Circle of life…een fascinatie voor de kringloop van het leven in beeldtaal

Circle of life…een fascinatie voor de kringloop van het leven in beeldtaal

Het afgelopen jaar ontwikkelde ik langzaam een fascinatie voor de ‘kringloop van het leven’ (of the circle of life) en die interesse vertaalde zich in het maken van cirkels op papier of canvas.

Van geboorte tot overlijden en van winter naar lente, zomer , herfst weer terug naar de winter…allemaal voorbeelden van deze kringloop. Misschien is het begonnen met het overlijden van mijn vader in april en ben ik daarom geïnteresseerd geraakt in de vraag:

Wat doen we eigenlijk in de tussentijd?

Leven tussen alle dingen die vast staan. Leven met de seizoenen die alsmaar weer terugkomen. Accepteren dat een aantal dingen niet (of nog niet) geregisseerd kunnen worden door de mens. We zijn immers nog niet in staat om de herfst te laten verdwijnen. Het leven eindigt vooralsnog met de dood; er komt een einde aan het functioneren van ons lichaam. Des te boeiender is het dus om te bedenken wat je met al die tijd kunt doen.

Hoe zinvol moet mijn invulling van die levenstijd zijn?

Is het belangrijk om veel bezit te vergaren zodat ik kan genieten van wat ik bij elkaar gewerkt heb?

Wil ik zoveel mogelijk leuke dingen doen?  

Wil ik zoveel mogelijk ervaringen opdoen?

Wil ik mijn tijd blijven doorbrengen met de mensen om me heen of juist niet?


Wat laat ik achter als mijn tijd gekomen is?

In beeldtaal onderzoek ik wat het symbool van de cirkel voor mijn leven betekend.

Lessen die ik dit jaar al geleerd heb zijn o.a. om meer mee te bewegen met de ander. Luisteren met compassie in plaats van zelf gehoord willen worden. Niet meedoen met de massa maar mijn eigen pad blijven bewandelen…en de consequenties daarvan accepteren.

Mijn ‘anders-zijn’ liefhebben en inzetten in mijn werk als kunstenaar en schrijfster.

Binnen de kringloop van het leven moeten we het doen met de tijd die ons gegeven wordt. Hoe zinvol dat is, is een individuele kwestie. Een ieder zal voor zichzelf kunnen besluiten hoe die tijd ingevuld kan worden.

In het laatste boek in de Bijbel staat de volgende zin:

Openbaring 22: 13

‘ Ik ben de alpha en de omega, de eerste en de laatste, het begin en het einde.’

De woorden van de Here God zijn voor mij een leidraad door het leven omdat Hij de kringloop van het leven voor ons gemaakt heeft. Mijn begin is met Hem en mijn einde is met Hem. Dat weten geeft mij troost en veiligheid. Ik wil mijn tijd dan ook zoveel mogelijk met Hem doorbrengen.

De cirkel is een symbool in mijn beeldtaal; de taal waarin ik zoveel mogelijk durf te communiceren met de wereld om me heen.

Circle of life…een fascinatie voor de kringloop van het leven in beeldtaal

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Proces of product… wat is belangrijker voor jou als kunstenaar?

20180707_095807

Fotografie: Natascha Deijmann

Drie jaar geleden begon ik met schilderen in een schilderles…ik had, afgezien van waterverf op school, geen enkele ervaring. Ik wist helemaal niets van materialen en technieken maar ik had de intense behoefte om iets te doen met de vele emoties die ik innerlijk voelde en waar ik niet goed over kon praten.

Het schilderen voelde goed maar ook bekend…alsof ik ervoor gemaakt was. De afgelopen drie jaar heb ik honderden schilderijen gemaakt, groot en klein, en allemaal geboren uit experiment. Gewoon uitproberen. Emoties omzetten in beeldtaal.

De schilderlessen werden meer een gezellige sociale ochtend dan dat ik meedeed met de oefeningen; ik ging al snel mijn eigen weg. Gelukkig had ik een leraar die dat allemaal leuk en spannend vond!

Ik kwam laatst deze afbeelding tegen op Pinterest:

1507ff49425f93ed37e0800346aa4ae1

Mijn hemel….dit is wel heel duidelijk voor mij want ik haalde hier uit dat ik zeer procesgericht bezig ben met de kunst die ik maak!

Vooral de laatste opmerking raakte me:

‘ het kunstwerk wordt gezien als een reflectie en verlenging van de maker. Het wordt gebruikt als middel tot communicatie’   ( vrij vertaald)

Ik ben geen creatieve therapeut maar ben, door vallen en opstaan, wel een kunstenaar geworden die zich bezig houdt op dit vlak. Niet vanuit de therapeutische kant maar vanuit de kunstkant. Ik zie het dan ook als een stukje ‘creatieve zelfzorg’.

