Gedicht: Ik wil dit niet meer…

Gedicht: Ik wil dit niet meer…


Ik wil dit niet meer…

Ik ben onrustig

altijd weer dat gevoel van er niet bij willen zijn

dat gevoel van terug willen trekken

ik wil alleen zijn

niet meer met de ander…

Ze maken me onrustig

met al hun verhalen

vol woorden

namen

van mensen die ik niet ken

uitgebreide verhalen

terwijl ze me niet eens zien…

Ze praten tegen me alsof ik leef

alsof ik er aan toe doe

maar dat is niet zo

want als ze klaar zijn met praten

dan gaan ze weg

ik ben alleen

leeg

helemaal leeg gezogen

overstuur door alle woorden

die nietszeggende lege woorden zonder gevoel

vol drama

veroordelingen

labels…

Ik ben liever alleen

want ik ben zo moe

leeg geworden

opgebruikt

ik heb rust nodig.

Gedicht: Ik wil dit niet meer…

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

‘De glazen wand’…een gedichtenbundel over autisme en alleen-zijn (gratis PDF)

20180825_093334
‘De glazen wand’…nieuwe gedichtenbundel over autisme & alleen-zijn (gratis PDF)

Deze gedichtenbundel gaat over het kerngevoel wat ik, vanuit autisme, met me mee draag….een diepe en intense beleving van alleen-zijn.

Soms is dit fijn omdat ik me, in mijn eentje, geen autist voel. Immers, autisme uit zich vooral in het contact met anderen. Zelf ervaar ik mijn wereld als normaal…

Vaak is het niet fijn omdat ik niet wil kiezen voor isolement…ik leef in een wereld met andere mensen die ik niet kan vermijden. Tegelijkertijd confronteert deze wereld mij voortdurend met mijn autisme…men ziet mij als degene die niet normaal is.

Het gevoel achter een glazen wand te leven is universeel bij mensen in het autisme-spectrum…ik wil er graag bij horen maar het lukt me niet.

Ik zie jou maar jij ziet mij niet….

Ik word niet verstaan en kan me niet verstaanbaar maken….

‘De glazen wand’ staat voor het intense gevoel van alleen-zijn in een wereld die geen rekening houdt met autisme.

Je kunt de gedichtenbundel gratis downloaden als PDF:

Navigeren door de kunstwereld…5 inspirerende video’s van kunstenaars

20180508_164049 (1)

Fotografie: Natascha Deijmann

Navigeren door de kunstwereld

Tegenwoordig lijken kunstenaars alle mogelijkheden te hebben om zich te profileren via internet. Social media lijkt zeer geschikt te zijn om je kunst te promoten en te verkopen en via bedrijven zoals WordPress kun je zelfs een gratis website en/of portfolio maken.

Toch lijkt het juist nu, in deze tijd, lastiger dan ooit om een inkomen te verdienen met het maken van kunst.

Juist omdat iedereen zichzelf promoot, is er een gigantisch groot aanbod van kunstwerken. Degene met goede commerciële vaardigheden en een goed gevoel voor trends komen er wel…maar een groot deel van de kunstenaars lijkt het juist moeilijker te hebben omdat ze het nu allemaal zelf moeten doen.

Jezelf moeten promoten houdt een heel ander scala aan vaardigheden en competenties in dan het schilderen/ maken van een schilderij zoals een website maken, foto’s bewerken, communicatievaardigheden, jezelf laten zien in video’s, bloggen, digitale portfolio’s maken en netwerken via het internet….

Ik vind het aanbod van kunst op het internet ook overweldigend en snap heel goed waarom de aankoop van een kunstwerk via een webshop niet heel voor de hand liggend is…zelf zou ik het kunstwerk graag ‘in het echt’ willen zien, aanraken, voelen.

Ik ben op zoek gegaan naar video’s van kunstenaars die, op hun  eigen manier, navigeren door de wereld van kunst:

.

 

 

 

Ik denk dat het belangrijk is dat kunstenaars bemoedigd worden in hun eigen sociale netwerk…dat zijn immers degenen die vaak als eerste de kunst zien ontstaan. Dat zijn ook de mensen die weten hoeveel tijd, energie en liefde er in het gemaakte werk gestoken is.

