Van een muurschildering naar abstracte kunst…abstraheren als techniek

20180629_083408
Fotografie: Natascha Deijmann

Ineens stond deze muurschildering op een gebouw waar ik iedere dag langs loop…fascinerend hoe snel de kunstenaar(s) dit erop gezet hebben. Voor mij de ideale gelegenheid om eens in te zoomen en inspiratie op te doen voor de kunst die ik zelf maak.

Ik ben met mijn smartphone gewoon de hele muur afgegaan en heb foto’s gemaakt die ik daarna op de computer vierkant heb gemaakt. Ik noem dit proces: abstraheren van een bestaand onderwerp. Het is een techniek die ik vaak toepas.

Van dichtbij kan ik nu de patronen observeren die ontstaan: lijnen, kleuren, vormen. Voor mij is de muurschildering nu nog veel mooier en inspirerender geworden en ik besluit om ermee aan de gang te gaan voor de Solo serie.

De muurschildering is de motivatie geworden om schilderijen te maken met gelijkvormige lijnen, kleuren en vormen maar dan op mijn eigen manier. Deze werken heb ik gemaakt op canvaspanelen van 25 x 25 cm met acrylverf, oliepastelkrijt en softpastelkrijt. Ik heb een rubberen roller gebruikt waarmee ik een soort ‘droog’ effect krijg…dat vindt ik zelf mooi.

Ik kan erg genieten van straatkunst en voel me altijd blij als kunstenaars hun werk zo openbaar willen delen met anderen!

IMG_5409
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Abstracte patronen schilderen geeft rust…

20180312_141918
Fotografie: Natascha Deijmann

Het maken van patronen tijdens het maken van mijn kunst geeft me een enorm gevoel van rust.

Het patroon maken is een intense innerlijke behoefte die ik voel vanuit mijn autisme: waarom dat zo is weet ik niet. Andere autisten genieten van de patronen in algoritmes, wiskunde of muziek. Of in het observeren van vliegtuigen, treinen of dieren. Het komt vanuit mijn brein en het voelt essentieel: ik kan er niet aan ontsnappen. Dat wil ik ook niet.

20180312_141851
Fotografie: Natascha Deijmann

De patronen ontstaan vanzelf:

  • patronen in kleur
  • patronen in vorm
  • patronen in materiaal gebruik
  • patronen in techniek
  • patronen in structuur ( tactiel: hoe voelt het aan?)

Ontstaan deze patronen vanuit mijn creativiteit of worden ze gevoed door mijn fragmentarische waarneming? Wil ik orde scheppen in alle beelden die ik zie op een dag? Of uiting geven aan alle emoties die ik doorleef?

20180312_141846
Fotografie: Natascha Deijmann

Ik maak kunst vanuit een levensbehoefte: ik heb het nodig om de wereld aan te kunnen en mijn dagelijkse leven te kunnen verwerken zonder meltdowns te hebben.

Toen ik nog geen kunst maakte ( tot 2 jaar geleden), huilde ik eigenlijk iedere dag. Huilen was mijn uiting van een meltdown…totale overprikkeling door het dagelijkse leven van werken in onregelmatige diensten in de zorg en het moeten reizen met de trein. Ik was zeer ongelukkig maar wist niet waarom. Nadat was vastgesteld dat ik autist ben ging ik steeds meer leven vanuit mijn eigen behoefte en lukte het om meer mezelf te zijn i.p.v. de aangepaste versie.

20180312_141833
Fotografie: Natascha Deijmann

Patronen maken is een behoefte waar ik, vanuit mijn autisme, aan toe wil geven. In de foto’s die ik maak, in de verhalen die ik schrijf en de gedichten die ontstaan maar vooral in de kunst die ik maak.

20180312_141840
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

5 redenen waarom patronen een creatieve inspiratie zijn voor abstracte kunst…

20170527_091342
Fotografie: Natascha Deijmann

In de kunst die ik maak vormen patronen de basis. De studio heet niet voor niets…Studio FIEP want patronen zoeken en fotograferen is een fiep die ik nu al jaren heb.

Ik kan niet over straat zonder gefascineerd te zijn door alle patronen waarin ik mezelf kan verliezen. Ik heb geen idee waarom mijn brein dit zo leuk vindt maar kijken naar een patroon wat ik mooi vindt maakt me erg blij!