20180707_095819

Fotografie: Natascha Deijmann

Nog steeds heb ik moeite om mijn eigen emoties ( en de emoties van anderen) te herkennen. Erover praten vindt ik ook nog erg lastig maar ik heb er nu wel een uitlaatklep voor gevonden. Ik vindt troost in het maken van kunst. Ik voel me blij met verf aan mijn handen en met alle kleurtjes om me heen. Mijn rouwgevoelens vinden een weg in het persoonlijke symbool van de traan…ook andere symbolen gaan mijn beeldtaal vormen. Tijdens het schilderen voel ik me innerlijk vrij…deze vrijheid is essentieel voor mij om met deze chaotische en lawaaierige wereld te kunnen dealen.

Zodra het schilderij gemaakt is, is het klaar voor mij…dan mag het naar het huis van iemand anders verhuizen. Het proces was belangrijker voor mij dan het product; dat mag ik loslaten.

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Van oud naar nieuw…betekenis geven aan het leven door het maken van kunst

20180814_123633
Fotografie: Natascha Deijmann

Deze week ben ik aan de gang geweest met het overschilderen van oude schilderijen. Ze zijn niet echt ‘oud’ maar komen uit mijn beginperiode van 3 jaar geleden. In deze periode waren er ook weer tranen…ondanks alle goede intenties gaf mijn ex-partner aan niet verder te willen met onze pogingen om het huwelijk te herstellen en dat gaf ( weer) allerlei gevoelens. Inmiddels heb ik geleerd dit om te verwerken door het schilderen van mijn emoties maar daarnaast helpt het me ook bij het rationele verwerken van de situatie.

Het werken met kleuren in lagen betekend voor mij dat alle emoties een plek krijgen zonder dat ik daarover hoef te praten. De vele lagen vormen de geschiedenis van het schilderij en die geschiedenis is alleen bij mij bekend.

De vierkanten zijn symbolen voor de verschillende periodes van onbegrip en frustratie. Door mijn autisme ( m.n. het fragmentarische waarnemen) mis ik vaak veel sociale signalen en zijn andere mensen meestal een raadsel voor me; ik kan niet verder kijken dan het kleine vierkantje dat ik, op dat moment, zie of hoor. Dat maakt dat de informatie van de ander vaak niet goed aankomt bij mij….met alle communicatieproblemen die dan volgen.

De roze cirkels staan voor de vele puzzelstukjes die ik in mijn hoofd heb en die geen geheel vormen. Dit geeft veel drukte in mijn hoofd.

20180813_142432
Fotografie: Natascha Deijmann

Het symbool van de tranen is mijn persoonlijke symbool…ik heb heel veel jaren niet kunnen huilen en zat volledig op slot.

Op een gegeven moment kwamen de tranen en dat is ook lang deel geweest van mijn leven. Ik huil nu meestal als ik vastloop in de communicatie met de ander en tranen kunnen dus verschillende betekenissen hebben: bang, boos, blij of bedroeft.

Kleuren hebben een emotionele lading en geven de kijker een idee van de gevoelens die de kunstenaar gehad kan hebben. Maar de kleuren roepen ook iets op bij de kijker…in mijn schilderijen zijn de kleurlagen vaak verborgen en dus niet meer helemaal zichtbaar.

20180814_123658
Fotografie: Natascha Deijmann

Ik heb dit schilderij “no more us” genoemd. Mijn ex-partner en ik zullen nog steeds elkaars beste vrienden zijn en daar ben ik dankbaar  voor. Er is een ander toekomstbeeld ontstaan waarin ik een ander levenspad zal gaan lopen dan ik gehoopt had. Het maken van dit schilderij heeft me in ieder geval geholpen om door deze eerste periode heen te komen…

Bedankt voor het lezen,

Groet, Natascha

Terug naar mijn Indo wortels…beeldtaal in kunst

20180526_110741
Fotografie: Natascha Deijmann

Laatst vroeg iemand mij hoe mijn creatief proces verloopt en dit was voor mij een aanleiding om eens te gaan nadenken…hoe werkt dit nu bij mij?

In eerste instantie heb ik geen idee. Ik heb geen beeld in mijn hoofd van hoe het moet worden of wat ik wil maken. Ik kom iets tegen wat me triggert en in dit geval was het een stukje stof wat ik in de kringloopwinkel had gevonden maar waarvan ik de kleur niet mooi vond; ik ging de stof verven in een laagje zwarte ecoline en water. Ik had daar nog wat van over omdat ik met een ander werk bezig was.

Nadat ik het gedroogd had kreeg ik het gevoel dat de kleur groen er bij hoorde. Ik plakte de textiel op de canvaspanelen met lijm en ben toen verder gaan werken met acrylverf.

In deze periode was mijn vader net overleden dus dat gaf een bepaalde gemoedssfeer.

Het maken van kunst is mijn belangrijkste manier om mijn emoties om te zetten in ‘taal’ aangezien ik daar verbaal veel moeite mee heb.

Wij hebben onze wortels in Indonesië liggen, dus de kleuren die ik gebruikte ondersteunden deze emoties. De Indo wortels zijn een mengelmoes van DNA en culturele invulling maar vormen naast een mooie kleurrijke geschiedenis, voor sommigen ( zoals mijn vader), ook een belemmering…ik merkte dat ik daarom een vierkant als symbool gebruikte.

Ik werkte eerst met de print in het textiel zoals op de foto: rechtop maar toen ik alles op de foto ging zetten vond ik het niet mooi…ik besloot de print horizontaal te fotograferen.

Bij het bewerken van de foto’s zag ik ineens…er was een ‘hartslag’ ontstaan.

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha

Symbolen in abstracte kunst…wat is jouw beeldtaal?

20180505_201652

Fotografie: Natascha Deijmann

Ik ben een grote fan van de autodidacte kunstenaar Jesse Reno. We hebben allebei een hele andere stijl van kunst maken maar hij is wel degene die mij geïnspireerd heeft tot het omgooien van mijn leven van begeleider in de zorgsector naar kunstenaar.

Van hem leerde ik ook dat het maken van vormen in je kunst eigenlijk symbolen zijn van datgene wat je bezighoudt of waarmee je een bepaalde emotie wilt vormgeven.

Afbeeldingsresultaat voor jesse reno

Naar aanleiding van een video van hem ging ik eens na wat mijn symboliek eigenlijk is van de vormen die ik gebruik:

Cirkels:

20180707_095848

Fotografie: Natascha Deijmann

Ik kan wel zeggen dat ik een fiep heb met cirkels: een gezonde preoccupatie van een vorm die ik veel gebruik in de kunst die ik maak.

De hele serie Solo ( waar ik nu al een tijdje mee bezig ben) gaat uiteindelijk om de cirkel.

Het is wel grappig dat ik helemaal niet wist waarom ik de cirkel zo vaak gebruik als vorm maar nadat ik er goed over had nagedacht kom ik tot de conclusie dat de cirkel symbool staat voor ‘het leven’ en voor mijn leven.

  • cirkels kom je telkens weer tegen in de natuur: zon, maan, bloemen, vruchten e.d.
  • vanuit mijn autisme kan ik soms mezelf verliezen in het ‘denken in cirkels’ om het moment dat ik dingen niet begrijp van andere mensen…waarom doen ze zo? Wat bedoelen ze daar nu mee? Het staat symbool voor de puzzeltijd die ik nodig heb om de wereld om me heen ‘uit te puzzelen’ en dan met name het gedrag van andere mensen dat ik niet kan verstaan.
  • cirkels geven ook iets weer van de mens met al zijn lagen..waar zit de echte jij onder alle lagen van sociaal wenselijk gedrag?

Lijnen:

De lijn staat voor de richting die men kan gaan in het leven.

Dikke strepen, dunne lijntjes, verf laten druppelen in een lijn…de lijn heeft vaak een iets meer subtiele betekenis dan de cirkel maar kan ook centraal staan zoals in de serie die ik voor mijn vader maakt waarin de lijnen symbool staan voor de manier waarop hij leefde…Hij was intens depressief en kon daar geen weg meer uit vinden…zijn levensweg staat in deze serie gesymboliseerd door de vele chaotische lijnen. De traan is mijn persoonlijke symbool.

Tranen:

Tranen staan symbool voor de emoties die ik niet verbaal kan uiten…daar waar ik niet over kan praten, schilder ik als symbolische tranen op het canvasdoek.

Dat is niet alleen verdriet maar ook andere emoties zoals boosheid, angst, herinneringen die zeer doen etc. Op het moment dat ik in een situatie kom waarin ik me, door mijn autisme, niet kan uiten aan anderen dan schilder ik het maar in de hoop dat de mensen om me heen in ieder geval begrijpen dat ik in een verwerkingsproces zit. Het is hele persoonlijke beeldtaal.

Vierkant/ rechthoek:

Het vierkant/ rechthoek staat symbool voor mijn gefragmenteerde waarneming…het zijn een soort ramen waar ik doorheen kijk en waarin ik, vanuit mijn autisme, een andere wereld beleef dan de meeste mensen om me heen.

Deze ‘andere’ wereld is geen fantasiewereld maar de wereld waarin we allemaal leven.  Het vierkant/ rechthoek staat voor de manier waarop ik de wereld ervaar in kleine deeltjes met in die deeltjes een fascinerende eigen wereld van dingen die ik zie, hoor, voel, ruik, proef. De patronen en structuren die zo’n groot deel van mijn bestaan vormen.

De manier waarop ik het probeer te vertellen in mijn beeldtaal heeft dan ook voornamelijk alleen voor mezelf een belangrijk effect: ik kan laten zien waarom ik anders ben…maar besef ook dat maar heel weinig andere mensen deze symboliek kunnen begrijpen. En dat is oké.

20180228_094738

Fotografie: Natascha Deijmann

Bedankt voor het lezen!

Groet, Natascha