In deze maakbare samenleving is de mythe van de armoedige kunstenaar niet perse verdwenen…

Het is te makkelijk om te zeggen dat kunstenaars nu alle kansen hebben als liefhebbers van kunst het steeds moeilijker vinden om kunst te kopen omdat er zo’n groot aanbod is. Kunstenaars kunnen wel op zoek gaan naar meerdere bronnen van inkomsten zoals lesgeven, instructie video’s verkopen, kunstcoaching aanbieden e.d.

Hoe zou de wereld eruit zien als er geen kunst meer gemaakt zou worden?

20180508_164036 (1)

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Ontmaskeren…je kunt pas worden wie je bent, als je weet wie je bent

20171127_104600
Fotografie: Natascha Deijmann

Ik las met veel interesse het artikel van Sonia Boue waarin zij  schrijft over haar manier om alle maskers die zij droeg (voordat zij wist dat ze autistisch was) af te leggen. Sonia is ook een kunstenaar die blogt op haar website The Other Side.

Ook ik ben me bewust geworden van alle manieren waarop ik al vanaf mijn kindertijd heb geprobeerd om mee te doen, erbij te mogen horen en om niet al te afwijkend over te komen bij anderen. Dat heb ik geleerd in het traject wat ik de laatste jaren heb gelopen en wat nu afgerond is.

  • Ik imiteerde andere meisjes maar had geen idee waarom ze deden wat ze deden: als iedereen aan het giechelen was, deed ik dat ook. Als iedereen aan het dwepen was met John Travolta dan deed ik dat ook. Maar ik wist niet waarom en daarom voelde ik me toch erg onzeker.
  • Ik vluchtte weg in mijn eigen fantasiewereld en speelde veel buiten. Buiten was ik meestal een detective of een bioloog. Andere keren was ik een tovenaar of een moeder. Spelen dat ik iemand anders was gaf me een veilig gevoel want op TV had ik gezien hoe het moest en wat de regels waren.
  • In mijn puberteit werd ik New Wave...dan wist ik tenminste van welke muziek ik moest houden, wat voor kleding ik moest dragen en dat ik mijn haar moest touperen. Ik probeerde op Robert Smith van The Cure te lijken maar dat werd door de volwassenen om me heen niet echt gewaardeerd.

Ook toen ik volwassen was bleef ik gewoon met dit gedrag doorgaan: als mijn collega’s mopperden, dan mopperde ik mee. Als mensen zich boos maakten om iets dan deed ik ze na. Of als iemand iets van me verwachtte waarvan ik niet wist hoe het moest dan ging ik uitgebreid googelen…hoe gedraag je je op een gezamenlijk dagje winkelen? Hoe overleef ik een teambuilding zonder blunders te maken?

Wat doe je wel? Wat doe je niet? Hoe zorg ik ervoor dat ik niet ‘anders’ ben?

20171027_121108
Fotografie: Natascha Deijmann

Op het internet vond ik wat links die misschien interessant zijn voor mensen die er meer van willen weten:

20171027_100852
Fotografie: Natascha Deijmann

Tijdens mijn huwelijk probeerde ik de rol van echtgenote, schoondochter, schoonzus, buurvrouw en kerklid in te vullen door veel informatie te zoeken bij andere vrouwen. Ook had ik wel mijn grote inspirators zoals Oprah. Maar ik viel vaak door de mand…ik deed wat ik dacht dat moest maar voelde altijd dat het niet klopte. Waarom voelde ik me zo anders dan de vrouwen om me heen? Waarom voelde ik me zo eenzaam terwijl er steeds veel mensen om me heen waren?

Het leverde een enorme stress op met als gevolg dat ik 8 burn-outs heb gehad.

20171127_104605
Fotografie: Natascha Deijmann

Om erachter te komen welke maskers ik droeg en hoe ik mijn autistische gedrag camoufleerde moest ik eerst accepteren wie ik ben: ik ben autist. Pas daarna kon ik letterlijk in beeld gaan brengen wat er allemaal aan gaven/talenten/beperkingen en mogelijkheden in mij verstopt zat.

Ik moest leren dat ik door mijn fragmentarische waarneming en voorkeur voor details op een andere manier door het leven ga…ook mijn sensorische overgevoeligheid en mijn weerstand tegen onbekende situaties maakt mijn leven anders…niet minder.

Ik moest erkennen dat ik een slimme meid ben maar het schoolsysteem niet aankan vanwege mijn onvermogen op het gebied van organisatie en planning. Ik moest dromen over studeren laten gaan…


Ook moest ik accepteren dat ik mijn eigen emoties/ de emoties van anderen heel vaak niet herken door een gebrekkige Theory of Mind. Dit maakt samen-zijn met anderen vaak spannend voor me…

Ontmaskeren is een leerproces wat heel mooi is…de echte jij komt naar buiten en mag zijn/haar stem laten horen!