Het is nog fijner als er ook een structuur in zit wat ik aan kan raken. Ik ben erg visueel en tactiel aangelegd. Wandelen met mij betekend veel stil staan omdat ik even wil kijken en voelen. Als ik wandel met een ander persoon dan moet ik mezelf dwingen om alles wat me aantrekt te negeren en me te focussen op het samen-zijn. Dit blijft lastig.

Ik trek me er niets van aan wat anderen mensen denken als ze me voor een muurtje zien zitten om dit te fotograferen…soms moet ik wel lachen want dan blijven mensen echt staan om te kijken wat ik in hemelsnaam aan het doen ben! Ik doe gewoon of het de normaalste zaak van de wereld is…

5 redenen waarom patronen een creatieve inspiratie voor mij zijn:

  • ik haal inspiratie uit de kleuren en gebruik deze als basis voor een schilderij of serie schilderijen
  • ik haal inspiratie uit de vorm van het patroon zelf: druppelig, stippelig, lijnen
  • ik haal inspiratie uit de structuur…het geeft me ideeën over hoe iets kan aanvoelen

( iets waarvan ik vind dat dit onderschat wordt in de mixed-media kunst: voel er de volgende keer ook eens aan….)

  • kijkend naar een bepaald patroon geeft me vaak inspiratie voor iets heel anders…ik maak vaak gebruik van associaties. Als ik bijvoorbeeld de eerste foto zie dan kan ik getriggerd worden om iets heel anders te maken in een felle kleur. Toch had ik dan, achteraf, wel dat patroon nodig om het allemaal te maken.
  • iedere keer als ik naar buiten ga heb ik een missie…kunstenaar ben ik 24/7 en niet alleen als ik mijn verfkwasten pak en denk: wat zal ik eens gaan maken? Het buiten zijn, fotograferen, kijken, ruiken, voelen…het speelt allemaal een rol in het creatief proces.

De laatste jaren heb ik veel research gedaan naar het creatief proces. Ik was benieuwd of dat mij bij anders werkte dan bij niet-autistische kunstenaars. Ik blijf dit onderzoeken omdat ik, als kunstenaar, andere mensen wil inspireren om ook aan de gang te gaan met een vorm van kunst maken: schrijven, gedichten maken, schilderen, tekenen, fotograferen, theater, dans, muziek, textiel, keramiek….

Ik denk namelijk dat kunst mensen kan ondersteunen in het verstaanbaar maken van jezelf. Dat kunst een communicatiemiddel is…

Dus, als je het idee hebt dat de ander je niet begrijpt of dat jij je niet begrepen voelt dan hoop ik dat jij jezelf toestemming kunt geven om het eens op een andere manier te proberen. Het gaat er helemaal niet om of iets ‘mooi’ wordt ( dat is onbelangrijk) maar, dat wat je wilt zeggen, dan wel begrepen wordt door de ander.

20180125_122827
Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Van de drukte naar de rust…na de verhuizing

20180126_090345

Fotografie: Natascha Deijmann

Het is een grote stap om, als je heel lang getrouwd bent geweest, uit je oude omgeving te vertrekken naar een ander deel van het land en daar een nieuw begin te maken in je eentje. Spannend. Eng. Avontuur. Hoop.

20180126_090447

Fotografie: Natascha Deijmann

Vanuit mijn autisme heb ik een natuurlijke neiging om zo snel mogelijk vaste patronen te gaan vormen in mijn dagelijkse leven: het geeft me houvast en het geeft me ook het gevoel dat ik ergens ‘thuis’ hoor. Omdat ik als kind enorm vaak verhuisd ben, heb ik ook geleerd om dit te kunnen doen.

  • de eerste week probeer ik mijn nieuwe omgeving zo snel mogelijk in kaart te brengen. Wat zit waar? Hoe kom ik er? Kan ik met de fiets, lopen?
  • de tweede week probeer ik me te ‘vestigen’ : ik heb al een vaste wandelroute gemaakt zodat ik iedere dag een zelfde route kan wandelen, ik maak kennis met de buren, ik ga een huisarts zoeken, ik heb een vaste supermarkt gevonden, ga voor de eerste keer naar de kerk en ben lid geworden van de bieb.
20180121_170212

Fotografie: Natascha Deijmann

In huis bouw ik ook routines op omdat ik anders telkens de draad kwijtraak. Waar ligt wat? Hoe werkt het nieuwe gasfornuis? Waar zitten de lichtknoppen? Welke geluiden hoor ik allemaal? Ik plak briefjes aan de muur om de dingen te kunnen automatiseren.

Het moeilijkste deel van deze verhuizing vind ik…aan anderen vertellen hoe ik me erbij voel…

Want vaak weet ik dat eigenlijk niet. Of ik weet niet hoe ik moet reageren als mensen ernaar vragen. Ben ik dapper omdat ik nu helemaal alleen in een nieuwe woonomgeving zit waar ik niemand ken?

Wat is ‘dapper’?

Hoe leg ik uit dat ik me niet ‘dapper’ voel maar dat ik dit allemaal op mijn gevoel heb gedaan. En als het allemaal mislukt…ben ik dan i.p.v. ‘dapper’ niet ‘dom’ geweest?

20180121_171130

Fotografie: Natascha Deijmann

Wat ik heel fijn vind van deze verhuizing is dat het een nieuw begin is….aan deze plek hangen geen herinneringen van verdriet en mislukking. Ik heb juist hoop op een betere manier van leven dan in mijn oude omgeving. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Tijdens het wandelen zie ik de Waddenzee iedere dag veranderen: eb en vloed, wolken, zon, mist, storm….en toch blijft die zee ook weer dezelfde. Het geeft me de stabiliteit die ik nu wel nodig heb en even niet in mezelf kan vinden.

20180114_165835

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Hoe zien autistische kunstenaars de wereld?

20170728_130951

Fotografie: Studio Fiep

Op het Internet kwam ik een artikel tegen van Discover Magazine waarin geschreven wordt over autisten die hun individuele beleving van de wereld proberen te laten zien in de kunst die ze maken.

Aan de ene kant kan het voor de kunstenaars een manier zijn om te communiceren, te delen en verbinding te zoeken en aan de andere kant kan het voor de niet-autisten in interessante kijk in de sensorische & psychische wereld van autisme zijn.

In het artikel laat men 10 verschillende kunstwerken zien:

Ik zie mezelf als Outsider Artist of…Buitenbeentje maakt kunst op een eigen manier, vanuit mezelf zonder officiële kunstopleiding. Het is voor mij de enige manier om mezelf te positioneren binnen de kunstwereld. Want helaas denken we toch allemaal in ‘hokjes’ en dan wil ik wel graag mijn eigen hokje bepalen.

Mijn kunst wordt vooral beïnvloed door de manier waarop ik de wereld om me heen waarneem:

Kleuren, patronen, lichteffecten, structuren en de manier waarop ik diepte, details of licht/donker zie. Ik hou ervan om daar foto’s van te maken en die foto’s extra te bewerken om nog duidelijker te maken hoe ik het waargenomen heb.

20170717_180320

Fotografie: Studio Fiep

Voor mij is autistisch zijn geen probleem; ik ervaar het pas als een beperking op het moment dat ik met niet-autisten in aanraking kom en we elkaars ‘taal’ niet spreken.

Omdat ik in een minderheidsgroep zit, ben ik degene van wie extra inspanning gevraagd wordt om me wel verstaanbaar te maken. Dit kost me vaak veel energie maar ik wil het wel graag blijven doen omdat ik immers in contact wil zijn met de mensen om me heen.

De eerste schilderijen die ik gemaakt heb ontwikkelden zich tot een serie die ik Fragmented heb genoemd.

‘ De waarnemingen van mensen met autisme verloopt gefragmenteerd. Waarnemingen komen als losse puzzelstukjes in de hersenen aan, waardoor de samenhang zoek is. De puzzelstukjes moeten eerst aan elkaar gepuzzeld worden. Pas dan wordt het als geheel gezien en kan er ook betekenis aan worden gegeven.’

Deze tekst komt van de website:

Op de een of andere manier is het mij, tot nu toe, nooit gelukt om dit verbaal duidelijk te maken aan mensen die niet in het autisme spectrum zitten: het wordt niet ‘gesnapt’. Daarom was het voor mij erg belangrijk om dit wel in beeldtaal te kunnen vertellen….het is een serie van 39 schilderijen geworden die je kunt bekijken op:

_MG_4618

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha