Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Contact maken met kunst

Door de gevolgen van trauma kunnen mensen ‘op slot ‘gaan. Voor sommige mensen is het maken van kunst een essentieel middel om in verbinding te kunnen komen met datgene wat in hen verborgen is maar ook met hun sociale omgeving.

Ze zeggen wel eens “woorden schieten tekort..” en bij trauma kan dit heel beperkend werken.

Hoe breng ik de emoties die ik heb onder woorden?

Hoe kan ik de ander duidelijk maken wat er met mij aan de hand is?

Hoe kan ik zelf begrijpen wat er, binnen in mij, gewond is geraakt?

Kunst is natuurlijk leuk om naar te kijken maar is veel meer dan entertainment. Het is een wereld vol materialen, beelden, symbolen, klanken en kleuren die mensen kunnen helpen om zich weer te verbinden. Om weer een stukje vertrouwen te vinden, diep in zichzelf, om te durven delen wat er gebeurt is, wat er gebroken is en waar ze nu zijn op hun levensreis.

De kunstenaar is een mens die zich kwetsbaar op durft te stellen…in de openheid de levensvragen deelt, het zoeken naar de zin van de dingen en de gebrokenheid van de wereld communiceert in beelden, vormen, taal of muziek. De ander herkent zichzelf soms in dit verhaal en kan zodoende verbinding voelen met de kunstenaar. Het kan de ander aanzetten tot het onderzoeken van zijn/ haar eigen trauma, er zorg voor zoeken of ook het pad van de kunst te gaan bewandelen.

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Mensen die moeten leven met een gebroken lichaam of een gebroken geest kunnen soms een weg uit de levenspijn vinden door het maken van kunst. Het schilderen, het schrijven, het maken van muziek kan helend zijn en hoeft niet perse begrepen te worden door de ander. Het enige wat deze kunstenaar nodig heeft is aanvaarding van de ander:

Accepteer wie ik nu ben en laat los wie ik had kunnen zijn…of wie ik, in jouw ogen, zou moeten zijn

Vaak zijn de gevolgen van trauma blijvend…er is iets gebroken in de ziel van de mens die ernstig lijden heeft meegemaakt. Dat kleine deeltje kan niet meer functioneren zoals voorheen. Er is iets veranderd en dat kan zorgen voor meer authenticiteit.

Ik ben mens, in al mijn gebrokenheid, vol emoties, gedachten, ideeën, hoop en verlangens.

Kunst & Trauma…leren om weer in verbinding te komen

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha

Leren om God te geloven…

IMG_5020
Fotografie: Natascha Deijmann

Ik heb er heel lang over gedaan om te leren om God te geloven…

Ik was christen geworden nadat ik de Bijbel helemaal gelezen had. Ik was toen nog nooit in een kerk geweest. Mijn bekering was oprecht en duidelijk waarneembaar voor de mensen om me heen: ik was veranderd van een atheïst naar een christen.

Maar dat is niet wat ik bedoel….

Ik heb er heel lang over gedaan om te beseffen dat de Here God wel te vertrouwen is. Dat Hij doet wat Hij zegt. Dat Hij veilig is om bij te zijn…het duurde lang voordat ik echt kon geloven dat alles wat Hij zegt en doet waar is.

IMG_5021
Fotografie: Natascha Deijmann

Psalmen 27: 1

‘De Heer is mijn licht, mijn behoud, wie zou ik vrezen? Bij de Heer is mijn leven veilig, voor wie zou ik bang zijn?’

Geloven betekent voor mij dan ook vooral dat ik, iedere dag weer, leer om God te geloven. Om te vertrouwen op Hem als Vader. Om niet te gaan twijfelen als mijn leven niet zo gaat als ik had gedacht. Om niet boos te worden als mijn leven een hele andere wending neemt.

Maar ook…als ik dan wel twijfel of me boos voel dit bij Hem te brengen in gebed en eerlijk te zijn over mijn emoties.

Genesis 4: 6

‘De Here vroeg hem: Waarom ben je zo kwaad? Waarom kijk je zo donker?’

Lukas 24: 38

‘Maar Hij zei tegen hen: Waarom zijn jullie zo ontzet en waarom zijn jullie ten prooi aan twijfel?’

IMG_5022
Fotografie: Natascha Deijmann

Bovenal heb ik geleerd dat de Here God in contact wil blijven met mij, Zijn kind. Dat we verbonden zijn. En dat kan alleen als ik eerlijk ben in mijn gebed. Als ik telkens weer eerlijk vertel hoe ik me voel, waar ik van baal, waar ik blij van was, waar ik me zorgen over maak, waar ik verdrietig van was en alle dingen die ik gewoon niet begrijpen kan…

Ik weet dat de Here God daarnaar vraagt: Hij wil weten hoe het met mij gaat….

Leren om Hem te geloven is een proces en ik kan zomaar weer terugvallen in twijfels omdat er zo vaak dingen gebeuren waarvan ik de betekenis niet snap. Maar zoals Hij compassie heeft voor mij, mag ik dan ook compassie voor mezelf hebben. Ik ben mens en Hij is God.

Ook bij het verwerken van trauma’s en andere nare gebeurtenissen is God bij jou. Voelde jij je boos omdat je dacht dat God je in de steek gelaten had? Snapte je niet waarom Hij niet ingreep? Blijft de ‘waarom’ vraag alsmaar in je hoofd rond spoken?

Het vraagt moed om te beseffen: God was bij mij…Hij zag mij. Hij had en heeft compassie met mij en heeft mij de kracht gegeven om, dat wat mij is overkomen, te overleven.

Ik leef. Ik ben er nog…

Bedankt voor het lezen!

Shalom, Natascha

Liefde…hoe weten we dat God van ons houdt?

Liefde…hoe weten we dat God van ons houdt?

Liefde komt in alle vormen, toch?

Hoe iemand laat zien hoe hij/zij van de ander houdt is ook heel verschillend. Ieder mens doet dit op zijn/haar eigen manier…het is niet zo dat de ene manier meer waarde heeft dan een andere manier.

Toen ik opgroeide in de jaren ’70 en ’80 werd ik nogal gebombardeerd met allerlei romantische ideeën over liefde die ook nog eens heel traditioneel waren: huisje, boompje, beestje. Dit stond in schril contrast met mijn realiteit: mijn ouders gingen van elkaar scheiden. Beiden gingen weer opnieuw trouwen met een ander en ook daar gingen ze weer van scheiden. Het was pure oorlog.

Het is vrij logisch dat dit nogal verwarrend was voor mij…

De les die ik leerde in mijn kindertijd was: liefde doet pijn en iedereen laat elkaar in de steek….

Hoeveel kinderen leren dit al op jonge leeftijd? En hoeveel volwassenen weten dus niet of je liefde uiten voor een ander wel veilig is. Of dat iemand tegen jou zegt ‘ik hou van je’. Of dat je samen bent en denkt…hoe lang gaat dit duren?

Willen we niet allemaal mogelijke (liefdes) pijn vermijden?

En toch verlangen we ernaar, schrijven erover, zingen erover…

Liefde…hoe weten we dat God van ons houdt?

1 Johannes 4: 8

‘Wie niet liefheeft kent God niet, want God is liefde.’

1 Johannes 4: 18

‘De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit, want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen werkelijkheid geworden.’

Het klinkt misschien cliché maar voor mij is het essentieel dat ik iedere dag weer besef: God staat op nummer 1. 

Dit is iets wat ik heel veel jaren niet echt heb gedaan…mensen stonden in mijn top 5 en daar gaf ik heel veel aandacht aan. Ik was me niet bewust van het gegeven dat ik alsmaar bevestiging zocht bij de mensen om me heen: Vind je mij nog leuk? Hou je nog van me? Ben ik nog gewenst?

Het maakte me bang om zo afhankelijk te zijn van de liefde van anderen. Omdat er zoveel gebrokenheid is onder mensen en ook in mij…

Een paar jaar geleden werd het me duidelijk dat juist de Here God degene is op wie ik altijd kan vertrouwen zonder bang te hoeven zijn…ik ben Zijn kind en Hij houdt van mij.

Liefde…hoe weten we dat God van ons houdt?

1 Johannes 3: 1

‘Bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft geschonken! Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook. Dat de wereld ons niet kent, komt doordat de wereld hem niet kent.’

Soms vragen mensen aan mij: ‘Hoe weet je dan zo zeker dat God van je houdt?’

  • ik vertrouw erop dat Hij de waarheid vertelt in Zijn woord ( = de Bijbel)
  • ik geloof dat Hij van me houdt
  • ik kies er iedere dag voor om mijn leven in Zijn hand te leggen in blind vertrouwen
  • ik voel dat Hij van me houdt
  • ik ervaar, met al mijn zintuigen, Zijn liefde voor ons ( en dus ook voor mij) in Zijn schepping

Bedankt voor je bezoek!

Shalom, Natascha