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Waarom ‘sociale’ regels zoveel verdriet kunnen geven…

20170517_071628

Meestal blijf ik, na ieder sociaal contact, achter met de vraag: Is dit goed gegaan?

Ik weet het vaak niet zeker en dat maakt me onzeker. Want ik wil graag zeker weten dat de ander mij goed begrepen heeft en dat er geen problemen van komen die ik niet in heb kunnen schatten.

In het dagelijkse leven ga ik nu nog maar met weinig mensen omdat ik nu alleen thuis werk maar toen ik nog werkte voor een organisatie was het een dagelijkse last. Ik ging, noodgedwongen, om met een groot aantal mensen ( cliënten en betrokkenen, collega’s, stagiaires, leerlingen en alle andere mensen die je tegenkomt in een grote instelling voor verstandelijk gehandicapten) en was er iedere dag die onzekerheid: Heb ik de ander goed begrepen en zij mij?

20170530_145002

Tijdens mijn diagnose-traject, 2 jaar geleden, ben ik werkeloos geworden en heb geen baan gevonden omdat ik open ben over mijn autisme. Een aantal keren werd ik, in de proeftijd, weggestuurd nadat ik het verteld had. Het heeft me erg verbaasd hoe fel en negatief de reacties waren! Dat had ik niet verwacht in de zorgsector…

Ook in mijn sociale contacten vraag ik nu na wat de ander bedoelt. Als ze niet weten dat ik autistisch ben, dan zeg ik dat erbij. Ik geef de ander zo de kans om rekening met mij te houden.

Ik schaam me niet ( meer) voor mezelf. Ik ben niet meer stil maar spreek me uit.

  • Heb ik nu goed begrepen dat jij….zei tegen mij?
  • Bedoel je dat….?
  • Je gaat te snel voor mij…wil je het nog een keer herhalen?
  • Ik begrijp helemaal niets van wat je zegt…kun je het me op een andere manier uitleggen?
  • Kun je het even voor me tekenen/ opschrijven op een papiertje?

20170530_143616

De sociale regels van de neurotypische (= niet-autistische) wereld staan niet ergens in een handboek beschreven.

Jammer, zou handig zijn geweest. Ik heb inmiddels geleerd dat niet-autisten deze sociale regels ‘aanvoelen‘ d.w.z. het wordt ze al vanaf jonge leeftijd aangeleerd door de groep mensen om hen heen. Autisten voelen deze sociale regels dus niet of minder aan…ik herken dit zeker.

Zelf heb ik meer moeite met sociaal contact met andere, niet-autistische, vrouwen dan dat ik dit met mannen heb. Ik ervaar mannen als duidelijker, directer en minder veroordelend dan de vrouwen die ik tegen gekomen ben in mijn leven. Maar dat is persoonlijk, natuurlijk. Daarnaast kan ik moeilijk gezichten ‘aflezen’ en heb ik moeite met het herkennen van emoties van anderen maar ook van mezelf.

Omdat ik 44 jaar geleefd heb zonder te weten dat ik autistisch was, heeft dit voor heel veel verdriet gezorgd.

IMG_5318

Wat mij helpt om verdriet te voorkomen zijn de volgende gedachten:

  • Ik weet dat ik ( de autist) in de minderheid ben en dus de ‘afwijkende’ ben in dit sociaal contact. Als ik de communicatie niet begrijp ligt dat aan mij. Dat accepteer ik. Het is oké.
  • Ik heb het recht om vragen te stellen, om duidelijkheid te vragen, om hulpmiddelen in te zetten, om een time-out te nemen, om de wijze van communicatie te veranderen (bijv. e-mailen i.p.v. telefoneren) en om de kans te krijgen om miscommunicatie ‘recht te zetten’.
  • Mensen komen en mensen gaan…als iemand niet meer met mij wil omgaan omdat ze de omgang met mij te lastig vinden dan is dat oké. Het is beter voor mij om met mensen om te gaan die beseffen dat ik ‘anders’ ben en die dit als een waardevolle aanvulling zien op hun eigen leven. Mensen die oprecht geïnteresseerd zijn en moeite willen doen om een gezellig en harmonische relatie op te bouwen.

Heb jij ook verdriet gehad omdat je de ‘sociale regels’ niet goed begrijpt?

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha