?

Ik vraag mezelf dan af of ik deze technologie gebruik om God te eren, prijzen en te dienen of dat ik de hele dag bezig ben met mezelf te amuseren….voel ik me nog verbonden met andere mensen?

Daarom heb ik zelf bepaalde keuzes gemaakt die me ondersteunen bij mijn intentie om dichtbij God te blijven leven. Dingen waarvan ik zelf bepaal of die me helpen of juist dwarsbomen in het samen-zijn met de Here Jezus. Dat heeft tot gevolg dat ik soms als ‘ouderwets’ gezien wordt door anderen.

Waarom zit jij niet op Facebook?

Waarom zit jij niet op WhatsApp?

( ….is het nu mijn eigen ‘schuld’ dat mensen mij buitensluiten of sluit ik mezelf buiten?)

Verbonden maar toch alleen?

Om nog even terug te komen op de video van Sherry Turkle…

Voel jij je nog verbonden met anderen ?

Uiteindelijk gaat het er in mijn leven om dat ik kies voor verbinding met de Here God…hoe ik dat ook doe.

  • ik gebruik You Tube om mee te zingen en God te prijzen door muziek
  • ik gebruik WordPress om een blog te maken
  • ik gebruik Pinterest als social media om de liefde voor God te delen.

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Ontmaskeren…je kunt pas worden wie je bent, als je weet wie je bent

20171127_104600
Fotografie: Natascha Deijmann

Ik las met veel interesse het artikel van Sonia Boue waarin zij  schrijft over haar manier om alle maskers die zij droeg (voordat zij wist dat ze autistisch was) af te leggen. Sonia is ook een kunstenaar die blogt op haar website The Other Side.

Ook ik ben me bewust geworden van alle manieren waarop ik al vanaf mijn kindertijd heb geprobeerd om mee te doen, erbij te mogen horen en om niet al te afwijkend over te komen bij anderen. Dat heb ik geleerd in het traject wat ik de laatste jaren heb gelopen en wat nu afgerond is.

  • Ik imiteerde andere meisjes maar had geen idee waarom ze deden wat ze deden: als iedereen aan het giechelen was, deed ik dat ook. Als iedereen aan het dwepen was met John Travolta dan deed ik dat ook. Maar ik wist niet waarom en daarom voelde ik me toch erg onzeker.
  • Ik vluchtte weg in mijn eigen fantasiewereld en speelde veel buiten. Buiten was ik meestal een detective of een bioloog. Andere keren was ik een tovenaar of een moeder. Spelen dat ik iemand anders was gaf me een veilig gevoel want op TV had ik gezien hoe het moest en wat de regels waren.
  • In mijn puberteit werd ik New Wave...dan wist ik tenminste van welke muziek ik moest houden, wat voor kleding ik moest dragen en dat ik mijn haar moest touperen. Ik probeerde op Robert Smith van The Cure te lijken maar dat werd door de volwassenen om me heen niet echt gewaardeerd.

Ook toen ik volwassen was bleef ik gewoon met dit gedrag doorgaan: als mijn collega’s mopperden, dan mopperde ik mee. Als mensen zich boos maakten om iets dan deed ik ze na. Of als iemand iets van me verwachtte waarvan ik niet wist hoe het moest dan ging ik uitgebreid googelen…hoe gedraag je je op een gezamenlijk dagje winkelen? Hoe overleef ik een teambuilding zonder blunders te maken?

Wat doe je wel? Wat doe je niet? Hoe zorg ik ervoor dat ik niet ‘anders’ ben?

20171027_121108
Fotografie: Natascha Deijmann

Op het internet vond ik wat links die misschien interessant zijn voor mensen die er meer van willen weten:

20171027_100852
Fotografie: Natascha Deijmann

Tijdens mijn huwelijk probeerde ik de rol van echtgenote, schoondochter, schoonzus, buurvrouw en kerklid in te vullen door veel informatie te zoeken bij andere vrouwen. Ook had ik wel mijn grote inspirators zoals Oprah. Maar ik viel vaak door de mand…ik deed wat ik dacht dat moest maar voelde altijd dat het niet klopte. Waarom voelde ik me zo anders dan de vrouwen om me heen? Waarom voelde ik me zo eenzaam terwijl er steeds veel mensen om me heen waren?

Het leverde een enorme stress op met als gevolg dat ik 8 burn-outs heb gehad.

20171127_104605
Fotografie: Natascha Deijmann

Om erachter te komen welke maskers ik droeg en hoe ik mijn autistische gedrag camoufleerde moest ik eerst accepteren wie ik ben: ik ben autist. Pas daarna kon ik letterlijk in beeld gaan brengen wat er allemaal aan gaven/talenten/beperkingen en mogelijkheden in mij verstopt zat.

Ik moest leren dat ik door mijn fragmentarische waarneming en voorkeur voor details op een andere manier door het leven ga…ook mijn sensorische overgevoeligheid en mijn weerstand tegen onbekende situaties maakt mijn leven anders…niet minder.

Ik moest erkennen dat ik een slimme meid ben maar het schoolsysteem niet aankan vanwege mijn onvermogen op het gebied van organisatie en planning. Ik moest dromen over studeren laten gaan…


Ook moest ik accepteren dat ik mijn eigen emoties/ de emoties van anderen heel vaak niet herken door een gebrekkige Theory of Mind. Dit maakt samen-zijn met anderen vaak spannend voor me…

Ontmaskeren is een leerproces wat heel mooi is…de echte jij komt naar buiten en mag zijn/haar stem laten horen!

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha